اونجا که میگه:

اونجا که فاضل نظری میگه: ‏‌‌‌‌دنیا همه شعر است به چشمم، اما شعری که تکان داد مرا چشم تو بود...

اونجا که فریدون مشیری میگه: دوســـت دارم همـه عالـم را لیک! هیچکس را ... نـه بـه انـدازه‌ی «تـــو»!

اونجا که حافظ میگه: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

اونجا که شمس لنگروی میگه: در این ناتمامیِ زندگی تنها چیزی که منجی آدمی است عشق است...

چقد واعظ قزوینی کارما رو خوب توصیف میکنه: به مقدارِ بدی هر کس مکافات بدی یابَد

اونجا که فاضل نظری میگه: من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است اگر هستی که بسم الله، در تأخیر آفات است مرا محتاج رحم این و آن کردی، ملالی نیست تو هم محتاج خواهی شد، جهان دار مکافات است... ز من اقرار با اجبار می گیرند، باور کن شکایت های من از عشق ازین دست اعترافات است میان خضر و موسی چون فراق افتاد، فهمیدم که گاهی واقعیت با حقیقت در منافات است اگر در اصل، دین حُبّ است و حُبّ در اصل دین، بی شک به جز دلدادگی هر مذهبی، مُشتی خرافات است...

اونجا که فاضل نظری میگه: ‏‌‌‌‌دنیا همه شعر است به چشمم، اما شعری که تکان داد مرا چشم تو بود...

اونجا  که فروغی بسطامی میگه: یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

اونجا که فروغ فرخزاد میگه: دوست دارمش مثلِ دانه‌ای که نور را مثلِ زورقی که موج را یا پرنده‌ای که اوج را دوست دارمش بفرس براش بدونه چقد عاشقشی🫂

اونجا که سهراب سپهری میگه: پناهم بده، تنها مرزِ آشنا