Account
شــــهرَکِ مـــٰـآرسـے ؛‌( ســوگـ ) ‌ ‌ ‌ ‌

شــــهرَکِ مـــٰـآرسـے ؛‌( ســوگـ ) ‌ ‌ ‌ ‌

“ ‌ داستانِ واقـعی از آنجایی شروع شـد که فهمیدم ؛ داروهآیم دیگــر اثری بر من وافکارِ ترسناکم ندارند ، تو بگـو بـِہـشت واقِـعی کجاسـت ؟ @durov 'فَراموشـم نکـُن؛

Username
@nunixe
Category
Quotes
Country
IranIran
Created
, 1 year
Subscribers1,498+24 in 5 days
Avg views per post, 7d42last 7 days
ERR2.81%last 7 days

Subscribers, 30 days

Nov 11 – Nov 16+24 (+1.6%)

Show as table
DateSubscribers
Nov 11, 20261,474
Nov 12, 20261,480
Nov 13, 20261,480
Nov 14, 20261,484
Nov 15, 20261,488
Nov 16, 20261,498

Average views per post by day

By publication day

Show as table
DateAvg views per post
Nov 10, 202650
Nov 11, 202628
Nov 12, 2026114
Nov 13, 202631
Nov 14, 202644
Nov 15, 202645

Most viewed this month

  1. 01

    در واپسین نفس‌های امید، مرا جست‌وجو کن؛ در لطافتِ قاصدکی که هنوز پیش از گسستنِ تار و پودش، به نوازشِ نسیمی دل بسته است؛ در سرورِ نرگسِ سرزنده‌ی دشت، پیش از آن‌که دستِ تقدیر، ساقه‌اش را از آغوشِ خاک جدا کند. در میانِ اندوه‌ها، در حاشیه‌ی مرثیه‌های ناتمام و در سکوتِ روزهایی که بوی فقدان می‌دهند، به دنبال من بگرد. من همان‌جایم؛ مدفون در لایه‌های غبارگرفته‌ی روزگار، زیر آوارِ خاطراتی که هرگز به فراموشی سپرده نشدند. مرا در آخرین لرزشِ شعله‌ای بیاب که با تمامِ جان، در برابرِ تاریکی ایستادگی می‌کند؛ در چشم‌های خسته‌ی ماه، آن هنگام که شب را بی‌هیچ هم‌صحبتی به دوش می‌کشد. من در گلبرگ‌های رزِ پژمرده‌ای خانه دارم که هنوز عطرِ بهار را از یاد نبرده است؛ در پرنده‌ای که بال‌هایش شکسته، اما خیالِ آسمان را از سر بیرون نکرده. در من چیزی هنوز زنده است؛ چیزی به باریکیِ رشته‌ای از امید، به نحیفیِ آخرین تپشِ قلبی که از زندگی دلگیر است، اما هنوز تسلیم نشده.اگر روزی مرا نیافتی، در میانِ گورستانِ آرزوهای ناکام، کنارِ سنگ‌قبرِ رؤیاهای جوان‌مرگ‌شده و زیرِ سایه‌ی درختانِ بی‌برگ جست‌وجویم کن. من نه به تمامی مرده‌ام و نه دیگر آن انسانِ پیشینم؛ تنها تکه‌ای از وجودم در گذشته جا مانده و تکه‌ای دیگر، در انتظارِ معجزه‌ای نشسته است که شاید هرگز از راه نرسد. من دفن شده‌ام در اندوهِ روزگار؛ با این‌همه، هنوز در عمیق‌ترین نقطه‌ی این ویرانی، چراغِ کوچکی روشن است.

    Text
    Views379
    Forwards20
    Reactions21
    Comments—
  2. 02

    No text

    Photo
    Views311
    Forwards14
    Reactions15
    Comments—
  3. 03

    No text

    Sticker
    Views155
    Forwards4
    Reactions11
    Comments—
  4. 04
    Views134
    Forwards6
    Reactions9
    Comments—
  5. 05

    No text

    Sticker
    Views103
    Forwards0
    Reactions—
    Comments—

Latest posts

#8226Sticker
Views40−5%vs avg
Forwards0
Reactions6
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
2 h28
16 h40
  1. After 24 hours40
  2. Total to date40
#8225Text

ناامیدی، گاهی هم مضحک است و هم عجیب؛ به‌خصوص زمانی که در انتظار اتفاقی نشسته‌ای که حتی از وقوعش اطمینان نداری. ترس از چیزی که شاید هرگز رخ ندهد، اما احتمال وقوعش چنان در ذهنت ریشه دوانده که گویی بارها آن را تجربه کرده‌ای. در چنین لحظاتی، آدمی میان چند احساس متناقض سرگردان می‌شود؛ نه آن‌قدر امیدوار است که دل به فردا بسپارد و نه آن‌قدر ناامید که از انتظار دست بکشد. چیزی میان امید، هراس و یأسی مبهم؛ حالتی که در آن حتی آرامش نیز شبیه به مکثی کوتاه پیش از وقوع یک فاجعه به نظر می‌رسد. و شاید دشوارترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه نمی‌دانی باید خودت را برای اتفاقی که هنوز نیفتاده آماده کنی، یا به احتمالی دل ببندی که شاید هرگز به حقیقت نپیوندد. این بلاتکلیفی، این معلق ماندن میان آنچه ممکن است رخ دهد و آنچه آرزو داری هرگز رخ ندهد، حالتی غریب و نفس‌گیر است؛ گویی ذهن، پیش از آنکه زندگی فرصتی برای تصمیم‌گیری به تو بدهد، تمام پایان‌های ممکن را زندگی کرده است. و تو می‌مانی و انتظاری که نه می‌توانی به آن پایان بدهی و نه می‌توانی از سنگینی‌اش رها شوی. _جوزِف شبی که نآامیدی رنگ گِرفت ، پانزدهمِ نوامبر ؛

Open in Telegram
Views40−5%vs avg
Forwards1
Reactions10
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
2 h28
16 h40
  1. After 24 hours40
  2. Total to date40
#8222Text

ـ در تفکر برای زیستن؛ در اندیشه‌ی چگونه زیستن گویا زندِه ماندن . به اتاق خیره شده بودم؛ اتاقی که در سکوتی سنگین و هولناک فرو رفته بود. ظلمتی عمیق تمام زوایایش را در آغوش گرفته بود و تنها روزنه‌ای کم‌جان از نور، از پسِ پرده‌ی ضخیم پنجره‌ی کوچک به چشم می‌خورد. گویی جهان، در آن سوی پنجره، هنوز به زندگی ادامه می‌داد و من، در این سوی تاریک، از حرکت بازمانده بودم. می‌بایست به سوی آن روزنه می‌رفتم. پرده را کنار می‌زدم و شاید برای پرسش‌های بی‌پایان ذهنم پاسخی می‌یافتم؛ اما اتاق با سکوتش با من سخن می‌گفت. سکوتی که از هزاران واژه سنگین‌تر بود. با عجز و التماس از من می‌خواست بمانم؛ گویی رفتن من، آخرین رشته‌ی پیوندش با جهان را نیز از میان می‌برد. اندوهش را با تمام سلول‌هایم احساس می‌کردم. دیوارهایش مرا سرزنش می‌کردند؛ برای اندیشه‌هایم، برای رؤیاهایی که در سر می‌پروراندم، برای میل به تغییر و حتی برای آنکه جرئت کرده بودم به بیرون از این اتاق فکر کنم. سکوتش اندک‌اندک به فریادی بدل می‌شد؛ فریادی بی‌صدا که می‌خواست مرا از رفتن بازدارد. گویی تمام وجودش را به کار گرفته بود تا مرا در همان نقطه نگه دارد؛ همان‌جایی که سال‌ها در آن ایستاده بودم، بی‌آنکه بدانم ماندن، گاهی شکل دیگری از نابودی است. با این حال، نیرویی نامرئی مرا به سوی نور می‌کشاند. چیزی در درونم اصرار داشت که باید حرکت کنم؛ باید از این تاریکی عبور کنم، حتی اگر عبور از آن به معنای پشت سر گذاشتن تمام چیزهایی باشد که روزی پناهگاهم بوده‌اند. اما ناگهان دستی دستم را گرفت. صدای گریه‌اش را می‌شنیدم. برگشتم و در آغوشش گرفتم. خواستم بلندش کنم؛ شاید اگر با هم حرکت می‌کردیم، ترس کمتری داشتیم. شاید می‌شد گذشته را نیز با خود به سوی آینده برد. با چشمانی اشک‌آلود نگاهم می‌کرد. در نگاهش تمنایی آشکار بود؛ تمنای ماندن. گویی تمام آنچه می‌خواست، بازگشتن من به همان روزهای آشنا بود. روزهایی که هرچند تاریک بودند، دست‌کم می‌دانستیم چگونه در آن‌ها زنده بمانیم. اما تا کِی؟ تا چه زمانی می‌توانستم به بهانه‌ی نترساندن او، خودم را از تجربه‌ی زندگی محروم کنم؟ تا چه زمانی باید میان آسودگیِ ماندن و دشواریِ تغییر، اولی را انتخاب می‌کردم؟ تصمیمم را گرفتم. برای نخستین بار دستش را رها کردم و به سوی پنجره دویدم. پشت سرم را نگاه نکردم؛ نه از بی‌مهری، بلکه از ترس آنکه اگر دوباره چشمانش را ببینم، تمام اراده‌ام فرو بریزد. نمی‌دانستم آن سوی پنجره چه چیزی انتظارم را می‌کشد. تنها می‌دانستم که دیگر نمی‌توانم در این اتاق بمانم. نیرویی همچنان مرا به جلو می‌راند. سرانجام، پرده را کنار زدم. ناگهان نوری وصف‌ناشدنی تمام اتاق را فرا گرفت. روشنایی چنان بی‌رحمانه و در عین حال دل‌انگیز بود که ناچار چشم‌هایم را بستم. چند لحظه همان‌طور ایستادم؛ میان ناباوری و امید، میان ترس و رهایی. سپس به پشت سرم برگشتم. شرم و خجالت اجازه نمی‌دادند سرم را بالا بیاورم. نمی‌توانستم به چشمانش نگاه کنم. با این حال، پس از لحظه‌ای، آرام سرم را بلند کردم تا نگاهش کنم؛ تا شاید برای آخرین بار از او عذر بخواهم. اما... هیچ‌کس آنجا نبود. نه صدای گریه‌ای، نه دستی که مرا به ماندن دعوت کند و نه حتی سایه‌ای از آن همراه همیشگی. اتاق خالی بود؛ خالی‌تر از تمام روزهایی که در آن گذرانده بودم. با بهت به اطراف نگریستم. چگونه ممکن بود؟ مگر همین چند لحظه پیش در آغوشم نبود؟ مگر صدای التماسش را نشنیده بودم؟ چند قدم به عقب برداشتم. به دنبال نشانی از او گشتم، اما هیچ اثری نیافتم. انگار هرگز وجود نداشته است. برگشتم تا ببینم آن نیرویی که تمام مدت مرا به سوی خود می‌کشاند، چه بوده است. درست روبه‌رویم آینه‌ای قرار داشت. به آن نزدیک شدم. و خودم را دیدم. آنکه دستم را گرفته بود، آنکه از رفتنم می‌ترسید، آنکه در تاریکی زانوی غم به بغل گرفته و از تغییر بیزار بود، کسی جز خودم نبود. من تمام این مدت با نیمه‌ای از وجودم روبه‌رو بودم که از ناشناخته‌ها می‌ترسید؛ نیمه‌ای که به رنج‌های آشنا خو گرفته بود و آرامش را در تکرار روزهای گذشته جست‌وجو می‌کرد. بخشی از من که ماندن را به رفتن ترجیح می‌داد، حتی اگر بهای این ماندن، فراموش کردن خویشتن باشد. و آن روزنه‌ی نور... آن نور، چیزی بیرون از من نبود. خودِ من بودم؛ همان نیمه‌ی روشن و امیدوار وجودم که سال‌ها در پسِ پرده‌ای از ترس، تردید و عادت پنهان مانده بود. من در جست‌وجوی نوری بودم که از ابتدا در وجودم ریشه داشت؛ تنها باید پرده را کنار می‌زدم تا بتوانم آن را ببینم. آن روز فهمیدم گاهی بزرگ‌ترین مانعِ رسیدن به خویشتن، خودِ ما هستیم. گاهی برای آنکه بتوانیم دوباره متولد شویم، باید از تصویری که سال‌ها از خود ساخته‌ایم عبور کنیم؛ باید با آن بخشی از وجودمان وداع کنیم که هرچند زمانی برای بقا از ما محافظت کرده، اکنون دیگر اجازه‌ی زیستن نمی‌دهد. من از خودم گریخته بودم تا سرانجام به خودم برسم. و شاید معنای حقیقی تغییر همین باشد؛ نه انکار گذشته، نه نفرت از آنچه بوده‌ایم، بلکه پذیرفتنِ این حقیقت که ما مجبور نیستیم تا ابد همان انسانی بمانیم که روزی برای زنده ماندن شده بودیم.

Open in Telegram
Views43+2%vs avg
Forwards1
Reactions13
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
3 h31
16 h43
  1. After 24 hours43
  2. Total to date43
#8221Photo
Views39−7%vs avg
Forwards0
Reactions7
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
3 h31
16 h39
  1. After 24 hours39
  2. Total to date39
#8211Sticker
Views73+73%vs avg
Forwards0
Reactions—
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
12 h70
26 h73
  1. After 24 hours73
  2. Total to date73

All posts

Connections