چامه‌های ناگهان.

No text

No text

سلام. این پیامو فوروارد کنید بگم اگه ی روز تصمیم گرفتید از زندگی الانتون ناپدید بشید چه جایی و برای زندگی کردن انتخاب می کردیدو توصیفش کنم.🌌🩵

و در عین حال: «وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ.»

سلسله‌ی موی دوست، حلقه‌ی دام بلاست هرکه در این حلقه نیست، فارغ از این ماجراست.

خانه‌ی دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار آسمان مکثی کرد رهگذر شاخه‌ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت: نرسیده به درخت کوچه‌باغی‌ست که از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق، به اندازه‌ی پرهای صداقت، آبی‌ست می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می‌آرد پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی دو قدم مانده به گل پای فواره‌ی جاوید اساطیر زمین می‌مانی و تو را ترسی شفاف، فرا می‌گیرد در صمیمیت سیال فضا خش‌خشی می‌شنوی: کودکی می‌بینی رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه‌ی نور و از او می‌پرسی: خانه‌ی دوست کجاست؟ «سهراب سپهری.»

پرایوت. پروفایل داشته باشید.

تو را دوست دارم چون لحظه‌ی شوق در گشودن هدیه‌ای که نمی‌دانم چیست دوستت دارم چون غوغای درون و لرزش دست و دل در آستانه‌ی دیداری.

No text

There is something peculiar about diving so deep into the ocean that you forget the sky reflected on its surface. We become so preoccupied with what lies beneath that we forget to understand what lies before us. And what is the point of reaching the depths if we've never truly learned to see the water?