Посты канала «سه‌شنبه‌ها با دایانودو🦕»

برای درس خوندنت به یه مسیر مشخص نیاز داری؟ اگه پایه دهم، یازدهم یا دوازدهمی و می‌خوای با برنامه‌ای متناسب با شرایط خودت برای کنکور و امتحانات نهایی آماده بشی، این پیام برای توئه! 🎀 من فرانک هستم؛ 𐙚 فارغ‌التحصیل رشته مشاوره 𐙚 رتبه ۸۲۱ کنکور انسانی ۱۴۰۱ 𐙚 مشاور رسمی مدرسه چه خدماتی دریافت می‌کنی؟ ⌁ بررسی وضعیت درسی و شناسایی نقاط قوت و ضعف ⌁ برنامه‌ریزی اختصاصی و پیگیری روند مطالعه ⌁ اصلاح روش مطالعه و آموزش مرور و تست‌زنی ⌁ تحلیل آزمون و تست‌های غلط و نزده ⌁ بررسی علایق و استعدادها برای انتخاب مسیر تحصیلی و رفع اشکال درسی و بررسی مباحثی که در یادگیری‌شون مشکل داری🫶🏻🙂‍↔️ اینجا قرار نیست فقط یه برنامه ثابت دریافت کنی؛ شرایط و نیازهای خودت بررسی می‌شه تا برنامه‌ات متناسب با خودت تنظیم و در طول مسیر اصلاح بشه. 🎀 و اینکه پکیج‌های متنوع با تعرفه‌های اقتصادی و امکان پرداخت دو مرحله‌ای در نظر گرفته شده تا شروع مشاوره برات راحت‌تر باشه. هدیه ویژه شروع ثبت‌نام: برای ۵ نفر اولی که ثبت‌نامشون رو نهایی کنن، خدمات رفع اشکال درسی به‌صورت رایگان در نظر گرفته شده که مستقیماً توسط خودم انجام می‌شه. 🎀 🎀💕برای دریافت اطلاعات پکیج‌ها و شرایط ثبت‌نام: ↳ @Faranak_mohamadii

«جای خالیِ من هرگز به شیوه ای نبود که بخواهد حتی لحظه ای احساس شود؛در نهایت شاید تنها میفهمیدند که من حضور ندارم و چه بسا این بیشتر باعث خوشحالی میبود تا احساس فقدان برای آنها.من معنی نادیده گرفته شدن در اوجِ حضور داشتن را احساس کرده بودم.احساس تلخی که راهی نبود جز آنکه آن را بپذیرم.»

تا ابد درود بر رفتارِ درست.

اون کربنه که تو فشار الماس می‌شه. من تو فشار می‌شینم چیلیک چیلیک اشک می‌ریزم.

عزیزم دلتو بزرگ کن؛ مردم نمی‌تونن زندگی‌شون رو قایم کنن چون تو حسودی.

این طرزفکر که من شخصیت اصلی هستم و کل جهان هستی حول‌محور من می‌چرخه یه روز خونه خرابم می‌کنه.

کاش آدم کسیو داشت که با خیال راحت و بدون ترس از قضاوت جلوش گریه می‌کرد.

مراقب شکستن یکی بودی، وقتی خودت هزار تیکه شده بودی.

دوست داشتنی نبودم.

سلام عزیز دلم. این نامه را برای تو می‌نویسم. تویی که هر وقت نیاز داشتم به کارِ مهم‌تری مشغول بودی.

تو زندگیم همه‌ی چیزهایی که سعی کردم حفظ‌شون کنم شن بودن لای دست‌هام. در نهایت من موندم و یه دشت سبز، شانس بدم، احساساتی لبریز، دست‌هایی که روی هرچی رها کردن رد انداختن و قلبی که به طرز احمقانه‌ای همچنان می‌تپه.

«بنظرم غمگین‌ترین قسمت تنهایی بی‌پناهیه. اینکه یه شب دلت بخواد از تمام دردهای دنیا پناه ببری به آغوشی، نوازشی، گفت‌و‌گویی، درست میشه‌ای، بوسه‌ای، حضوری، دیداری؛ و هیچکس هیچ‌جای جهانت نباشه.»

با هندزفری گوش بدید. ﮼سه‌شنبه‌ها با دایان.

این پیام فقط کسایی فوروارد کنن که هالووین پارتی نرفتن.

«از کارهایی که برای عشق کردم پشیمون نیستم فقط دیگه هیچوقت برای هیچکس انجامشون نمیدم.»

زندگی صرفاً به خاطر اینکه تو غمگینی، متوقف نمی‌شه.

از تغییر آدم‌ها ناراحت می‌شم، نه چون اشتباه شناخته بودمشون یا واقعی نبود، بیشتر برای نسخه‌ای ازشون که در گذشته جا موند و حالا فقط من به یادش می‌آرم. اگه منم فراموش کنم، کی یادش می‌مونه؟

کاش این «نیاز» کوفتی به حضور دیگری در زندگیم که حالا اسمش رابطه‌ی عاطفیه یا هرچی، هرگز هرگز هرگز توی وجودم بیدار نمی‌شد. کاش اون تکه از بیخ و بن درونم خاموش بود. کاش اصلا نبود.

پلن فعلی زندگیم فقط دووم آوردن تا پنجشنبه هاست.

وقتی فکر می‌کردم مجازی میشه ولی میان‌ترمام شروع شد.

این هوا همون چیزیه که میخوام، ممنون پاییز عزیز و دلگیر و افسرده‌کننده‌ام.

الان به اون مرحله رسیدم که کمتر گریه‌م می‌گیره ولی دائما دارم یه مقدار غمی رو با خودم حمل می‌کنم. حداقل اون موقع‌ها که گریه می‌کردم واسه یکی دو روز سبک می‌شدم.

هنرِ رفتن، رها کردن، عبور کردن، دل کندن، پیگیر نبودن، دلتنگ نشدن، فرصت ندادن، بی‌تفاوت گذشتن، تمام شدن و یا حتی تمام کردن.