«غریق!»

فوروارد کنید تا، بگم چرا شخصیتِ خودتون یا چنلتون رو دوست‌دارم؟🫂

اجرا شد. @hesserangi

گپ . پرایوت

امروز، برای من، دقیقا از همان روزها بود. از همان روزهایی که دلم می‌خواهد با پلک‌زدنی، چندین‌مرتبه زندگی‌شان کنم. آن‌قدر که دل‌سیر شوم از آن حسِ شادمانی. نفس در سینه‌ام حبس شود. حتی قلبِ بی‌چاره‌ام بازی‌اش بگیرد و بگوید؛ «دارم منفجر می‌شم!» و من سپری بیابم و بالای سرم نگهش دارم. نگاهِ کوتاهی به اطرافم بیندازم و خطاب به بقیه‌ی اعضای بدنم زمزمه کنم؛ «آماده باشید که خیلی هیجان‌ داره!». دلم می‌خواهد که سر روی متکا بگذارم و عقربه‌ها پادساعت‌گرد بچرخند. دور بزنند و مرا به همان لحظه‌ها بازگردانند. لحظه‌هایی که دست روی دلم می‌گذاشتم و از شدتِ خنده مانده بودم کدام قسمتِ صندلی را بگیرم. که کله‌پا نشوم! پخشِ زمین نشوم و همینطور مایه‌ی خنده‌ی بیشترِ کلاس. بله. کاش می‌شد با زمان بجنگیم! سرش را شیره بمالیم و قانعش کنیم بارِ سفر ببندد. حتی به‌قدرِ چنددقیقه‌ی کوتاه! به‌قدرِ روزنامه‌وار خواندنِ آن احساسات. اما، آدمی‌زاد است و آرزوهایی که زیرِ ستونِ محال صف کشیده بودند. پس، به‌یادِ همان کلاس‌ها چای می‌نوشم! به‌یادِ همان دقایقی که لیوانِ چای روی صندلی‌ام بود و شیرینیِ عروسیِ یکی از بچه‌ها کنارش. چایم را می‌نوشم و سعی می‌کنم صدای استادم را بشنوم. صدای بچه‌ها را. که شیرینیِ تازه را گاز می‌زدند و جرعه‌ای چای هم می‌زدند تنگش. درست فکرکرده‌اید! من جایِ چای، روزم را جرعه‌جرعه سر می‌کشیدم. و چه‌قدر دلم می‌خواست این فنجانِ لعنتی تمام نشود.

حقیقتشو بخواید، دیگه به‌جایی رسیدیم که برای درکِ این فشار و فلاکت، لازم نیست کفشِ همدیگه رو پامون کنیم. چون همه‌مون داریم پابرهنه راه می‌ریم...