تُرنج

در تن من که بهترین وطن است، غربت تو تمام خواهد شد. سید‌ مهدی موسوی

در دیده کس نیامد و دل یاد کس نکرد تا دل مقام او شد و تا دیده جای اوست اوحدی‌مراغه‌ای

صنما تو همچو آتش قدح مدام داری به جواب هر سلامی که کنند، جام داری مولانا

مرا کشید به آغوش و گفت: حرف نزن! مرا کشید به آغوش و گفت: حرف نزن! مرا کشید به آغوش و ناپدید شدم. سید‌مهدی‌موسوی

معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید شبی خوش‌ است بدین قصه‌اش دراز کنید حافظ_تفال

ای بی‌تو حرام زندگانی ای بی‌تو نگشته بخت بیدار خود بخت توی و زندگی تو باقی نامی و لاف و آزار مولانا

پای در خلوت ما از در عادت مگذار در دل باز چو شد وقت سلام است اینجا صائب

چشم‌های سیاه غمگینت، آخرین نقطه‌ی جهان بودند شبت بخیر غمت نیز

دل تنگم چه بر تو رفته که من می‌توانم بدون هیچ غمی بزنم زیر گریه پیش تو وُ وسط گریه یاریار کنم.

تو روز قیامتی که از تو زیر و زبرست شهر و بازار