Account
آبیِ سنگین

آبیِ سنگین

- یک‌بنده‌خدا لحن شخصی، شاعرانه و کمی سنگین.‌‌ ‌‌هر سخنی که می‌خواهم بگویم، این‌چنین به گوش می‌رسد که هنوز درگیرم. http://t.me/IncogHubBot?start=u1278134a

Username
@prvaz_ir
Category
Quotes
Country
IranIran
Created
, 2 years
Subscribers1,348−2 last week
Avg views per post, 7d98−45.2% vs prev 7d
ERR7.24%last 7 days

Subscribers, 30 days

Nov 7 – Nov 16−15 (−1.1%)

Show as table
DateSubscribers
Nov 7, 20261,363
Nov 8, 20261,346
Nov 9, 20261,350
Nov 10, 20261,379
Nov 11, 20261,374
Nov 12, 20261,420
Nov 13, 20261,396
Nov 14, 20261,374
Nov 15, 20261,358
Nov 16, 20261,348

Average views per post by day

By publication day

Show as table
DateAvg views per post
Nov 1, 2026263
Nov 2, 2026324
Nov 3, 2026294
Nov 4, 2026226
Nov 5, 2026261
Nov 6, 2026200
Nov 7, 2026163
Nov 8, 2026106
Nov 9, 2026148
Nov 10, 2026190
Nov 11, 2026130
Nov 12, 202647
Nov 13, 202697
Nov 15, 202692

Advertising

Most viewed this month

  1. 01
    Views471
    Forwards12
    Reactions—
    Comments—
  2. 02
    Views434
    Forwards7
    Reactions—
    Comments—
  3. 03
    Views429
    Forwards5
    Reactions—
    Comments—
  4. 04
    Views368
    Forwards4
    Reactions—
    Comments—
  5. 05
    Views340
    Forwards9
    Reactions—
    Comments—

Latest posts

#3429Text

امروز فهمیدم که اشکِ بغض، با بقیه‌ی اشک‌ها فرق دارد؛ ردّاش متفاوت است، مثل ردّ پایی که در میانِ تغییراتِ مسیر، گم می‌شود. ما بارها بغض کرده‌ایم؛ گاهی توانسته‌ایم آن را سر راه متوقف کنیم، گاهی قورتش داده‌ایم و گاهی با دستمال، تماشایش کرده‌ایم. اما این یکی... این یکی از آن نوع اشک‌ها نبود که بشود راهش را بست. این یکی چنان سنگین بود که در زیرِ پلک‌ها، ردّ خود را بر جای گذاشت؛ از شدتِ فشار و وزنِ این احساس، زیرِ چشمانم خط افتاده است؛ انگار که اشک، به جای جاری شدن، لایِ پوستِ من نشسته باشد. چشم‌هایم از شدتِ حمله‌ی یک "فقدان" سوختند؛ حمله‌ای که نه فقط به روحم برخورد کرد، بلکه تا در رگ‌هایم نفوذ کرد. در آن لحظه، قلم را رها کردم و اجازه دادم فقط باریدن باشد. گاهی با خودم غریبه می‌شوم؛ مثل یک روزنامه‌ی باز، یا فنجانِ قهوه‌ای که سرد شده و پیتزایی که هوایِ سرد، تمامِ گرمایش را بلعیده است. من هم همان‌طور، بدون هیچ انتظاری، خودم را روی مبل رها می‌کنم تا این سرما، مرا هم ببلعد. عجیب است؛ همیشه می‌خواهم آزاد باشم، اما دیواری که دورِ خودم کشیده‌ام، شاید جلوی رشدِ مژه‌هایم را نگیرد، اما پاهایم را محکم در جا نگه داشته است. هیچ‌کس نمی‌فهمد تو چه می‌گویی، وقتی که خودت هم در کشاکشِ درکِ خودت هستی. امروز، حتی در کوچک‌ترین کارها هم ترسیدم. در میانه‌ی این همه آشفتگی، قرار بود به خودم رسیدگی کنم، قرار بود از طریقِ یک "سرم" به جریان وصل شوم، اما حتی در همان لحظه‌ی نیاز، با ترسِ از پاره شدن و از دست دادنِ کنترل، عقب کشیدم. نه به خاطرِ درد، بلکه به خاطرِ عدمِ اعتماد. در آن لحظه بود که درکِ درکِ جراح‌ها را کمی بیشتر حس کردم؛ کارِ سختی است که بخواهی به چیزی که زیرِ پوستت است، اعتماد کنی. و حالا از خودم می‌پرسم: چرا این‌قدر دور ایستاده‌ای؟ چرا این‌قدر از خودت دوری می‌کنی؟ #روزمرگی #جآن‌درد

Open in Telegram
Views54−63%vs avg
Forwards1
Reactions—
Comments—
#3427Text
Views61−58%vs avg
Forwards2
Reactions—
Comments—
#3426Text
Views102−30%vs avg
Forwards1
Reactions—
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
1 h30
15 h102
  1. After 1 hour30
  2. Total to date102

All posts

Connections