FOu!

دیروز سر کلاس، وقتی استادم داشت راجع به رشته‌ام و چیزای مختلف مربوط بهش می‌گفت، یه لحظه قلبم ✨ شد. امیدوارم شما هم این‌ حس رو تجربه کنید؛ " مطمئن بودن و ذوق داشتن از مسیری که انتخابش کردید!"

ذوقِ برگشتن به خونه🌿.

No text

No text

از هفت و نیم صبح، در مسیر دانشگاه. جدی جدی، همه‌چیز جدی شده.

خانوم‌های قرتی و اَدایی، این پست رو دیدید؟

هیچ شبی اون‌قدر تاریک نیست که صبح نشه. زندگی اون‌قدر زشت نیست که نتونی از توش زیبایی بیرون بکشی. ناامید هم هستی اما نه اون‌قدر که از ادامه دادن سیر بشی. از ادامه دادن سیری اما نه اون‌قدر که جرات کنی واقعا رها کنی. هیچی کاملا قشنگ نیست، هیچ نوری اون‌قدرا درخشان نیست. اما هنوز، هنوز یادت نرفته لحظه‌ی لمس اون حجم دلخوشی رو. هنوز مزه‌ی زیر دندونت بیات نشده. هنوز یه‌کمی از بوش روی پیراهنت مونده، پس میکشی تو، چشمات رو میبندی و میذاری همین‌ چیزهای نصفه‌نیمه مستت کنه.

می‌فهمی هرچیزی ارزش واکنش تورو نداره.

No text

راجع بهش داریوش پلی می‌کنم، یکبارم نه، چندبار.