FOu!

ذوقِ برگشتن به خونه🌿.

Без текста

Без текста

از هفت و نیم صبح، در مسیر دانشگاه. جدی جدی، همه‌چیز جدی شده.

خانوم‌های قرتی و اَدایی، این پست رو دیدید؟

هیچ شبی اون‌قدر تاریک نیست که صبح نشه. زندگی اون‌قدر زشت نیست که نتونی از توش زیبایی بیرون بکشی. ناامید هم هستی اما نه اون‌قدر که از ادامه دادن سیر بشی. از ادامه دادن سیری اما نه اون‌قدر که جرات کنی واقعا رها کنی. هیچی کاملا قشنگ نیست، هیچ نوری اون‌قدرا درخشان نیست. اما هنوز، هنوز یادت نرفته لحظه‌ی لمس اون حجم دلخوشی رو. هنوز مزه‌ی زیر دندونت بیات نشده. هنوز یه‌کمی از بوش روی پیراهنت مونده، پس میکشی تو، چشمات رو میبندی و میذاری همین‌ چیزهای نصفه‌نیمه مستت کنه.

می‌فهمی هرچیزی ارزش واکنش تورو نداره.

Без текста

راجع بهش داریوش پلی می‌کنم، یکبارم نه، چندبار.

نوشته بود: از ترک شدن نترس، رها باش. بذار فرصت‌های جدید با آدم‌های جدید به تو برسن.