Посты канала حسیبا

کجا مطالبهٔ جسم لاله‌گون تو شد؟ کدام بند تفاهم تقاص خون تو شد؟

باور نکردم فاطمیه شده؛ هوا سرده، سیاه می‌پوشم، شمع روشن می‌کنم و یادم میاد که جای شما خیلی خالیه🖤.

تو خورشیدی و ذره پرور‌ترینی فدای سجایای زهرایی تو...

تضاد بین عادی بودن موقعیت و فاجعه‌بار بودن نتیجه. هیچ موسیقی حماسی‌ای پخش نمی‌شه، شخصیت داستان فرصت نمی‌کنه یک مونولوگ فلسفی دربارهٔ تاریکی وجود انسان بگه؛ فقط یک اتفاق احمقانه می‌افته و بعد همه باید با عواقبش زندگی کنن. فارگو بهت می‌گه جهان ممکنه در یک لحظه به فاجعه تبدیل بشه، نه به خاطر یک نقشهٔ شیطانی پیچیده، بلکه چون آدما تصمیم‌های احمقانه می‌گیرن و بعد حاضر نیستن مسئولیتش رو بپذیرن. #سریال

فکر کنم شش هفت سال پیش بود که فصل اول سریال فارگو رو دیدم. خط داستانی هم تقریبا از ذهنم محو شده اما فقط یه سکانس هست که تا الان خوب یادم مونده و گه‌گاهی هم میاد جلو چشمم. یه صحنه قتله که اسپویل نمی‌کنم ولی از مسخره‌ترین‌های تاریخه، نه که بد ساخته شده باشه‌ها، کاملا برعکس؛ کلا اثر خوش ساختیه. خود اتفاقی که میفته مسخره است، دو نفر دارن باهم بحث می‌کنن که اون‌یکی یه چیزی پرت میکنه سمت طرف مقابل و تق! انقدر همه‌چیز اون صحنه عادیه و انقدر منتظر چیز خاصی نیستی که شوکه میشی! میگی چی؟ چیشد؟ نه ول کن بابا الان بلند میشه، صحنه قتل از این کشکی‌تر؟ یادمه اولین بار که دیدم هم شوکه شدم هم خنده‌ام گرفته بود و اینجوری بودم که واااا. اون سکانس کاملا معمولی که خیلی هم بی‌هیجان اتفاق میفته، منشأ و شروعِ کلی داستانه، دروغ پشت دروغ، مخفی‌کاری پشت مخفی‌کاری و چاله‌هایی که تبدیل به چاه عمییییق میشن... فارگو برام درس زندگی بود انگار. بعدا فکر می‌کردم آهان، پس بخاطر همینه که خدا گفته هیچ گناهی رو کوچک نشمرید، همینجوریه که آدمیزاد غرق میشه و برای سرپوش گذاشتن رو یه اشتباه، اشتباهات بزرگتر مرتکب میشه. بعدا دوباره فکر کردم چقدر اون لحظه، شبیه زندگی واقعی بود؛ بدون کش و قوس، بدون حقه‌های سینمایی و موزیک عجیب و هشدار، یهو، ناگهان! روزمره پر از همیناست. می‌بینی عه یهو پات گیر می‌کنه به لبه مبل و لیوان چای می‌ریزه رو لپ‌تاپت و... می‌سوزه. می‌خوای موزیکِ ماشین رو عوض کنی، محکم می‌زنی به ماشین جلویی و یک خسارت سنگین. یکی رو آروم هلش میدی، می‌خوره زمین و عه! مرد. عین اون سریال ایرانیه، زیرِ تیغ. هروقت یه لحظه‌ی تقریبا این مدلی تجربه می‌کنم یاد فارگو میفتم‌. یاد اینکه چقدر زندگی این دنیا، ته تهش بی‌ارزشه. عین یه قصر خوشگل و رویاییه از دور که وقتی میای داخلش می‌بینی همه اسباب و وسایلش ماکتن، الکی‌ان. بعضی وقتا اتفاقات تلخ و عجیب و زشت زندگی همین شکلی‌ان، خیلی مسخره‌، یه‌جور پوچی خنده‌دار. هرچند فیلم واقعی زندگی عین فیلم انگل، ژانرش ترکیبیه اما دارک کمدیش از همه پررنگ‌تره. یه موقعیت که از شدت فاجعه‌بار بودنش نمی‌دونی بخندی یا زل بزنی به رو‌ به روت‌. آره واقعا زندگی این دنیا چیزی جز بازی و سرگرمی نیست. [آیه ۶۴ عنکبوت]

من خیلی طرفدار بخششم؛ اما بعضی آدما برای نبخشیدنن، برای انتقام گرفتن. حتی اگه انتقامی هم نباشه، یه حساب و کتاب‌هایی هست که باید تسویه بشن. با تمام وجود باور دارم خدا دیر‌گیره ولی سخت‌گیر. امید به اینکه چیزی به‌نام حق‌‌الناس وجود داره و قراره یه روزی با بعضیا رو‌به‌رو بشم، زنده نگهم می‌داره.

عه وا

خیره انشالله :))

و از نزدیک کابوس.

جهان مدرن کم‌کم باید به فکر یه شغل جدید باشه به نام مراقب. بهت یادآوری کنه داروهات رو بخوری، به موقع بخوابی، نوبت دکتر بگیری یا خودش بگیره برات، بپرسه غذا خوردی؟ بگه کلیدات رو بردار، یه لیوان آب بخور، بیا این گل مال تو(با پول‌ خودت خریده‌ها)، انقدر به فلان چیز فکر نکن. پوست لبتو نکن. بیا باهم برنامه فردات رو بنویسیم. استرس نداشته باش درست میشه. اصلا بیا قصه بگم برات بخوابی.

نکات تکمیلی حاوی خشم زیاد از پشت صحنه :))

Без текста

خیر. ناچار است بگوید "خوشی زده زیر دلشون" شعور سکوت ندارند. اساسا همه جهان‌شان همین‌قدر یک خطی و احمقانه است. از فرانسه و ایتالیا تا آلبانی و بلژیک همه خوشی زده زیر دلشون.

فرانسه کشور 'آزادیه' و از اون افتتاحیه المپیکی که دیدیم هم مشخص بود. مواضع چپ‌گرایانه خیلی اونجا پررنگه. در جریان اعتراضات اخیر، اون همه فیلم و ویدیو از خشم مردم و خشونت پلیس و البته 'حمله نکردن' به ماشین‌های آتش‌نشانی و آمبولانس‌ها دیدم. طبیعتا چندتا ویدیو هم از حمله به فروشگاه‌های برند و خراب‌کاری هم دیدیم. اونایی که میگن معترضا خیلی تهاجمی رفتار می‌کنن درست میگن. اونا که میگن پلیس خشونتش زیاده هم درست میگن. چرا؟ چون شهر که شلوغ بشه قورباغه هفت‌تیر کش میشه! چرا خیلی سر و صدایی از کشته شدگان نیست؟ چون جنبش براندازانه نیست اصلا، که چی بشه؟ کشوری که دموکراسی داره رو پادشاهی کنن دوباره؟ به پلیس و مقر نظامی هم حمله نمی‌کنن چون کلت کمری پلیس! حالا یه عده میرن یه عکس پیدا می‌کنن از سیاه‌پوستای فرانسوی می‌ذارن میگن همه چی تقصیر مهاجراست. نه گل من، فرانسه سالها از مالی، سنگال و ساحل‌ عاج و... مستمعرات دیگه‌اش برده و نیروی کار اورده. حالا این سیاه‌ها شهروند رسمی و قانونی فرانسه‌ان و نسل اندر نسل اونجا متولد شدن و مردم اون کشور محسوب میشن. یه عده دیگه هم اون پرچم‌های فلسطین و چفیه‌ها که نسل جوان اروپا ازش استقبال می‌کنه اذیتشون کرده و وای وای راه انداختن که اعتراضات کار مسلموناست. عقل نداری؟ خودت هر گوشه جهان تو صف نونوایی هم دعوا میشه برمیداری اون دستمال توالت آبی و سفید اسرائیلی رو با خودت می‌بری، اصلا در جایگاهی نیستی بخوای اعتراض بکنی. الان تو فرانسه هم اتحادیه‌های کارگری به صف معترضا اضافه شدن. مهم‌تر از همه اینه که هنوز به کسی عمو نگفتن و "مداخله بشردوستانه" هم طلب نکردن.

یه تصویر محوی از بچگیم تو ذهنمه نمی‌دونم شما هم تجربه دیدنش رو داشتین یا نه ولی قبلا بعضی خانمای مسن قابلمه میوردن میشستن دم‌در خونه‌هاشون باهم حرف می‌زدن و عابرا رو تحلیل و بررسی می‌کردن. این بچه کی بود؟ ثریا طلاق گرفت؟ شوهرخاله علی‌آقا مرد؟ الان آپدیت شدیم استوری‌های همدیگه رو نگاه می‌کنیم‌.

سوره زمر یه آیه‌ای داره که هروقت برمی‌خوردم بهش، نمی‌فهمیدم چی میگه. "ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده‌اید! از رحمت خداوند نومید نشوید..." همه‌اش می‌گفتم یعنی چی که اسراف؟ چه ستمی؟ الان می‌فهمم چطور خیلی از آدما خودشون رو حروم می‌کنن، واقعا روح و استعدادهای بلقوه و احساسات خودشون رو اسراف می‌کنن و بعد میگن خدا بهم ظلم کرد. ای طفلکی!

در بازه سنی ۱۸ الی ۲۲ ۲۳ سالگی خیلی مغرور و حرف‌نشنو بودم. الانم مغرورم یه جورایی. اما اندک زمانیه که یاد گرفتم باید به حرفها و تجربه‌های انسانها گوش داد. به داستان‌شون، به اشتباهات و حماقت‌هایی که وقتی می‌شنوی میگی من؟ هیچوقت همچین کاری نمی‌کنم، هیچوقت چنین تصمیمات مسخره‌ای نمی‌گیرم. اعتقاد دارم به اینکه هرگز نگو هرگز! اگه کسی آدم حسابت کرد و وقت و انرژی به پات ریخت و باهات حرف زد، بهش گوش کن‌. نمیگم بذاری دیگران جات تصمیم بگیرن، بلکه میگم حتی اگه حس کردی کسی داره نصیحتت می‌کنه و عصبی میشی، تحمل کن؛ اون داره گذشته خودش رو نصیحت می‌کنه. ما چرا کتاب می‌خونیم و فیلم می‌بینیم؟ بخاطر اینکه عمق زندگی‌مون زیاد بشه. واکنش دادن در موقعیت‌های مختلف رو تمرین یا حداقل تصور کنیم، همذات‌پنداری و همدلی و تاب‌آوری رو یاد بگیریم. اگه بسیاری از ما مهارت تاب آوری نداریم، شاید بخاطر اینه داستان‌های خوب زیادی نخوندیم و نشنیدیم. یه روز می‌بینی یه جمله یا حتی یک نوع و زاویه نگاهی که از کسی عاریه گرفتی، به کمکت میاد. گوش باش، به عنوان یه خواهر یا یه دوست اینارو میگم. خیلی خوب می‌فهمم چقدر گاهی شنیدن بعضی حرفا می‌تونه سخت باشه، ولی از همون شعارِ تو سخت‌تر باش استفاده کن. باور کن که گاهی اگه به مزخرف‌ترین آدمهای جهان هم یا کنجکاوی نگاه کنی، چیزایی برای یادگرفتن و بهتر شدن هست؛ حداقلش می‌فهمی چطور خودت کمتر مزخرف باشی. تصور کن زندگی یه مهمونیه که بعضیا مهمونا زودتر از تو اومدن، می‌دونم دلت می‌خواد همه‌چیز رو خودت کشف کنی، ولی چه عیبی داره از اونا که زودتر رسیدن هم توصیه و پیشنهاد بشنوی‌؟

کافیه از یه نفر خوشت نیاد اونوقت از طرز نگاه کردن و راه رفتن و قاشق دست گرفتن و نوشتن و تک‌تک کارهای معمولی و نرمالش هم چندشت میشه و عصبی میشی و حالت تهوع میگیری.

عه چه جالب و برعکس اینجا.

ما می‌خواییم با بنار خداحافظی کنیم. یه‌سری محصول و متریال داریم که توی یکی دو روز آینده براتون می‌ذارم. با قیمت بدون سود و با قیمت‌های قدیم. (چون ‌می‌خواییم چیزی دستمون نمونه) تعدادشون کمه، و قیمتشون احتمالا حتی از متریال خام و عمده فروشی هم کمتره؛ چون قبلا خریدیمشون. لطفا به دوستاتون هم اطلاع بدید♡

به‌به چه قشنگ توضیح دادم دیگه مثل من نمیاد😌

حالا ما ایرانی‌ها کجای داستانیم؟ از همون قدیم‌الایام این منطقه شرق مدیترانه پیوند نزدیکی با ما داشت. یا بخشی از امپراطوری‌های ما بود یا از دوستان و دشمنان! بعضی از زبان‌شناسان اعتقاد دارن که اسم کنعان به رنگ ارغوانی در زبان‌های باستانی منطقه برمی‌گرده. یه‌جورایی یعنی سرزمین ارغوانی^^ قبلا هم درباره ارتباط لیدیه سابق و لبنان فعلی با ایران باستان نوشته بودم. در هر صورت اسرائیل فعلی عنصر مزاحم و متخاصمه انشاالله بعد نابودی پیشنهاد میدیم اگه دوست داشتن اسم اونجارو بذارن کنعان به یاد قدیما :)))

حالا اسم فلسطین از کجا اومد؟ فِلیستی‌ها قومی باستانی بودن که حدود ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد در سواحل جنوبی کنعان، به‌ویژه در محدودهٔ غزه و جنوب اسرائیل امروزی، ساکن شدن. شواهد باستان‌شناسی میگه یه بخشی از ساکنین غزه فعلی، احتمالاً از از نواحی سمت دریای اژه (دریای بین ترکیه و یونان) اومدن و بعدها با جمعیت‌های بومی منطقه مختلط شدن. اسم «فلسطین» از نظر تاریخی با فلیستی‌ها ارتباط داره، اماااا فلسطینیای امروزی رو نمی‌شه مستقیماً همان فلیستی‌های باستان بدونیم. فلسطینیای امروزی هویتی ملی و پیشینه‌ای تاریخی چندلایه دارن، اجداد‌ خیلی‌هاشون از یهودیان که کم‌کم مسلمان شدن. یعنی اینام کنعانی‌ان. در مجموع، کنعانی‌ها، در ذیل‌شون بنی‌اسرائیل و فلیستی‌ها از جمله مردمی بودن که در دوره‌های مختلف در این منطقه زندگی می‌کردن؛ هیچ‌کدوم رو نمیشه صرفاً بر اساس حضور تاریخی‌شون، مالک انحصاری دونست. همیشه کنار هم بودن و زندگی می‌کردن. طبیعتا دعوا و درگیری هم داشتن اما به شدت امروز نبود. چی خرابش کرد؟ صهیونیسم. ملی‌گرایی بی‌معنی و بیخود و این تز که بیاین براساس نژاد، کشور تشکیل بدیم که باید بگم وا. بافت جمعیتی وقتی کفه‌اش به سمت یهودیا سنگین شد به این وضع کشیده شد. اینکه میگن فلسطینیا(اسم دقیقی نیست اما الان ازش استفاده می‌کنیم) چرا به اینا زمین فروختن؟ باید بگیم چرا نباید می‌فروختن؟ از کجا می‌دونستن که نباید بفروشن؟ قبل این عبری‌زبان و عربی‌زبان و بقیه کنار هم بودن. البته که فروش همون اوایل کنسل شد و به زور صاحب شدن جاش رو گرفت. #کنعان

درواقع کنعان یک منطقه‌ باستانی در شرق مدیترانه بود که بخش‌هایی از فلسطین/ اسرائیل، لبنان، اردن و سوریهٔ امروزی رو دربر می‌گرفت. مردم منطقه، گروه‌های مختلفی با فرهنگ‌ها و هویت‌های متفاوت بودند. بنی‌اسرائیل هم در بستر جوامع محلی کنعان شکل گرفتن (مثل یک فرزند از بین فرزندان دیگه!) و بعدها در بخش‌هایی از این سرزمین بزرگ اما غیر یک‌پارچه، پادشاهی‌هایی تشکیل دادن. اما تمام کنعان متعلق به بنی‌اسرائیل نبود. یه بچه نمی‌تونه بیاد بگه کل املاک پدر و مادرم مال منه کههههه. بنابراین، سابقهٔ تاریخی یک قوم در منطقه، به‌تنهایی به معنای حق مالکیت انحصاری بر تمام اون سرزمین نیست. یعنی ادعای مالکیت بر فلسطین امروزی هم بی‌معنیه چه برسه به اسرائیل بزرگ و جنگ با همسایه‌ها که اونام از لحاظ نژادی، تقریبا قوم و خویش مدیترانه‌ای هم محسوب میشن. #کنعان

اسرائیلیا میگن این سرزمین که الان سرش جنگه مال ماست چون اجداد کنعانی ما ۳۰۰۰ سال پیش ساکن اینجا بودن‌. حدود ۳۰۰۰ تا ۱۲۰۰ پیش از میلاد کنعانیان مجموعه‌ای از مردمان باستانیِ ساکن سرزمین کنعان بودن. کنعان کجاست؟ منطقه‌ای شامل فلسطین امروزی، لبنان، اردن و بخش‌هایی از سوریه. یعنی مردم بومی یک منطقه وسیع. نژاد کنعانی‌ها به مردم شام باستان میرسه.‌ حالا حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاده: حالا بنی‌اسرائیل یا همون خاندان حضرت یعقوب رو داریم (ابراهیم، اسحاق، یعقوب، یوسف، موسی و...) که بخشی از این کنعانیان بودن. به جنبه دینی و شجره‌نامه پیامبران هم کاری نداشته باشیم، در هر صورت یک گروهی از کنعانیان معروف شدن به بنی‌اسرائیل. اینا در ارتفاعات مرکزی کنعان زندگی می‌کردن و ریشه اجدادی‌شون به شام می‌رسید عین بقیه. حدود قرن‌های سیزدهم تا دوازدهم پیش از میلاد هم همون زمان احتمالی زندگی حضرت موسی و خروج بنی‌اسرائیل(همون گروهی از کنعانیان، خاندان یوسف نبی) از مصر در روایت‌های دینیه. حالا باستان‌شناسی کلا تایید نکرده پیامبران رو دیگه، کاری نداریم بهش. من هم روایت دینی رو میگم هم روایت غیردینی. در هزاره اول پیش از میلاد: پادشاهی‌های اسرائیل و یهودا شکل گرفتن. اینجا روایت دینی اینه که خب در اثر تعالیم حضرت موسی، کم‌کم پرستش انحصاری یهوه و یکتاپرستی جا افتاد. حالا دینی به نام یهودیت داریم. می‌رسیم به حدود ۲۰۰۰ سال پیش: یهودیا، سامری‌ها و بقیه جمعیت‌های محلی در این سرزمین زندگی می‌کردن؛ حکومت روم بر منطقه مسلط بود. کم‌کم قرن‌های نخست میلادیه: مسیحیت گسترش پیدا کرد و در دورهٔ بیزانس، مسیحیا به بخش عمدهٔ جمعیت منطقه تبدیل شدن. قرن هفتم میلادی: مسلمونا منطقه رو فتح کردن؛ اما ساکنان طبیعتا یک‌‌دفعه مسلمان نشدن‌. قرن‌های بعد: بخشی از جمعیت‌های محلی، همون‌ کنعانی‌های سابق که اجداد بنی‌اسرائیل، هم هستن، حالا مسلمان شدن. بدیهیه که زبان عربی به عنوان زبان قرآن، پراکنده‌تر شد و به مردر مهاجرت عرب‌ها نیز بر جمعیت منطقه تأثیر گذاشت اما همچنان بافت نژادی و ژنتیکی به نفع کنعانی‌های باستان(مردم شام) باقیه. قرون میانه تا قرن نوزدهم: جامعه‌ای عمدتاً عرب‌زبان در فلسطین شکل گرفته بود که بیشتر مسلمان و بخشی‌شون مسیحی بود؛ پیروان یهودیت هم حضور داشتن و کنار هم زندگی می‌کردن. خب در تمام مدت این بین مهاجرت به سرزمین‌های دیگه و اختلاط نژادی هم جریان داشت بلاخره. بخاطر همین خیلی جاهای دنیا یهودی داره. اینا هم اجدادشون کنعانی‌هان. اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم: جنبش صهیونیسم پا گرفت و مهاجرت یهودیان به فلسطین افزایش پیدا کرد. وقتی بافت جمعیتی به طرف اونا سنگین شد یهو حرف از صاحب شدن منطقه و گروه‌های تروریستی هاگانا و ایرگون و لحی و... به میون اومد. سال ۱۹۴۸ هم اسرائیل تأسیس شد و در جریان جنگ، صدها هزار فلسطینی آواره شدن و رسیدیم به امروز.  این خط زمانی، نژادی و تاریخی منطقه بود. چون خودم نیاز داشتم تو ذهنم مرتب بشه. #کنعان

دارم سعی می‌کنم یه مسئله دینی، نژادی، سیاسی، تاریخی، جغرافیایی رو خلاصه کنم. هیچ دقت کردین توضیح دادن چیزی که خودت بلدی و می‌دونی چقدر سخته؟ خیلیا خیلی چیزا می‌دونن ولی نمیتونن به بقیه یادش بدن. واقعا مهارت لازم داره. خدایا کمک.

طبیعیتا اسلام به عنوان آخرین دینی که یک پیامبر ابلاغش کرده و کامل‌کننده و آپدیت ادیان پیش از خودشه، شباهت‌های زیادی با یهودیت داره. اما نکته مسخره ماجرا اینه که الان یهودیت هم دینه و هم هویت قومی و نژادی. یعنی نژادت یهودی باشه ولی دینت نه و سکولار باشی. خب این چه وضعیه؟ یا نژاد باش یا دینِ همه‌گیر و جهانی دیگه!

این دختر یهودی صهیونیسته که بلاگره و شوهرشم خاخامه یه ویدیو گذاشته بود درباره پوشش زنان یهودی ارتدوکس. دقیق جملاتش یادم نمیاد ولی می‌گفت ما باید دامن یا پیراهن بپوشیم و شلوار ممنوعه. قد دامن و پیراهن باید تا زانو یا پایین‌‌تر از زانو باشه. لباس‌مون نباید یقه باز باشه و اگه بخوام همچین لباسی بپوشم زیرش یه چیز دیگه می‌پوشم(عین یقه حجاب بود!) موهامون رو باید بپوشونیم، یا روسری و شال میبندن یا کلاه‌گیس می‌ذارن! اینم می‌گفت من از هردو روش استفاده می‌کنم. حالا مثلا موهای خودت با کلاه‌گیس فرق داره؟ متوجه نمیشم. اینا شاخه ارتدوکسن. هرچند الان امثال این دختره موسادی و خیلیای دیگه‌شون میان برای ایرانی مسلمون محتوا میسازن و دین خودشون رو گوگولایز می‌کنن ولی شمارو دعوت می‌کنم به تماشای مینی‌سریال آن‌ارتدوکس، درباره زندگی یه دختر یهودی و ازدواجشه.

نمی‌دونم دقت کردید یا نه ولی حیجابی گرل‌ها و بلاگرهایی که بعد از معروف شدن وارد کار تولید عبا و فروش روسری شدن، انتظار دارن عبای ۵ تومنی رو به ما ۲۰ میلیان بفروشن و ما هم بخریم :)) چند سال پیش که تصمیم گرفته بودم حجاب داشته باشم پیج یکی‌شون رو دیدم و گفتم عه چه خوشگله، روسری و عباهاش هم خوبن. خواستم بخرم که فهمیدم خودش می‌فروشه. بعد قیمت روسری‌ای که همه‌جا مثلا یه تومن بود رو می‌فروخت پنج! خب برای محجبه‌های همسایه ایلان ماسک داری تولید می‌کنی مگه؟ ولی واقعا اون زمان در من این احساس شکل گرفته بود که اگه بخوام محجبه باشم و مثل فلانی زیبا به نظر برسم حتما باید روسری و عبای خداتومنی بپوشم. شبیه محجبه‌های ساده و معمولی نباشمممم :))) جوانی و جاهلی بهرحال. ولی واقعیت داره که رسانه قراره در شما احساس نیاز ایجاد کنه دیگه، کارش همینه. مهم اینه الان دیگه همچین حسی ندارم.

یه نظریه نامحبوب دارم که می‌گه کرینج‌ترین و عقب‌مونده‌ترین آدما برای بچه‌های خردسالشون پیج می‌زنن.