اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

یکی از چیزایی که باهاشون کنار نمی‌آم، ترند شدن آهنگ‌هایی ئه که هیچ بار محتواییِ مثبتی ندارن و بدتر از اون فراگیر شدنش تو سوشال‌مدیاست‌. یه آهنگِ بی‌معنی ترند می‌شه، هر کس بیکار می‌شه باهاش می‌رقصه و نشرش می‌ده. هر کسی‌ام که با اون آهنگ کاری نداشت، لِیبِل آپدیت‌نبودن می‌خورد.

مامک جمشیدی، خواهر پژمان جمشیدی با گذاشتن یه استوری با مضمون اینکه: یه نفر ازش پرسیده بود از داداش متجاوزت چخبر؟ و ایشون هم با یه لحنی که مناسب یک انسان، تاکید می‌کنم مناسب یک انسان نیست، یک جواب در خور شخصیتِ خودشون داده بودن. باعث شدن نسبت به انسان‌ستیز بودنم مطمعن‌تر شم. آخه تو چقدر می‌تونی احمق باشی که تو یه فضای پابلیک بیای و این‌طوری صحبت کنی.

دوستِ عزیزی که بر این باوری درد فقط مال یه نفره و شریکِ‌عاطفیِ اون شخص نباید سعی کنه درد طرف مقابلش رو تسکین بده، تو هیچ رابطه‌ای نرو. درد فقط مال یک طرف نیست، وقتی تو وارد یک رابطه می‌شی، باید بدونی اون رابطه پر از فراز و نشیبه و قرار نیست همیشه با خنده بگذره. دردِ اون و من نداره، درد اون درد ماست، درد من هم درد ماست. همونطور که خوشیِ اون، خوشیِ ماست و خوشیِ من، خوشیِ ماست.

کتابم رو به یکی قرض دادم، برای اینکه گم نکنه کدوم صفحه‌س، کاغذ رو کامل تا زده.

معلومه که ایرپاد می‌زنم تا صداهای تو سرم رو نشنوم.

معلومه که اگه ایرپادم نباشه نمی‌تونم زندگی رو ادامه بدم. هر جا حس کنم دنیا داره سخت می‌گذره، تحمل جمع و آدم‌ها رو ندارم، ایرپاد می‌ذارم تو گوشم و خودم رو نجات می‌دم.

Без текста

لاو لنگوییجِ من سوال‌پرسیدن ئه. اگه ازت خوشم بیاد، همه‌چیت برام جالبه و راجع‌به کوچیک‌ترین چیز‌هات کنجکاوم. اما اگه یه آدمِ معمولی باشی برام، زنده‌ و مرده‌ت برام مهم نیست، چه برسه زندگیت.

اگر به هر دلیلی، شب خوابیدیم فردا دیگه تلگرام نبودیم، می‌خوام فراموش نکنید یکی از قشنگ‌ترین بخش های زندگیم، آشنا شدن با شماها و شناختن‌تون بود.

از آدم‌هایی که تا یه آدمِ موفق می‌بینن می‌گن نگا تازه به‌دوران رسیده رو، طرف با پول ددی فلان‌جا رسیده و... متنفرم. چطور انقدر تنگ‌نظر و حسودین؟ چطور می‌تونین انقدر بد‌دل باشین که از موفقیت یکی ناراحت بشین؟ آره، دوست داشته با پول ددی موفق شه، اصلا دوست داشته بره بیرون کار کنه تا پول در بیاره. به هیچ‌کس مربوط نیست، حتی شما دوست‌عزیز.