Кабинет

Посты канала شــــهرَکِ مـــٰـآرسـے ؛‌( ســوگـ ) ‌ ‌ ‌ ‌

сначала новые

#8228Текст
Просмотры40−5%к среднему
Пересылки0
Реакции9
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч27
16 ч40
  1. Через 24 часа40
  2. Всего сейчас40
#8227Текст
Просмотры41−3%к среднему
Пересылки2
Реакции9
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч28
16 ч41
  1. Через 24 часа41
  2. Всего сейчас41
#8226Стикер
Просмотры40−5%к среднему
Пересылки0
Реакции6
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч28
16 ч40
  1. Через 24 часа40
  2. Всего сейчас40
#8225Текст

ناامیدی، گاهی هم مضحک است و هم عجیب؛ به‌خصوص زمانی که در انتظار اتفاقی نشسته‌ای که حتی از وقوعش اطمینان نداری. ترس از چیزی که شاید هرگز رخ ندهد، اما احتمال وقوعش چنان در ذهنت ریشه دوانده که گویی بارها آن را تجربه کرده‌ای. در چنین لحظاتی، آدمی میان چند احساس متناقض سرگردان می‌شود؛ نه آن‌قدر امیدوار است که دل به فردا بسپارد و نه آن‌قدر ناامید که از انتظار دست بکشد. چیزی میان امید، هراس و یأسی مبهم؛ حالتی که در آن حتی آرامش نیز شبیه به مکثی کوتاه پیش از وقوع یک فاجعه به نظر می‌رسد. و شاید دشوارترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه نمی‌دانی باید خودت را برای اتفاقی که هنوز نیفتاده آماده کنی، یا به احتمالی دل ببندی که شاید هرگز به حقیقت نپیوندد. این بلاتکلیفی، این معلق ماندن میان آنچه ممکن است رخ دهد و آنچه آرزو داری هرگز رخ ندهد، حالتی غریب و نفس‌گیر است؛ گویی ذهن، پیش از آنکه زندگی فرصتی برای تصمیم‌گیری به تو بدهد، تمام پایان‌های ممکن را زندگی کرده است. و تو می‌مانی و انتظاری که نه می‌توانی به آن پایان بدهی و نه می‌توانی از سنگینی‌اش رها شوی. _جوزِف شبی که نآامیدی رنگ گِرفت ، پانزدهمِ نوامبر ؛

Открыть в Telegram
Просмотры40−5%к среднему
Пересылки1
Реакции10
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч28
16 ч40
  1. Через 24 часа40
  2. Всего сейчас40
#8222Текст

ـ در تفکر برای زیستن؛ در اندیشه‌ی چگونه زیستن گویا زندِه ماندن . به اتاق خیره شده بودم؛ اتاقی که در سکوتی سنگین و هولناک فرو رفته بود. ظلمتی عمیق تمام زوایایش را در آغوش گرفته بود و تنها روزنه‌ای کم‌جان از نور، از پسِ پرده‌ی ضخیم پنجره‌ی کوچک به چشم می‌خورد. گویی جهان، در آن سوی پنجره، هنوز به زندگی ادامه می‌داد و من، در این سوی تاریک، از حرکت بازمانده بودم. می‌بایست به سوی آن روزنه می‌رفتم. پرده را کنار می‌زدم و شاید برای پرسش‌های بی‌پایان ذهنم پاسخی می‌یافتم؛ اما اتاق با سکوتش با من سخن می‌گفت. سکوتی که از هزاران واژه سنگین‌تر بود. با عجز و التماس از من می‌خواست بمانم؛ گویی رفتن من، آخرین رشته‌ی پیوندش با جهان را نیز از میان می‌برد. اندوهش را با تمام سلول‌هایم احساس می‌کردم. دیوارهایش مرا سرزنش می‌کردند؛ برای اندیشه‌هایم، برای رؤیاهایی که در سر می‌پروراندم، برای میل به تغییر و حتی برای آنکه جرئت کرده بودم به بیرون از این اتاق فکر کنم. سکوتش اندک‌اندک به فریادی بدل می‌شد؛ فریادی بی‌صدا که می‌خواست مرا از رفتن بازدارد. گویی تمام وجودش را به کار گرفته بود تا مرا در همان نقطه نگه دارد؛ همان‌جایی که سال‌ها در آن ایستاده بودم، بی‌آنکه بدانم ماندن، گاهی شکل دیگری از نابودی است. با این حال، نیرویی نامرئی مرا به سوی نور می‌کشاند. چیزی در درونم اصرار داشت که باید حرکت کنم؛ باید از این تاریکی عبور کنم، حتی اگر عبور از آن به معنای پشت سر گذاشتن تمام چیزهایی باشد که روزی پناهگاهم بوده‌اند. اما ناگهان دستی دستم را گرفت. صدای گریه‌اش را می‌شنیدم. برگشتم و در آغوشش گرفتم. خواستم بلندش کنم؛ شاید اگر با هم حرکت می‌کردیم، ترس کمتری داشتیم. شاید می‌شد گذشته را نیز با خود به سوی آینده برد. با چشمانی اشک‌آلود نگاهم می‌کرد. در نگاهش تمنایی آشکار بود؛ تمنای ماندن. گویی تمام آنچه می‌خواست، بازگشتن من به همان روزهای آشنا بود. روزهایی که هرچند تاریک بودند، دست‌کم می‌دانستیم چگونه در آن‌ها زنده بمانیم. اما تا کِی؟ تا چه زمانی می‌توانستم به بهانه‌ی نترساندن او، خودم را از تجربه‌ی زندگی محروم کنم؟ تا چه زمانی باید میان آسودگیِ ماندن و دشواریِ تغییر، اولی را انتخاب می‌کردم؟ تصمیمم را گرفتم. برای نخستین بار دستش را رها کردم و به سوی پنجره دویدم. پشت سرم را نگاه نکردم؛ نه از بی‌مهری، بلکه از ترس آنکه اگر دوباره چشمانش را ببینم، تمام اراده‌ام فرو بریزد. نمی‌دانستم آن سوی پنجره چه چیزی انتظارم را می‌کشد. تنها می‌دانستم که دیگر نمی‌توانم در این اتاق بمانم. نیرویی همچنان مرا به جلو می‌راند. سرانجام، پرده را کنار زدم. ناگهان نوری وصف‌ناشدنی تمام اتاق را فرا گرفت. روشنایی چنان بی‌رحمانه و در عین حال دل‌انگیز بود که ناچار چشم‌هایم را بستم. چند لحظه همان‌طور ایستادم؛ میان ناباوری و امید، میان ترس و رهایی. سپس به پشت سرم برگشتم. شرم و خجالت اجازه نمی‌دادند سرم را بالا بیاورم. نمی‌توانستم به چشمانش نگاه کنم. با این حال، پس از لحظه‌ای، آرام سرم را بلند کردم تا نگاهش کنم؛ تا شاید برای آخرین بار از او عذر بخواهم. اما... هیچ‌کس آنجا نبود. نه صدای گریه‌ای، نه دستی که مرا به ماندن دعوت کند و نه حتی سایه‌ای از آن همراه همیشگی. اتاق خالی بود؛ خالی‌تر از تمام روزهایی که در آن گذرانده بودم. با بهت به اطراف نگریستم. چگونه ممکن بود؟ مگر همین چند لحظه پیش در آغوشم نبود؟ مگر صدای التماسش را نشنیده بودم؟ چند قدم به عقب برداشتم. به دنبال نشانی از او گشتم، اما هیچ اثری نیافتم. انگار هرگز وجود نداشته است. برگشتم تا ببینم آن نیرویی که تمام مدت مرا به سوی خود می‌کشاند، چه بوده است. درست روبه‌رویم آینه‌ای قرار داشت. به آن نزدیک شدم. و خودم را دیدم. آنکه دستم را گرفته بود، آنکه از رفتنم می‌ترسید، آنکه در تاریکی زانوی غم به بغل گرفته و از تغییر بیزار بود، کسی جز خودم نبود. من تمام این مدت با نیمه‌ای از وجودم روبه‌رو بودم که از ناشناخته‌ها می‌ترسید؛ نیمه‌ای که به رنج‌های آشنا خو گرفته بود و آرامش را در تکرار روزهای گذشته جست‌وجو می‌کرد. بخشی از من که ماندن را به رفتن ترجیح می‌داد، حتی اگر بهای این ماندن، فراموش کردن خویشتن باشد. و آن روزنه‌ی نور... آن نور، چیزی بیرون از من نبود. خودِ من بودم؛ همان نیمه‌ی روشن و امیدوار وجودم که سال‌ها در پسِ پرده‌ای از ترس، تردید و عادت پنهان مانده بود. من در جست‌وجوی نوری بودم که از ابتدا در وجودم ریشه داشت؛ تنها باید پرده را کنار می‌زدم تا بتوانم آن را ببینم. آن روز فهمیدم گاهی بزرگ‌ترین مانعِ رسیدن به خویشتن، خودِ ما هستیم. گاهی برای آنکه بتوانیم دوباره متولد شویم، باید از تصویری که سال‌ها از خود ساخته‌ایم عبور کنیم؛ باید با آن بخشی از وجودمان وداع کنیم که هرچند زمانی برای بقا از ما محافظت کرده، اکنون دیگر اجازه‌ی زیستن نمی‌دهد. من از خودم گریخته بودم تا سرانجام به خودم برسم. و شاید معنای حقیقی تغییر همین باشد؛ نه انکار گذشته، نه نفرت از آنچه بوده‌ایم، بلکه پذیرفتنِ این حقیقت که ما مجبور نیستیم تا ابد همان انسانی بمانیم که روزی برای زنده ماندن شده بودیم.

Открыть в Telegram
Просмотры43+2%к среднему
Пересылки1
Реакции13
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
3 ч31
16 ч43
  1. Через 24 часа43
  2. Всего сейчас43
#8221Фото
Просмотры39−7%к среднему
Пересылки0
Реакции7
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
3 ч31
16 ч39
  1. Через 24 часа39
  2. Всего сейчас39
#8211Стикер
Просмотры73+73%к среднему
Пересылки0
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
12 ч70
26 ч73
  1. Через 24 часа73
  2. Всего сейчас73
#8185Текст

امروز در برلین، مأموریتی کوچک اما دوست‌داشتنی بر عهده گرفتم؛ قرار بود برای نمایشگاه نقاشی یکی از دوستان قدیمی‌ام، چند قاب را از کارگاه چوب‌بری به گالری منتقل کنم. کار ساده‌ای به نظر می‌رسید، اما وقتی به آنجا رسیدم، فهمیدم یکی از قاب‌ها به اندازه‌ای بزرگ است که از هیچ‌کدام از درهای کارگاه عبور نمی‌کند. استادکار، مردی بلندبالا با موهای سپید و پیش‌بندی آغشته به خاک اره بود. چند بار قاب را چرخاند، اندازه گرفت و زیر لب غر زد؛ سرانجام تصمیم گرفتیم بخشی از پنجره‌ی کارگاه را باز کنیم و آن را از همان‌جا بیرون ببریم. در تمام این مدت، پسربچه‌ای که نوه‌ی استادکار بود، کنارمان ایستاده بود و با مداد آبی روی تکه‌چوب‌های دورریختنی نقاشی می‌کشید. وقتی از او پرسیدم چه می‌کشد، چوب کوچکی را به سمتم گرفت؛ تصویر خانه‌ای با سقف آبی، پنجره‌ای باز و دو گربه که روی پله‌ها خوابیده بودند. گفتم: «این خانه کجاست؟» با جدیت پاسخ داد: «هنوز جایی نیست؛ وقتی بزرگ شدم می‌سازمش.» نمی‌دانم چرا، اما آن پاسخ تا پایان روز همراهم ماند. پس از انتقال قاب‌ها، برای استراحت به خیابانی خلوت رفتم. برلین در آن ساعت زیر آسمانی آبی و روشن قرار داشت؛ دوچرخه‌ها از کنار ساختمان‌های آجری می‌گذشتند و صدای تراموا از دور به گوش می‌رسید. در نزدیکی یک میدان کوچک، بستنی‌فروشی‌ای دیدم که ویترینش پر از طعم‌های رنگارنگ بود. یک بستنی بلوبری و وانیل سفارش دادم؛ رنگ آبیِ ملایمش مرا به یاد نقاشی کودک انداخت. روی نیمکتی نشستم و تماشای مردمی را آغاز کردم که با عجله از کنارم عبور می‌کردند، بی‌آنکه بدانند در ذهن من، خانه‌ای کوچک با سقف آبی در حال ساخته شدن است. کمی بعد، همان پسربچه را دیدم که دست در دست پدربزرگش از آن سوی میدان می‌آمد. مرا شناخت و با خوشحالی به نقاشی تازه‌ای که در دست داشت اشاره کرد. این بار خانه‌اش بزرگ‌تر شده بود؛ درختی کنار پنجره داشت و آسمانش پر از پرنده بود. بستنی‌ام را به او تعارف کردم و او پس از مکثی کوتاه، پذیرفت. خنده‌اش در میان صدای تراموا و همهمه‌ی میدان پیچید. دوست عزیزم، امروز به این فکر افتادم که شاید بزرگ شدن، به معنای کنار گذاشتن خیال‌های کودکی نباشد؛ شاید فقط یاد می‌گیریم برای آن خانه‌های کوچک، پنجره‌های بیشتری بسازیم. امیدوارم تو نیز همیشه جایی در دلت برای رؤیاهایی داشته باشی که هنوز به دنیا نیامده‌اند. با مهر و دوستیِ همیشگی، جوزف برلین، آلمان؛ در عصر آبی‌رنگِ یک روز تابستانی۱۴نـوآمبر۱۹۰۰؛🪶🪶

Открыть в Telegram
Просмотры23−45%к среднему
Пересылки1
Реакции6
Комментарии—
#8182Текст

دوستِ عزیز و نادیده‌ام،امروز صبح، ونیز را نه از پشت پنجره‌ی یک کافه، بلکه از میان صدای زنگِ کلیساها و همهمه‌ی قایقرانان شناختم. قرار بود برای خرید چند قلم وسیله به کارگاه صحافیِ قدیمیِ نزدیکی میدان سن‌مارکو بروم؛ سفارشی داشتم که چند هفته پیش به صاحب آن داده بودم: جلد کردنِ دفترچه‌ای که صفحاتش از یادداشت‌های پراکنده و طرح‌های نیمه‌تمام پر شده بود. کارگاه، در طبقه‌ی همکف ساختمانی قدیمی قرار داشت؛ با دری چوبی به رنگ قهوه‌ایِ گردویی و قفسه‌هایی که تا سقف بالا می‌رفتند. مرد صحاف، پیرمردی کم‌حرف بود که انگشتانش از سال‌ها کار با کاغذ و چسب، همیشه اندکی رنگ گرفته بودند. دفترچه را با پارچه‌ای قهوه‌ای و دکمه‌ای برنجی جلد کرده بود. وقتی آن را به دستم داد، گفت: «هر نوشته‌ای سزاوار خانه‌ای محکم است؛ حتی اگر نویسنده‌اش هنوز نداند چه چیزی می‌خواهد بنویسد.» جمله‌اش را دوست داشتم. دفتر را در کیف گذاشتم و از کارگاه بیرون آمدم. در یکی از گذرهای باریک، به نانوایی کوچکی رسیدم که عطر کره و خمیر تازه‌اش تا بیرون مغازه کشیده شده بود. پشت پیشخوان، زنی مشغول بیرون آوردن سینی کروسان‌ها از تنور بود؛ پوسته‌های طلایی‌شان زیر نور صبح برق می‌زد و لایه‌های ظریف خمیر، با کوچک‌ترین لمس فرو می‌ریخت. یکی خریدم و آن را در کاغذی پیچیدم تا هنگام قدم زدن بخورم. نزدیک ظهر، به اسکله رسیدم. قایقی کوچک مرا از میان کانال عبور داد و در مسیر، ساختمان‌های قدیمی ونیز با پنجره‌های بلند و دیوارهای رنگ‌پریده از برابر چشمانم گذشتند. آب، تصویر خانه‌ها را در خود شکسته بود و هر موج، بخشی از انعکاسشان را با خود می‌برد. در آن سوی کانال، گروهی از نوازندگان خیابانی مشغول تمرین بودند و صدای ویولنشان میان دیوارهای سنگی می‌پیچید. روی نیمکتی نشستم، کاغذ کروسان را باز کردم و نخستین صفحه‌ی دفتر تازه‌ام را گشودم. نمی‌خواستم چیزی درباره‌ی زیبایی شهر بنویسم؛ تصمیم گرفتم چهره‌ی مرد صحاف را ترسیم کنم، همان‌طور که با حوصله، گوشه‌های جلد را مرتب می‌کرد و برای دفترچه‌ام خانه‌ای تازه می‌ساخت. شاید روزی این طرح، یادگاری از صبحی باشد که در آن فهمیدم گاهی آدم‌ها، بی‌آنکه بدانند، بخشی از داستان ما می‌شوند. دوست من، اگر روزی به ونیز آمدی، تو را به آن کارگاه کوچک خواهم برد. شاید پیرمرد هنوز پشت میز چوبی‌اش نشسته باشد و شاید بتوانیم دفترچه‌ای برای تو هم سفارش بدهیم؛ دفتری با جلدی به رنگ قهوه‌ایِ گرم، برای نگهداری از تمام حرف‌هایی که هنوز فرصت گفتنشان را پیدا نکرده‌ای. تا دیداری دور یا نامه‌ای نزدیک، برایت روزهایی آرام آرزو می‌کنم. با دوستی و ارادتی همیشگی، جوزف ونیز، ایتالیا؛ در واپسین ساعات یک روز پاییزی ۱۴نـوآمبر۱۹۰۰؛🪶🪶

Открыть в Telegram
Просмотры38−10%к среднему
Пересылки3
Реакции6
Комментарии—
#8179Текст

امروز در ادینبورگ، به تماشای مسابقه‌ای رفتم که از مدت‌ها پیش در میدان قدیمی شهر برپا می‌شد؛ مسابقه‌ی سگ‌های شکاری، سنتی که هنوز میان برخی خانواده‌های قدیمی اسکاتلند جایگاه خودش را حفظ کرده است. صبح زود، خیابان‌ها زیر لایه‌ای از مه فرو رفته بودند و ساختمان‌های سنگی با پنجره‌های بلندشان، چهره‌ای رازآلود به شهر داده بودند. پالتوی مشکی‌ام را پوشیدم، دستکش‌هایم را برداشتم و راه افتادم. میدان، برخلاف تصورم، پر از هیاهو بود. مردانی با کلاه‌های پشمی، زنانی با چترهای بلند و کودکانی که با اشتیاق از کنار نرده‌ها بالا می‌رفتند، همه منتظر آغاز مسابقه بودند. میان جمعیت، پیرمردی را دیدم که سگی سیاه و درشت‌هیکل را با افساری چرمی همراهی می‌کرد. نامش «آرچی» بود؛ پیرمرد می‌گفت سال‌هاست در مسابقات شرکت می‌کند، اما دیگر برای بردن نیامده، فقط دوست دارد سگش از دویدن لذت ببرد. مسابقه که آغاز شد، سگ‌ها با شتاب از خط شروع گذشتند. آرچی اما چند قدمی دوید و ناگهان کنار نرده‌ها ایستاد؛ انگار چیزی در میان جمعیت توجهش را جلب کرده بود. پیرمرد خندید و به دنبالش رفت. همان لحظه، کودکی با کلاه قرمز از میان تماشاگران بیرون آمد و سگ را در آغوش گرفت. معلوم شد آرچی سگِ دوران کودکیِ او بوده و خانواده‌اش چند سال پیش به شهر دیگری نقل مکان کرده‌اند. دیدارشان چنان صمیمانه بود که حتی تماشاگران مسابقه نیز برای لحظاتی از هیاهو دست کشیدند. پس از آن، مسیرم را به سوی خیابان رویال مایل کج کردم. در یکی از گذرگاه‌های باریک، کافه‌ای با درِ مشکی و پنجره‌های کوچک پیدا کردم. داخل شدم و قهوه‌ای تلخ سفارش دادم. کنار بخاری نشستم و از پشت شیشه به باران نگاه کردم. مردی پشت میز روبه‌رو مشغول تعمیر ساعت جیبی‌اش بود و زنی با روزنامه‌ای تاخورده، بی‌اعتنا به رفت‌وآمدها، جدول حل می‌کرد. عطر قهوه‌ی تازه‌آسیاب‌شده با بوی چوب سوخته‌ی بخاری درهم آمیخته بود و فضای کافه را به پناهگاهی گرم در دل آن هوای سرد تبدیل می‌کرد. پیش از ترک کافه، صاحب آن فنجان دیگری برایم آورد و گفت: «این یکی برای راه برگشت؛ امروز شهر سردتر از معمول است.» از مهربانی‌اش تشکر کردم و قهوه را آهسته نوشیدم. بیرون، چراغ‌های خیابان روشن شده بودند و سنگ‌فرش‌ها زیر باران می‌درخشیدند. دوست خوبم، امروز دیدم که گاهی یک دیدار کوتاه می‌تواند تمام برنامه‌ی یک روز را تغییر دهد. شاید آرچی آن مسابقه را نبرده باشد، اما گمان می‌کنم چیزی ارزشمندتر از جایزه نصیبش شد. امیدوارم در زندگی تو نیز، میان روزهای معمولی، چنین دیدارهایی از راه برسند؛ دیدارهایی که آدم را بی‌دلیل خوشحال می‌کنند و تا مدت‌ها در خاطر می‌مانند. با مهر و ارادتی همیشگی، جوزف ادینبورگ، اسکاتلند؛ در شبی سرد و بارانی ۱۴نـوآمبر۱۹۰۰؛🪶🪶

Открыть в Telegram
Просмотры34−19%к среднему
Пересылки2
Реакции7
Комментарии—
#8175Текст

دوستِ دیرآشنای من،امروز در فلورانس، به تماشای یک حراجی کوچک در خانه‌ای قدیمی رفتم؛ خانه‌ای که قرار بود پس از سال‌ها به موزه‌ای برای نگهداری از اشیای هنری تبدیل شود. صاحب‌خانه، بانویی سالخورده بود که تصمیم گرفته بود پیش از ترک آنجا، وسایل باقی‌مانده از خانواده‌اش را به کسانی بسپارد که قدرشان را می‌دانند. اتاق اصلی پر از اشیای گوناگون بود؛ ساعت‌های جیبی، آینه‌های برنزی، شمعدان‌های نقره‌ای و قاب‌هایی که پرتره‌ی آدم‌های ناشناس را در خود نگه می‌داشتند. اما چیزی که توجه مرا جلب کرد، یک جعبه‌ی خیاطی کوچک بود؛ جعبه‌ای خاکستری با لبه‌های ساییده و قفلی که دیگر به‌درستی بسته نمی‌شد. داخل آن، چند قرقره نخ، سوزن‌های قدیمی و تکه‌پارچه‌هایی با نقش‌های ظریف قرار داشت. بانوی صاحب‌خانه متوجه نگاهم شد و گفت این جعبه متعلق به مادرش بوده؛ زنی که تمام عمرش لباس‌های عروس می‌دوخته و هیچ‌گاه حاضر نشده بود ابزار کارش را دور بیندازد. جعبه را خریدم، نه به این دلیل که ارزش زیادی داشت، بلکه چون تصور کردم سال‌ها انگشتان زنی با آن زندگی کرده‌اند و هر نخِ باقی‌مانده، گوشه‌ای از روزگار او را در خود پنهان کرده است. هنگام خروج، باران ریزی بر خیابان‌های فلورانس می‌بارید. از کنار پل پونته‌وکیو گذشتم و به مغازه‌ی کوچکی رسیدم که دونات‌های تازه در ویترینش چیده شده بودند. یکی با روکش شکر و دیگری با مغز کرم وانیلی خریدم. فروشنده کاغذی دورشان پیچید و با لهجه‌ی شیرین ایتالیایی گفت: «برای روزهای بارانی، شیرینی لازم است.» جمله‌اش آن‌قدر ساده بود که نتوانستم پاسخی جز لبخند بدهم. کمی بعد، به میدان کوچکی رسیدم که نوازنده‌ای جوان در آنجا مشغول نواختن پیانو بود. مردم زیر سایه‌بان مغازه‌ها ایستاده بودند و صدای موسیقی در میان باران و رفت‌وآمد رهگذران پخش می‌شد. روی پله‌های سنگی نشستم، جعبه‌ی خیاطی را کنارم گذاشتم و دوناتم را خوردم. آسمان خاکستری بود و گنبدهای شهر در مه نازکی فرو رفته بودند؛ با این حال، فلورانس حتی در چنین هوایی هم چیزی از شکوه خود کم نداشت. وقتی به خانه برگشتم، جعبه را روی میز گذاشتم و یکی از قرقره‌های نخ را بیرون آوردم. نمی‌دانم چه چیزی خواهم دوخت، اما تصمیم دارم آن را نگه دارم؛ شاید روزی برای کسی دکمه‌ای بدوزم، شاید پارگی کوچکی را ترمیم کنم، یا شاید تنها یادگاری باشد از زنی که هرگز ندیدمش، اما امروز بخشی از داستانش به دست من رسید. دوست عزیزم، گاهی میراث آدم‌ها نه در عمارت‌های بزرگ و نه در صندوق‌های پر از جواهر، بلکه در چیزهای کوچکی باقی می‌ماند که سال‌ها با دستانشان لمس کرده‌اند. امیدوارم از تو نیز روزی یادگاری بماند که کسی با دیدنش، لبخندی بزند و با خودش بگوید ، چه خوب که این چیز کوچک هنوز باقی مانده است. با دوستی و ارادتی همیشگی، جوزف فلورانس، ایتالیا؛ در عصر خاکستریِ یک روز پاییزی ۱۴نـوآمبر۱۹۰۰؛🪶🪶

Открыть в Telegram
Просмотры24−43%к среднему
Пересылки1
Реакции7
Комментарии—
#8172Текст

امشب، رم را در ساعتی دیدم که بیشتر پنجره‌ها خاموش شده بودند و خیابان‌ها از هیاهوی روزانه فاصله گرفته بودند. برای تماشای یک نمایش کوچک عروسکی که در حیاط یکی از عمارت‌های قدیمی برگزار می‌شد، دعوت شده بودم؛ نمایشی که عواید آن به مرمت یک سالن تئاتر قدیمی اختصاص داشت. حیاط عمارت با چراغ‌های ریز آراسته شده بود. صندلی‌ها را زیر آسمان چیده بودند و پرده‌ای مخملی میان دو ستون سنگی آویخته بودند. من دیر رسیده بودم و تنها صندلی خالی، در ردیف آخر و کنار مردی سالخورده قرار داشت که جعبه‌ای چوبی روی زانوهایش گذاشته بود. وقتی نمایش آغاز شد، فهمیدم عروسک‌ها را خودش ساخته است؛ با چهره‌هایی ظریف، لباس‌هایی دست‌دوز و حرکاتی چنان دقیق که گویی جان کوچکی در وجودشان دمیده شده بود. داستان درباره‌ی دریانوردی بود که سال‌ها پیش، در نیمه‌شبی آبی‌رنگ، از بندر دور شده و قول داده بود روزی بازگردد. عروسکِ دخترک هر شب فانوسی روشن می‌کرد و کنار پنجره می‌نشست؛ سال‌ها گذشت و موهایش سپید شد، اما فانوس هیچ‌گاه خاموش نشد. عجیب بود که در میان آن همه تماشاگر، سکوتِ سنگین حیاط بیشتر از صدای موسیقی به گوش می‌رسید. پس از پایان نمایش، به مرد سازنده نزدیک شدم و از او درباره‌ی داستان پرسیدم. لبخند محوی زد و گفت: «این قصه را مادرم برایم تعریف می‌کرد؛ او همیشه می‌گفت بعضی انتظارها، حتی اگر به پایان نرسند، ارزش روشن نگه داشتن یک چراغ را دارند.» سپس یکی از عروسک‌ها را به من نشان داد؛ پیراهنی آبی داشت، به رنگ آسمانِ نیمه‌شب. در راه بازگشت، از نانوایی کوچکی که هنوز چراغش روشن بود، دو عدد کروسان خریدم. نانوا با تعجب پرسید برای این ساعت شب خرید می‌کنم؟ گفتم امشب نمایش عروسکی دیده‌ام و گمان می‌کنم بعد از چنین قصه‌ای، آدم به چیزی گرم و شیرین احتیاج دارد. یکی را همان‌جا خوردم؛ لایه‌های ترد خمیر زیر انگشتانم خرد می‌شدند و بوی کره در هوای خنک کوچه می‌پیچید. حالا که این نامه را می‌نویسم، رم پشت پنجره در سکوت فرو رفته است. آسمان، آبیِ عمیقِ نیمه‌شب را به خود گرفته و چراغ‌های دوردست، همچون ستاره‌هایی کوچک در میان ساختمان‌های خاموش می‌درخشند. هنوز تصویر آن عروسک با پیراهن آبی در ذهنم مانده است؛ شاید فردا هم به یادش باشم، شاید سال‌ها بعد، با دیدن پارچه‌ای به همان رنگ، دوباره امشب را به خاطر بیاورم. دوست خوبم، امیدوارم هیچ چراغی در دل تو بی‌دلیل خاموش نشود و اگر روزی انتظاری طولانی بر شانه‌هایت نشست، دست‌کم آسمانی زیبا برای تماشایش داشته باشی. با مهر و ارادتی دیرینه، جوزف رم، ایتالیا؛ نیمه‌شبی آرام، زیر آسمانِ آبیِ نوامبر چهاردهمِ ۱۹۰۰ ؛🌟🌟

Открыть в Telegram
Просмотры25−41%к среднему
Пересылки1
Реакции8
Комментарии—
#8163Превью ссылки

امروز در بوستون، روزم را با اتفاقی گذراندم که شاید در نگاه نخست چندان مهم به نظر نرسد، اما تا مدت‌ها در خاطرم خواهد ماند. صبح زود، هنگام عبور از یکی از خیابان‌های قدیمی شهر، متوجه اعلامیه‌ای شدم که روی دیوار یک ساختمان آجری نصب شده بود. انجمن محلی، برای بازسازی باغچه‌ای کوچک در محله به کمک داوطلبان نیاز داشت. نمی‌دانم چه شد که بی‌درنگ تصمیم گرفتم به آن‌ها ملحق شوم؛ شاید دلم می‌خواست برای چند ساعت از هیاهوی شهر فاصله بگیرم و دست‌هایم را به کاری بسپارم که نتیجه‌اش را بتوان با چشم دید. باغچه در حیاط پشتی یک کتابخانه‌ی قدیمی قرار داشت؛ محوطه‌ای محصور میان دیوارهای آجری، با چند نیمکت آهنی و درختانی که شاخه‌هایشان از بالای دیوار سرک کشیده بودند. چند نفر مشغول جابه‌جایی خاک بودند و دخترکی با چکمه‌های زرد، سعی می‌کرد دانه‌های گل را در ردیف‌هایی مرتب بکارد. مسئول باغچه بیل کوچکی به من داد و گوشه‌ای از زمین را نشانم داد که قرار بود به کاشت گیاهان معطر اختصاص پیدا کند. ساعت‌ها گذشت. خاک زیر ناخن‌هایم نشست و آستین‌هایم از شبنم برگ‌ها نمناک شد. در میان آن همه رنگ، سبز بیش از هر چیز خودنمایی می‌کرد؛ سبزِ برگ‌های تازه، سبزِ ساقه‌های ظریف و سبزِ جوانه‌هایی که تازه سر از خاک بیرون آورده بودند. دخترک زردپوش هر چند دقیقه یک‌بار سراغم می‌آمد تا بپرسد آیا گیاهانش زودتر از بقیه رشد خواهند کرد. به او گفتم: «گیاهان هم مثل آدم‌ها، هرکدام وقت خودشان را دارند؛ فقط باید فرصت شکفتن به آن‌ها بدهیم.» نزدیک ظهر، یکی از داوطلبان قمقمه‌ای از کیفش بیرون آورد و برایمان چای سبز ریخت. بخار کم‌رنگش در هوای خنک حیاط بالا می‌رفت و عطر گیاهی و ملایمش خستگی را از تنم بیرون می‌کرد. همان‌جا، کنار باغچه‌ی تازه‌کاشته‌شده، روی نیمکتی نشستم و به دست‌هایم نگاه کردم؛ دست‌هایی که صبح با بی‌حوصلگی از خانه بیرون آمده بودند و حالا بوی خاک و برگ می‌دادند. هنگام رفتن، دخترک یکی از بسته‌های کوچک بذر را به من هدیه داد. روی آن با خطی کودکانه نوشته بود: «برای روزهایی که هنوز نیامده‌اند.» بسته را در جیب کتم گذاشتم و از حیاط بیرون آمدم. خیابان‌های بوستون شلوغ‌تر شده بودند، اتوبوس‌ها از کنار ساختمان‌های آجری می‌گذشتند و باد سردی برگ‌های خشک را روی پیاده‌رو می‌لغزاند. دوست عزیزم، امروز به جای آنکه چیزی برای خودم بخرم یا مقصد تازه‌ای را تماشا کنم، چیزی در زمین کاشتم که شاید ماه‌ها بعد بتوانم دوباره به دیدنش برگردم. چه دلنشین است که آدم بداند گوشه‌ای از این جهان، چیزی کوچک به دست او آغاز شده و بی‌آنکه از او انتظاری داشته باشد، به رشد کردن ادامه خواهد داد. امیدوارم در روزهای پیش رویت، به اندازه‌ی همان جوانه‌های کوچک، فرصت تازه‌ای برای شکفتن پیدا کنی. با مهر و دوستیِ همیشگی، جوزف بوستون، ایالات متحده؛ در پایان یک روز خنک پاییزی ۱۴نـوآمبر۱۹۰۰؛🎋🎋

Открыть в Telegram
Просмотры32−24%к среднему
Пересылки1
Реакции7
Комментарии—