از جمعهها متنفرم.
از آن شش روزی که زندگی، بیاعتنا به تمام نبودنها، در جریان است؛ سفرهها پهن میشوند، خندهها در خانهها میپیچند، خیابانها شلوغ میشوند و جهان، انگار نه انگار که چیزی کم دارد، به چرخیدن ادامه میدهد.
بعد، جمعه که میرسد، ناگهان یادمان میافتد کسی نیست؛ آسمان را به آه میبندیم، بغضهایمان را به نامی گره میزنیم و از دلتنگی میگوییم. غافل از آنکه این همه نبودن، به یک روز از هفته محدود نمیشود.
از این شش روزِ آسودگی و یک روزِ دلتنگی متنفرم.
از خودم بیشتر؛
از منی که اگر سفرهام رنگین باشد و جهان به کامم، اگر سقفی بالای سرم باشد و خیالم از فردا آسوده، گاهی حتی یادم نمیآید که چیزی در این جهان کم است؛ چیزی که هیچ وفور و آسایشی، جای خالیاش را پُر نمیکند.
از جمعههای بیتو متنفرم؛
از روزها و ساعتها و دقیقهها و ثانیههایی که میگذرند و ما را به آمدنت نزدیک نمیکنند؛ از عقربههایی که بیوقفه میچرخند، بیآنکه شرمی از این همه انتظارِ بیسرانجام داشته باشند؛ از جادههایی که به آمدنت ختم نمیشوند و پنجرههایی که سالهاست رو به راه ماندهاند.
از این بیخیالیِ آسودهطلبانه متنفرم؛
از اینکه جهان، با تمام زخمهایش، هنوز برایمان جای زندگیست و ما به همین دل خوش کردهایم؛ از اینکه رنجِ نبودنت را به اشکهای گاهبهگاه جمعه سپردهایم و باقی هفته را چنان میگذرانیم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
و تو، از جایی دور، تماشاگر این قوم و قبیلهی آسودهطلبی؛
ما که در انتظار، حتی انتظار کشیدن را هم از یاد بردهایم.
نمیدانم با این همه صبر چه میکنی؛
با ما که دیر میکنیم، فراموش میکنیم، به نبودنت خو میگیریم و باز، هر جمعه، دستهای خالیمان را به آسمان میبریم.
عجب از صبر تو؛
که ما اینهمه از آمدنت غافلیم و تو هنوز از ما ناامید نشدهای.
#أین_صاحبنا
پ.ن: شما نوشتین