ناامیدی، گاهی هم مضحک است و هم عجیب؛ بهخصوص زمانی که در انتظار اتفاقی نشستهای که حتی از وقوعش اطمینان نداری. ترس از چیزی که شاید هرگز رخ ندهد، اما احتمال وقوعش چنان در ذهنت ریشه دوانده که گویی بارها آن را تجربه کردهای.
در چنین لحظاتی، آدمی میان چند احساس متناقض سرگردان میشود؛ نه آنقدر امیدوار است که دل به فردا بسپارد و نه آنقدر ناامید که از انتظار دست بکشد. چیزی میان امید، هراس و یأسی مبهم؛ حالتی که در آن حتی آرامش نیز شبیه به مکثی کوتاه پیش از وقوع یک فاجعه به نظر میرسد.
و شاید دشوارترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه نمیدانی باید خودت را برای اتفاقی که هنوز نیفتاده آماده کنی، یا به احتمالی دل ببندی که شاید هرگز به حقیقت نپیوندد.
این بلاتکلیفی، این معلق ماندن میان آنچه ممکن است رخ دهد و آنچه آرزو داری هرگز رخ ندهد، حالتی غریب و نفسگیر است؛ گویی ذهن، پیش از آنکه زندگی فرصتی برای تصمیمگیری به تو بدهد، تمام پایانهای ممکن را زندگی کرده است.
و تو میمانی و انتظاری که نه میتوانی به آن پایان بدهی و نه میتوانی از سنگینیاش رها شوی.
_جوزِف شبی که نآامیدی رنگ گِرفت ، پانزدهمِ نوامبر ؛