Посты канала اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

یکی از چیزایی که باهاشون کنار نمی‌آم، ترند شدن آهنگ‌هایی ئه که هیچ بار محتواییِ مثبتی ندارن و بدتر از اون فراگیر شدنش تو سوشال‌مدیاست‌. یه آهنگِ بی‌معنی ترند می‌شه، هر کس بیکار می‌شه باهاش می‌رقصه و نشرش می‌ده. هر کسی‌ام که با اون آهنگ کاری نداشت، لِیبِل آپدیت‌نبودن می‌خورد.

مامک جمشیدی، خواهر پژمان جمشیدی با گذاشتن یه استوری با مضمون اینکه: یه نفر ازش پرسیده بود از داداش متجاوزت چخبر؟ و ایشون هم با یه لحنی که مناسب یک انسان، تاکید می‌کنم مناسب یک انسان نیست، یک جواب در خور شخصیتِ خودشون داده بودن. باعث شدن نسبت به انسان‌ستیز بودنم مطمعن‌تر شم. آخه تو چقدر می‌تونی احمق باشی که تو یه فضای پابلیک بیای و این‌طوری صحبت کنی.

دوستِ عزیزی که بر این باوری درد فقط مال یه نفره و شریکِ‌عاطفیِ اون شخص نباید سعی کنه درد طرف مقابلش رو تسکین بده، تو هیچ رابطه‌ای نرو. درد فقط مال یک طرف نیست، وقتی تو وارد یک رابطه می‌شی، باید بدونی اون رابطه پر از فراز و نشیبه و قرار نیست همیشه با خنده بگذره. دردِ اون و من نداره، درد اون درد ماست، درد من هم درد ماست. همونطور که خوشیِ اون، خوشیِ ماست و خوشیِ من، خوشیِ ماست.

کتابم رو به یکی قرض دادم، برای اینکه گم نکنه کدوم صفحه‌س، کاغذ رو کامل تا زده.

معلومه که ایرپاد می‌زنم تا صداهای تو سرم رو نشنوم.

معلومه که اگه ایرپادم نباشه نمی‌تونم زندگی رو ادامه بدم. هر جا حس کنم دنیا داره سخت می‌گذره، تحمل جمع و آدم‌ها رو ندارم، ایرپاد می‌ذارم تو گوشم و خودم رو نجات می‌دم.

Без текста

لاو لنگوییجِ من سوال‌پرسیدن ئه. اگه ازت خوشم بیاد، همه‌چیت برام جالبه و راجع‌به کوچیک‌ترین چیز‌هات کنجکاوم. اما اگه یه آدمِ معمولی باشی برام، زنده‌ و مرده‌ت برام مهم نیست، چه برسه زندگیت.

اگر به هر دلیلی، شب خوابیدیم فردا دیگه تلگرام نبودیم، می‌خوام فراموش نکنید یکی از قشنگ‌ترین بخش های زندگیم، آشنا شدن با شماها و شناختن‌تون بود.

از آدم‌هایی که تا یه آدمِ موفق می‌بینن می‌گن نگا تازه به‌دوران رسیده رو، طرف با پول ددی فلان‌جا رسیده و... متنفرم. چطور انقدر تنگ‌نظر و حسودین؟ چطور می‌تونین انقدر بد‌دل باشین که از موفقیت یکی ناراحت بشین؟ آره، دوست داشته با پول ددی موفق شه، اصلا دوست داشته بره بیرون کار کنه تا پول در بیاره. به هیچ‌کس مربوط نیست، حتی شما دوست‌عزیز.

هر روزی که وارد اجتماع می‌شم و با آدم‌ها معاشرت می‌کنم، باعث می‌شه دلم بخواد یک هفته برم تو غار و به دور از هر موجودی زندگی کنم.

تایپِ من اونیه که اگه شکست بخورم، موفق بشم، برسم، نرسم، بی‌حال باشم، حالم خوب باشه، خسته باشم، آشفته باشم، دلم بخواد سکوت کنم، وراج باشم، عصبی باشم، آروم باشم کنارم باشه. تو هر حالتی کنارم باشه، برام وقت بذاره و بهم ثابت کنه همه‌ی آدما مثل هم نیستن. بهم ثابت کنه دنیا هنوز هم قشنگی‌هاش رو داره. و تو برای من، همین آدمی‌. ممنونم که دنیام رو قشنگ‌تر کردی.🩵

نمی‌دونم این رو نظریه‌ی محبوب در نظر می‌گیری یا نه‌. اما، به نظر من چنل‌های کوچیک‌تر، اون‌هایی که تعداد ممبر‌هاشون کمه، یا اونقدرا هم زیاد نیست، محتوا و متن‌های بهتری دارن، اما چون ممبر‌هاشون کمه، دیده نشدن.

عدد پرایوت فرده، می‌شه بیاید زوجش کنید؟

پرایوتِ‌صاد|رمانِ‌صاد|کتاب‌فروشیِ‌صاد

آشوب‌ها و افکاری که برای خوردن چای اومدن پیشت رو برای شام نگه ندار.

اگه دیگه نبودم، فراموشم نکن. به‌جاش با دیدن بارون یادم بیفت، با اومدن پاییز یادم بیفت، با بوی عودی که تو خونه می‌پیچه یادم بیفت، با دیدن گربه‌ تو خیابون یادم بیفت، با کلمه‌ها یادم بیفت، با نوشته‌هایی که هیچ‌وقت فرصتِ چاپ‌شون رو نداشتم یادم بیفت. تو شبای سخت زمستون یادم بیفت، با دیدن بخار چای یادم بیفت. به جای من بلند بخند، زندگی کن، رها و شاد باش. منم بهت قول می‌دم، هر جا که باشم از دور مراقبت باشم و با خوشحالیت حالم خوب شه.

تخریبم می‌کنی بعد چون زمین نمی‌خورم حرص می‌خوری؟ حرص نخور. این تخریب‌ها که چیزی نیست، من بدتر از اینا رو نثار خودم می‌کنم.

سمت من نیا. آدمِ خوبی نیستم. احساساتی‌ام، حساسم، زودرنج‌ام، محتاط‌ام، ذوق‌زده‌ام، هنوز هم گاهی لبخند می‌زنم، از آدم‌ها فراری‌ام. سمتِ من نیا. من برای هیچ‌کس مناسب نیستم.

شروع می‌کنم به تایپ کردن. کلمه‌هارو می‌چینم کنار هم، جمله‌بندیم رو درست می‌کنم، علائم‌نگارشی و نیم‌فاصله رو رعایت می‌کنم، بعد که آما‌ده‌ی ارسال می‌شم، یه‌لحظه به این فکر می‌کنم که واسه کی داری اینا‌ رو می‌گی؟ بعد منصرف می‌شم و پاک می‌کنم.

بر خلافِ تو من واست خیلی شجاع بودم. همه‌ی توانم رو گذاشتم تا کمکت کنم، نگهت دارم، به صد برسونمت. اما تنها چیزی که از تو به من رسید، بی‌توجهیت بود.

این وضعیتی که من می‌بینم، با چیزی حل نمی‌شه. باید یه‌دور حذف شم و دوباره از اول نصب شم.

03.04

خیلی دلم می‌خواد بگم هیچی واسم مهم نیست، اما متاسفانه رفتارم نشون می‌ده علاوه‌بر این‌که مثل چی واسم مهمه، سرش اورثینک هم می‌کنم.

02.02

Без текста

از آدمی که واسه مناسبت‌هایِ غیر ایرانی ذوق می‌کنه اما برای مناسبت‌های ایرانی، بی‌حوصله و خسته‌ست متنفرم.

انقدر دلم برات تنگ شده که پتانسیل اینو دارم وقتی دیدمت اندازه یک سال باهات حرف بزنم، یه ماه فقط بوت کنم، یک هفته فقط نگات کنم، یک روز تمام بوست کنم و بعدش برای بقیه عمرم از تو بغلت تکون نخورم.

در میان تمام تلخی‌های دنیا، تو یک حبه‌قندی.

گردن افکارم زیر گیوتین قطع می‌شود. و من هر بار با این خیال که شاید این یکی، آخرینشان باشد، دسته‌ی گیوتین را پایین می‌کشم؛ شاید پس از این اعدام، سکوتی نصیبم شود و ذهنم برای چند لحظه دست از آشوب بردارد. اما نه؛ افکارم دست از زاد و ولد برنمی‌دارند. هر فکری که به خاک می‌سپارم، ده فکر دیگر از بطن همان مرگ متولد می‌شوند. انگار ذهنم گورستانی‌ست که به‌جای دفن مردگان، زایشگاه افکار تازه است. من محکومم به اجرای حکمی که هرگز به پایان نمی‌رسد؛ قاضی، جلاد و محکوم این دادگاه، هر سه یک نفرند. گیوتین را پایین می‌کشم، سرها را به خاک می‌سپارم و دوباره صدای قدم‌های افکار تازه را از راهروهای ذهنم می‌شنوم. چه مضحک است؛ برای رهایی از چیزی که در سرم می‌گذرد، مدام به همان چیزی متوسل می‌شوم که مرا به بند کشیده است. .صاد.