پرگار بی‌سواد🎒

منت سرم بذارید و برای یکی از عزیزانم دعا کنید.

از علیرضا بخشی پرسیدن برای اینکه نامه‌ات برسه دستِ اقا، پیگیر هم بودی؟ گفت اره. پرسیدن خب چجوری؟ گفت «دعا می‌کردم!» شاید باید دعامون از امشب همین باشه؛ که خدا ذره‌ای از اخلاص و بی‌ادعاییِ علیرضا بخشیِ ۱۰ ساله رو بهمون بده. و انقدر مارو مشغول مسائل مهم و اولویت‌دار کنه، که از سرگرم ‌شدن با «دعواهایِ از سرِ بیکاریِ آدم‌های اولویت‌نشناسِ پرادعا» عارِمون بیاد! آمین.

یه صلوات برا من بفرستین.

وفا چه قشنگ برگشت.

دندونم درد گرفت فکر کنم یه آمریکایی رای داد الان...

الان رای هر آمریکایی مُشتی محکم به دهان ماست؟

الان اون پیرمردای آمریکایی که همه جای شناسنامشون پر مهر انتخاباته نون بربری به دست توی صف رای گیری وایسادن تا در اولین لحظات آغاز رای گیری، برگه رای رو داخل صندوق بندازن؟

منم همینطور علیرضا، منم همینطور...

حاجی این حجم از تبادل دل و قلوه بین امام و امّت در طول تاریخ تشیّع بی‌سابقه است.

این که آقامجتبی اینقدر دقت دارن که ساختار نامه شون رو شبیه به نامه علیرضا کردن و همونجوری آخرش پی‌نوشت گذاشتن، روحم رو به پرواز درمیاره.