«سه‌شنبه‌ها با دایانودو🦕»

«جای خالیِ من هرگز به شیوه ای نبود که بخواهد حتی لحظه ای احساس شود؛در نهایت شاید تنها میفهمیدند که من حضور ندارم و چه بسا این بیشتر باعث خوشحالی میبود تا احساس فقدان برای آنها.من معنی نادیده گرفته شدن در اوجِ حضور داشتن را احساس کرده بودم.احساس تلخی که راهی نبود جز آنکه آن را بپذیرم.»

تا ابد درود بر رفتارِ درست.

اون کربنه که تو فشار الماس می‌شه. من تو فشار می‌شینم چیلیک چیلیک اشک می‌ریزم.

عزیزم دلتو بزرگ کن؛ مردم نمی‌تونن زندگی‌شون رو قایم کنن چون تو حسودی.

این طرزفکر که من شخصیت اصلی هستم و کل جهان هستی حول‌محور من می‌چرخه یه روز خونه خرابم می‌کنه.

کاش آدم کسیو داشت که با خیال راحت و بدون ترس از قضاوت جلوش گریه می‌کرد.

مراقب شکستن یکی بودی، وقتی خودت هزار تیکه شده بودی.

دوست داشتنی نبودم.

سلام عزیز دلم. این نامه را برای تو می‌نویسم. تویی که هر وقت نیاز داشتم به کارِ مهم‌تری مشغول بودی.

تو زندگیم همه‌ی چیزهایی که سعی کردم حفظ‌شون کنم شن بودن لای دست‌هام. در نهایت من موندم و یه دشت سبز، شانس بدم، احساساتی لبریز، دست‌هایی که روی هرچی رها کردن رد انداختن و قلبی که به طرز احمقانه‌ای همچنان می‌تپه.