حسیبا

کجا مطالبهٔ جسم لاله‌گون تو شد؟ کدام بند تفاهم تقاص خون تو شد؟

باور نکردم فاطمیه شده؛ هوا سرده، سیاه می‌پوشم، شمع روشن می‌کنم و یادم میاد که جای شما خیلی خالیه🖤.

تو خورشیدی و ذره پرور‌ترینی فدای سجایای زهرایی تو...

تضاد بین عادی بودن موقعیت و فاجعه‌بار بودن نتیجه. هیچ موسیقی حماسی‌ای پخش نمی‌شه، شخصیت داستان فرصت نمی‌کنه یک مونولوگ فلسفی دربارهٔ تاریکی وجود انسان بگه؛ فقط یک اتفاق احمقانه می‌افته و بعد همه باید با عواقبش زندگی کنن. فارگو بهت می‌گه جهان ممکنه در یک لحظه به فاجعه تبدیل بشه، نه به خاطر یک نقشهٔ شیطانی پیچیده، بلکه چون آدما تصمیم‌های احمقانه می‌گیرن و بعد حاضر نیستن مسئولیتش رو بپذیرن. #سریال

فکر کنم شش هفت سال پیش بود که فصل اول سریال فارگو رو دیدم. خط داستانی هم تقریبا از ذهنم محو شده اما فقط یه سکانس هست که تا الان خوب یادم مونده و گه‌گاهی هم میاد جلو چشمم. یه صحنه قتله که اسپویل نمی‌کنم ولی از مسخره‌ترین‌های تاریخه، نه که بد ساخته شده باشه‌ها، کاملا برعکس؛ کلا اثر خوش ساختیه. خود اتفاقی که میفته مسخره است، دو نفر دارن باهم بحث می‌کنن که اون‌یکی یه چیزی پرت میکنه سمت طرف مقابل و تق! انقدر همه‌چیز اون صحنه عادیه و انقدر منتظر چیز خاصی نیستی که شوکه میشی! میگی چی؟ چیشد؟ نه ول کن بابا الان بلند میشه، صحنه قتل از این کشکی‌تر؟ یادمه اولین بار که دیدم هم شوکه شدم هم خنده‌ام گرفته بود و اینجوری بودم که واااا. اون سکانس کاملا معمولی که خیلی هم بی‌هیجان اتفاق میفته، منشأ و شروعِ کلی داستانه، دروغ پشت دروغ، مخفی‌کاری پشت مخفی‌کاری و چاله‌هایی که تبدیل به چاه عمییییق میشن... فارگو برام درس زندگی بود انگار. بعدا فکر می‌کردم آهان، پس بخاطر همینه که خدا گفته هیچ گناهی رو کوچک نشمرید، همینجوریه که آدمیزاد غرق میشه و برای سرپوش گذاشتن رو یه اشتباه، اشتباهات بزرگتر مرتکب میشه. بعدا دوباره فکر کردم چقدر اون لحظه، شبیه زندگی واقعی بود؛ بدون کش و قوس، بدون حقه‌های سینمایی و موزیک عجیب و هشدار، یهو، ناگهان! روزمره پر از همیناست. می‌بینی عه یهو پات گیر می‌کنه به لبه مبل و لیوان چای می‌ریزه رو لپ‌تاپت و... می‌سوزه. می‌خوای موزیکِ ماشین رو عوض کنی، محکم می‌زنی به ماشین جلویی و یک خسارت سنگین. یکی رو آروم هلش میدی، می‌خوره زمین و عه! مرد. عین اون سریال ایرانیه، زیرِ تیغ. هروقت یه لحظه‌ی تقریبا این مدلی تجربه می‌کنم یاد فارگو میفتم‌. یاد اینکه چقدر زندگی این دنیا، ته تهش بی‌ارزشه. عین یه قصر خوشگل و رویاییه از دور که وقتی میای داخلش می‌بینی همه اسباب و وسایلش ماکتن، الکی‌ان. بعضی وقتا اتفاقات تلخ و عجیب و زشت زندگی همین شکلی‌ان، خیلی مسخره‌، یه‌جور پوچی خنده‌دار. هرچند فیلم واقعی زندگی عین فیلم انگل، ژانرش ترکیبیه اما دارک کمدیش از همه پررنگ‌تره. یه موقعیت که از شدت فاجعه‌بار بودنش نمی‌دونی بخندی یا زل بزنی به رو‌ به روت‌. آره واقعا زندگی این دنیا چیزی جز بازی و سرگرمی نیست. [آیه ۶۴ عنکبوت]

من خیلی طرفدار بخششم؛ اما بعضی آدما برای نبخشیدنن، برای انتقام گرفتن. حتی اگه انتقامی هم نباشه، یه حساب و کتاب‌هایی هست که باید تسویه بشن. با تمام وجود باور دارم خدا دیر‌گیره ولی سخت‌گیر. امید به اینکه چیزی به‌نام حق‌‌الناس وجود داره و قراره یه روزی با بعضیا رو‌به‌رو بشم، زنده نگهم می‌داره.

عه وا

خیره انشالله :))

و از نزدیک کابوس.

جهان مدرن کم‌کم باید به فکر یه شغل جدید باشه به نام مراقب. بهت یادآوری کنه داروهات رو بخوری، به موقع بخوابی، نوبت دکتر بگیری یا خودش بگیره برات، بپرسه غذا خوردی؟ بگه کلیدات رو بردار، یه لیوان آب بخور، بیا این گل مال تو(با پول‌ خودت خریده‌ها)، انقدر به فلان چیز فکر نکن. پوست لبتو نکن. بیا باهم برنامه فردات رو بنویسیم. استرس نداشته باش درست میشه. اصلا بیا قصه بگم برات بخوابی.