مثلاً روانشناسم!

صبوری کن. تو لایق آدمی هستی که به چشم یک گنج بهت نگاه کنه. تنها موندن می‌ارزه به حیف شدن توسط آدمی که آدمِ تو نیست.

هر انسانی با یک ژنتیکِ منحصربه‌فرد، یک بچگیِ خاص، یک پدر و مادرِ متفاوت، تروماهای شخصی و آرزوهای مخصوص به خودش ساخته شده. اون چیزی که ممکنه یک نفر رو به آرامش برسونه، ممکنه یک نفر دیگه رو تا مرز افسردگی و جنون ببره. درنتیجه، هرگز نمی‌شه برای آدم‌ها نسخه‌ی کلی پیچید.

تو زندگیم همه‌ی چیزهایی که سعی کردم حفظ‌شون کنم شن بودن لای دست‌هام. در نهایت من موندم و یه دشت سبز، شانس بدم، احساساتی لبریز، دست‌هایی که روی هرچی رها کردن رد انداختن و قلبی که به طرز احمقانه‌ای همچنان می‌تپه.

اینکه ضربه بخوری، زمین بخوری، ولی برقِ چشم‌هات خاموش نشه و هنوز برای ساختنِ رویاهات ذوق داشته باشی، یعنی خودِ موفقیت.

و ناگهان، همه‌چیز در زندگی‌ات شوخی شوخی جدی می‌شود.

گفته بودم؟ واقعا دخترای سرزمینم زیبان. بنازم.

تا ابد درود بر رفتارِ درست.

آدم گاهی با رها کردن، بیشتر از به دست آوردن رشد میکنه.

بیشتر از حد تصورت به اهدافت نزدیکی و خودت خبر نداری.

‏گفت تو زن آسونى نيستى، همونقدر كه نداشتنت سخته، داشتنت هم سخته. همونقدر كه نرمی، سرسختى. همونقدر كه بلدى امن باشى و آروم، بلدى آدم رو پرت كنى ته دره. همونقدر كه لطيف و زيبايى، ويرانگری. داشتن زنى مثل تو قدرت مردونه می‌خواد. و به گمونم‌ درست می‌گفت. -soysaaanaaa