چادر کردیم، رفتیم تماشا.

جامعه‌ی دانشگاهی همیشه ناامیدم میکنه. (و عصبانی)

عقب‌مانده از تاریخ، چشم و گوش بسته نسبت به تحولات، منجمد و راکد، غرب‌پرست. وای.

گفتم که درمان می‌کند درد مرا؛ دردا نیامد.

از متروی صبح متنفرم. همه بدفاز.

"آدم از سر بهت سر می جنباند و در دل می گوید که عصر چه زود می گذرد! آدم از خود می پرسد که تو با این سال ها که گذشت چه کردی؟ بهترین سال های عمرت را کجا در خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟ باخود می گویی نگاه کن، ببین این دنیا چه سرد می شود. سال ها همچنان می گذرد و بعد از آن تنهایی غمبار است و عصای نااستواری پیری به دستت می دهد و بعد حسرت است و نومیدی. دنیای رویاهای رنگین رنگ می بازد، رویاهایت مثل گل های پژمرده گردن خم می کنند و مثل برگ های زرد از درخت خزان زده می ریزند." — شب های روشن، داستایفسکی