سَـمفونـےِ مَهتـآب‌ '

_

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ֵ ֺ : ‌‌و‌ شـایـد دࢪدنـاڪتـࢪیـن قسمـت مـاجࢪا ایـن بـود ڪہ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌هیـچ‌ڪدومـمون نمےخـواستیـم از هـم دسـت بڪشیم ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌فقط دیگہ نمےدونستـیم چطوࢪ بایـد ڪناࢪ هـم بـمونیـم. ֵ ֺ :

_

مدت‌هاست چیزی در من به‌ آرامی رو به خاموشی می رود؛ چنان بی‌ صدا که گویی حتی خودم نیز از لحظه‌ ی آغازش غافل مانده‌ ام. ذهنم به عمارتی قدیمی می‌ ماند که سال‌هاست پنجره‌هایش گشوده نشده؛ انباشته از خاطراتی محو، اندوه‌ های بی‌ نام و افکاری که مجال آسودن نمی‌ دهند. فشار روزگار، رمق اندکم را نیز ربوده و سستی عجیبی بر جانم نشانده است. روزها می‌گذرند و من، چون مسافری خسته در ایستگاهی دورافتاده، تنها نظاره‌ گر عبورشان هستم. گاهی با خود می‌اندیشم چه اندازه از آنچه روزگاری بودم، در ازدحام این همه ملال و فرسودگی گم شده است؛ و چه بسیار حرف‌ ها که در سینه مانده‌اند، بی‌آنکه دیگر حتی توان به یاد آوردنشان را داشته باشم.

No text

شب خوبه برا ما اما منم و یه معما که الان کجایی چطور دل کندی تو از ما، شب خوبه ولی میدونی پر از چرا عه که چیشد که اینطور خاموش شده چراغت

اتفاقی افتاده؟ اگر دوست داشتی راجع بهش صحبت کن، فور نمی‌زنم

نه پاکش نمی‌کنم، باعث خوشحالیه اینجارو دوست داری

حالم خیلی بده

https://t.me/moonpianist/30122 چنلتون رو دوست دارم خیلی ..پاکش نکنین لطفاااا