هذیان‌گو

No text

No text

پیش از آن‌که سپیده برخیزد افسانه‌ی واپسین وارثِ آذرخش؛ نگهبان نخستین آستانه صدای زنگ برای سومین بار در دل کوه پیچید. آریا چند پله‌ی دیگر پایین رفت و به تالاری رسید که سقفش در تاریکی گم شده بود. هفت ستون سنگی در دو سوی تالار قرار داشتند. روی هرکدام نام یکی از خدایان حک شده بود، اما گذر زمان بیشتر نوشته‌ها را از بین برده بود. تنها نام سلستیا هنوز خوانده می‌شد؛ درست روی ستونی که از وسط شکافته بود. در انتهای تالار، زنگ بزرگی از سقف آویزان بود. زیر آن مردی سالخورده نشسته بود و تیغه‌ای باریک را با تکه‌ای پارچه تمیز می‌کرد. کنارش چراغی روشن بود و شمشیری بلند به دیوار تکیه داشت. مرد با شنیدن صدای قدم‌های آریا، سر بلند کرد. چند لحظه به او نگاه کرد، بعد چشمش روی حلقه‌ی آهنی دستش ماند. «بالاخره فرستادت.» آریا دستش را روی قبضه‌ی شمشیر گذاشت. «کی؟» مرد پارچه را کنار گذاشت. «سلستیا.» آریا به او نزدیک نشد. «تو از کجا می‌دونی من اونو دیدم؟» «چون اگه ندیده بودیش، این حلقه الان اینجا نبود.» مرد به دست او اشاره کرد. آریا حلقه را از زیر آستینش بیرون کشید. نقش خورشید هفت‌شاخه در نور چراغ کم‌رنگ به نظر می‌رسید. «این حلقه مال مادرم بود.» «می‌دونم.» «مادرم رو می‌شناختی؟» مرد سرش را پایین انداخت و برای لحظه‌ای به تیغه‌ای که در دست داشت خیره ماند. «نه. ولی این نشان رو می‌شناسم. خیلی پیش از تولد تو، نگهبانان معبد سلستیا ازش استفاده می‌کردن. بعد از سقوط خورشید، فکر می‌کردم همه‌شون از بین رفتن.» آریا به ستون شکافته‌شده نگاه کرد. «پس تو هم یکی از نگهبان‌های معبدی؟» «بودم.» «و هنوز اینجایی. چرا؟» مرد پارچه را دور تیغه پیچید و کنار گذاشت. «چون وقتی خدایان از این دنیا رفتن، یکی باید می‌موند تا راه بسته بمونه.» آریا به زنگ نگاه کرد. حالا می‌فهمید چرا در ورودی تالار هیچ نشانی از راهی به بیرون نبود. گویا چیزی را در خودش نگه می‌داشت که نباید آزاد می‌شد. «چه راهی؟» مرد بلند شد. کمی می‌لنگید و برای ایستادن دستش را به ستون گرفت. «راهی که به نخستین آستانه می‌رسه. پشت اون در، چیزی هست که سلستیا نمی‌خواست به دست اِرِبوس بیفته.» آریا اخم کرد. «فکر می‌کردم اِرِبوس قلبش رو دزدیده.» «دزدیده. ولی قلب یک خدا فقط یه تکه نور نیست که بتونی جایی پنهانش کنی و خیال خودت رو راحت کنی. قلب سلستیا بخشی از نیروییه که به جهان اجازه می‌ده تغییر کنه. اِرِبوس می‌خواد اون رو به دست بیاره تا چیزی رو که شروع کرده، کامل کنه.» «جهان رو به تاریکی بکشونه؟» «تاریکی کارش رو کرده. حالا می‌خواد کاری کنه که دیگه هیچ‌چیز تغییر نکنه.» مرد به ستون‌ها نگاه کرد. نور چراغ روی نام‌های فرسوده افتاده بود. «اون می‌خواد جهانی بسازه که توش هیچ‌کس چیزی رو از دست نده، چون هیچ‌کس دیگه اجازه نداره چیزی داشته باشه. نه انتخابی، نه آینده‌ای که خودش بسازه. همه‌چیز از قبل تعیین می‌شه و هیچ‌کس نمی‌تونه از سرنوشتی که براش نوشته شده بیرون بره.» آریا مدتی ساکت ماند. این حرف‌ها با آنچه در دشت آینه‌ها دیده بود، بی‌ارتباط نبود. آن موجود می‌دانست او چه چیزی را بیشتر از همه می‌خواهد، می‌دانست برای دیدن دوباره‌ی مادرش تا کجا پیش می‌رود. اگر می‌توانست چنین چیزی را به او نشان دهد، شاید می‌توانست همان کار را با هر انسان دیگری هم بکند. «و سلستیا فکر می‌کنه من می‌تونم جلوش رو بگیرم؟» «نمی‌دونم سلستیا به چی فکر می‌کنه. مدت‌هاست که صدای خدایان رو نشنیدم.» «پس چرا گفتی منو فرستاده؟» مرد نگاهش کرد. «چون این حلقه رو دستته و اخگر قلبش رو با خودت آوردی. اگه این دو تا رو نداشتی، هیچ‌وقت نمی‌تونستی از اینجا رد بشی.» آریا دستش را روی سینه گذاشت. گرمای اخگر از زیر لباسش احساس می‌شد. ضعیف‌تر از زمانی که در معبد بود. «اگه از اینجا رد بشم، چی انتظارم رو می‌کشه؟» «نمی‌تونم بهت بگم. هرکس چیز متفاوتی می‌بینه. ولی یه چیز رو باید بدونی: نخستین آستانه ازت نمی‌خواد بجنگی. ازت می‌خواد تصمیم بگیری.» «چه تصمیمی؟» مرد به در سنگی پشت سرش نگاه کرد. «اینکه حاضری برای رسیدن به چیزی که می‌خوای، چه چیزی رو با خودت ببری و چه چیزی رو پشت سر بذاری.» آریا از این جواب خوشش نیامد. بعد از آنچه در دشت دیده بود، آخرین چیزی که احتیاج داشت حرف‌های مبهم درباره‌ی انتخاب بود. «من برای شنیدن این حرف‌ها تا اینجا نیومدم. اگه راه رو می‌دونی، بازش کن.» مرد به او خیره شد. نگاهش دیگر آرام نبود. «فکر می‌کنی من نمی‌خوام این در باز بشه؟» آریا جوابی نداد. «بیست‌وهفت ساله که اینجام. بیست‌وهفت ساله که هر بار زنگ به صدا درمیاد، امیدوار می‌شم یکی از راه برسه که بتونه این کار رو تموم کنه. اما تا امروز هیچ‌کس از پله‌ها پایین نیومده.» «پس بذار رد بشم.» «نمی‌تونم.» آریا دستش را از روی شمشیر برنداشت.

No text

خانم ساعت 6 و نیم غروب تازه ناهارمو داد.