Posts of «غریق!»

من هم همینطور. من هم از این آدم‌ها فراری‌ام. چرا؟ چون ذوقِ نگاهم رو دوست‌دارم. چون برای این حسِ زندگی‌ای که توی وجودم درجریانه ارزش قائلم و اصلا نمی‌خوام یک‌سری آدم‌ها با پتک بیفتن به جونش!

ولی آدمای بی ذوق این شکلین که «ببین چقدر آسمون خوشگله» وا چیزی نیست که آسمونه دیگه. «نگاه کن پیشیه چقدر نازه» گربه‌ست دیگه. «بریم زیر بارون قدم بزنیم» بیخیال بابا خیس میشه آدم الکی. «وای برگ خشک پاییزی بیا بپریم خش خش صدا بده» نه لباسم کثیف میشه. از این مدل آدما فراری‌م واقعا تو زندگیم.

دوتا از چالش‌های دیشب اجرا شده، چک کنید

No text

گاهی در کارشان می‌مانم. که لمس را کریه می‌پندارند و دروغ و وحشی‌گری را زرنگی. می‌مانم که چرا خدا نیز به مغزِ معیوبِ این‌ها شک نکرد و اجازه داد لقبِ اشرف مخلوقات را یدک بکشند؟! لمس، جزو زیباترین و ارزشمندترین هدیه‌ای‌ست که یک‌نفر می‌تواند به عزیزش بدهد. شما تصور کن. لحظه‌ای بازویت نوازش شود، پیشانی‌ات بوسیده شود و کسی کنارِ گوش‌هایت پِچ بزند؛ «می‌خوای پیشت بمونم؟» و تو به سمتش برمی‌گردی و اجازه می‌دادی در آغوشش حل شوی. لمسی که انگار از مرزِ تن رد می‌شد و به روحِ آدم‌ها دست می‌یافت. به ذره‌ذره‌ی حیاتِ آن‌ها. دوست‌داشتم که بلند، خطاب به‌تمامِ کسانی که چنین شگفتی‌ای را کثیف می‌خوانند، بگویم؛ «کثیف آن ذهنی‌ست که روی ذاتی‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین نیازِ بشر، که همان مهرورزی و عشق است، خطِ قرمز بکشد! کثیف همان نگاهِ متعصبِ آدم‌ها به معمولی‌ترین و شاید انسانی‌ترین اعمال است.» همچنین، چشمانشان را چنگ بزنم و به آن‌طرف بچرخانم. بلکه اندکی انسانیتی که تحویلِ جوامع داده‌اند را ببینند! به تماشای انسانی که انگار گرگ‌زاده بود، بنشینند.

فقط می‌تونم بگم، کاش بالاخره صبح بشه این شب!

فوروارد کنید تا، بگم چرا شخصیتِ خودتون یا چنلتون رو دوست‌دارم؟🫂

آخرین چالشمون رو هم بذارم؟

اجرا شد. @hesserangi

چک کنید. @hesserangi

من دیگه خودمو نزدیکِ لبه‌ی پرتگاه نمی‌کنم. دیگه به تو فرصتِ اینو نمی‌دم که بخوای هلم بدی و سقوطم رو رقم بزنی! و اگه می‌خوای حقیقتش رو بدونی، من حتی به خودم هم‌ نمی‌خوام چنین شانسی بدم.

می‌پرسی؛ «چرا می‌خندی؟» می‌گویم؛ «اثرِ لبخند‌هایم در نگاهت را دوست‌دارم»

باید بگم که، اون دندونِ پوسیده‌ی توی دهنت، تا یک‌جایی یک‌دونه میمونه. از یک‌جا به بعد، هرچه‌قدر بیشتر بهش وابسته بشی و نگهش داری، اونم بیشتر تکثیر می‌شه! اون‌قدر که یهو به خودت میای و میبینی دهنت شده پُر از دندونِ پوسیده! و درد همه‌ی وجودتو می‌گیره. دیگه حتی نمی‌تونی یک لقمه غذا و آرامشت رو بجویی و قورت بدی. پس دندون‌های پوسیدتو همین‌حالا بکن! می‌دونم کار ترسناک و سختیه، اما اگه دیر انجامش بدی، دندون‌های سالمت هم داغون میشن. بله عزیزِمن، من فقط درمورد دندون حرف نمی‌زنم!

اگه چیزی با از دست رفتنش بهت یه درس بزرگ داده، اون هیچ‌وقت از دست نرفته.

لمس، یکی از زیباترین نوعِ ابرازِ علاقه است.

(گاهی نگو عشق، بگو سرپوش‌گذاشتن روی حس‌های آزاردهنده‌ات!)

تا ابد درود بر حمایتِ عاطفیِ درست.

حقیقتشو بخواید، دیگه به‌جایی رسیدیم که برای درکِ این فشار و فلاکت، لازم نیست کفشِ همدیگه رو پامون کنیم. چون همه‌مون داریم پابرهنه راه می‌ریم...

حواست باشه که، کسی که مدت‌ها‌ست سیر نشده و گرسنه مونده، همون اول غذای سنگین نمی‌خوره! چرا؟ چون معده‌اش عادت نداره و حتی ممکنه غذا رو پس بزنه. تهش هم طرف باید بالا بیاره! پس خلاء رو با انفجارِ بودن پُر نکنید! چون بدتر میشه. چون همون بودن رو باید عُق زد. بلکه زنده بمونی و آسیب نبینی.

تایپِ من چه آدمیه؟ آدمی که بلوغ رو فقط از لحاظ جسمی طی نکرده باشه!

No text

در این‌روزهایی که مشخص نیست چه رخ دهد و زندگیِ مارا چگونه زیر و رو کنند، حواستان به این باشد. تنها راهِ ارتباطی‌ِ ما، آیدی خودم در بله است. که کافیست baadbeman را جستجو کنید و بس. :)) در صورتی که هراتفاقی افتاد، نمی‌تونستیم از طریقِ همینجا درارتباط باشیم و نیاز داشتید با کسی صحبت کنید، باد هست! یک لحظه هم تعلل نکنید‌ و پیام بدید. مزاحمتی نیست. شما جانک‌های من، مراحمید.

و همینطور؛ «البته، خوندنِ خشک و خالی هم به‌درد نمی‌خوره! تو وقتی فقط بخونی، اون سوخت رو میخوای توی چه باکی بریزی؟ باید همزمان هم بخونی و هم کلی بنویسی.‌»

نوشتم؛ «خوندن و کتاب، سوختِ نوشتنه!»

امروز، استادم با لحنِ بامزه‌ای گفت؛ «درسا الان براتون دوست‌داشتنیه، یک‌ماه دیگه اگه مجازی نشه، جذابِ لعنتیه!».

No text

بچه‌ها اسکرین‌شات می‌فرستن و می‌گن فالوورِ چندمن. و من به‌ پهنای صورت می خندم و ذوق می‌کنم! 💞😭 لطفا بقیه هم همینکارو بکنید. خیلی قشنگ و نازه!

No text

https://www.instagram.com/gharighll?obrf=MWtiY3Z5cHRxd3hkbw== پیجِ اینستاگرامِ غریق؛ به‌زودیِ زود فعالیتِ اینجا هم شروع می‌شه! و در همین حد بهتون بگم که اینجا قراره خیلی متفاوت‌تر باشه‌. :)) خوشحال می‌شم حمایتمون کنید و توی این فضا هم همراهِ من و غریق باشید.💗

من عاشق نوشته‌های طولانیم. کتاب‌های قطور و حجیم. حس‌هایی که تا روزها توی تنت رخنه می‌کنن و باهات می‌مونن. بویی که ساعت‌ها زیر بینیت میپیچه و مشامت رو پُر می‌کنه. عطرِ قرمه‌سبزی که تا چندروز خِرِتو می‌چسبه و ول‌ نمی‌کنه. نامه‌هایی که پاراگراف پایانیِ نداشته‌باشن و تو هرشب با یادِ یک نامه‌ی تازه بخوابی. آغوشی که تنت رو رها نکنه و تو مدت‌ها گرماش رو بچشی. بوسه‌هایی که ثانیه‌ها رو به دقیقه برسونن. مکالمه‌هایی که صبحت رو شب کنن و شبت رو صبح... بله عزیزِمن، اگه خواستی از من بپرسی که ازت خسته شدم یا نه، که چی کلافه‌ام میکنه و یا دل‌زده، بدون من عاشقِ بلندترین قصه‌های دنیام! مثلِ ما.