من !

Без текста

Без текста

درون هر آدمی شهری وجود دارد که هیچ‌کس نشانی‌اش را نمی‌داند؛ خیابان‌هایی متروک، خانه‌هایی خاموش و پنجره‌هایی که هنوز رو به گذشته باز می‌شوند.

Без текста

به‌نوشِ خوشحال.

چون گاهی آدم‌ها فقط وارد زندگی‌مون نمی‌شن؛ وارد معنایی می‌شن که ما از زندگی، خودمون و دوست داشته شدن داریم … ممکنه کسی از نظر فیزیکی کیلومترها باهات فاصله داشته باشه، اما چیزی توی وجودش، طرز فکرش، توی نگاهش به دنیا، یا حتی تصویری که تو ازش ساختی، بخشی از احساساتتُ بیدار کنه که پیش از اون نمی‌شناختی …

آدمی همیشه منتظره؛ از وقتی چشم باز می‌کنه تا وقتی که بالاخره عاشق می‌شه. عاشق یه چیزی، یه کسی، یه جایی. من فقط یک بار منتظر نبودم و هنوز در انتظار تجربه‌ی دوباره‌ی همون یک بارم.

جدی شاید هیچ‌وقت نفهمم چطور ممکنه یک نفر، بدون اینکه حتی کنارت باشه، این‌همه روی زندگی و احساسی که به خودت داری تأثیر بذاره.

و در نهایت به نظرم یکی از کارهایی که باید مدام برای خودت انجام بدی، بزرگ کردن دنیاته؛ اینکه خودت رو در معرض تجربه‌ها، آدم‌ها و طرز فکرهای متفاوت قرار بدی تا یادت نره زندگی محدود به چیزهایی که تا امروز می‌شناختی نیست.

این نچسبیدن به هر موضوعی هم چیز خوبیه.