Кабинет

Посты канала أین صاحبنا

сначала новые

#467Текст
Просмотры6 262+29%к среднему
Пересылки28
Реакции154
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
39 ч5 789
67 ч6 262
  1. Всего сейчас6 262
#466Текст
Просмотры3 088−37%к среднему
Пересылки65
Реакции208
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
55 ч2 982
69 ч3 088
  1. Всего сейчас3 088
#459Текст
Просмотры4 208−13%к среднему
Пересылки51
Реакции273
Комментарии—
#455Текст

از جمعه‌ها متنفرم. از آن شش روزی که زندگی، بی‌اعتنا به تمام نبودن‌ها، در جریان است؛ سفره‌ها پهن می‌شوند، خنده‌ها در خانه‌ها می‌پیچند، خیابان‌ها شلوغ می‌شوند و جهان، انگار نه انگار که چیزی کم دارد، به چرخیدن ادامه می‌دهد. بعد، جمعه که می‌رسد، ناگهان یادمان می‌افتد کسی نیست؛ آسمان را به آه می‌بندیم، بغض‌هایمان را به نامی گره می‌زنیم و از دلتنگی می‌گوییم. غافل از آنکه این همه نبودن، به یک روز از هفته محدود نمی‌شود. از این شش روزِ آسودگی و یک روزِ دلتنگی متنفرم. از خودم بیشتر؛ از منی که اگر سفره‌ام رنگین باشد و جهان به کامم، اگر سقفی بالای سرم باشد و خیالم از فردا آسوده، گاهی حتی یادم نمی‌آید که چیزی در این جهان کم است؛ چیزی که هیچ وفور و آسایشی، جای خالی‌اش را پُر نمی‌کند. از جمعه‌های بی‌تو متنفرم؛ از روزها و ساعت‌ها و دقیقه‌ها و ثانیه‌هایی که می‌گذرند و ما را به آمدنت نزدیک نمی‌کنند؛ از عقربه‌هایی که بی‌وقفه می‌چرخند، بی‌آنکه شرمی از این همه انتظارِ بی‌سرانجام داشته باشند؛ از جاده‌هایی که به آمدنت ختم نمی‌شوند و پنجره‌هایی که سال‌هاست رو به راه مانده‌اند. از این بی‌خیالیِ آسوده‌طلبانه متنفرم؛ از اینکه جهان، با تمام زخم‌هایش، هنوز برایمان جای زندگی‌ست و ما به همین دل خوش کرده‌ایم؛ از اینکه رنجِ نبودنت را به اشک‌های گاه‌به‌گاه جمعه سپرده‌ایم و باقی هفته را چنان می‌گذرانیم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. و تو، از جایی دور، تماشاگر این قوم و قبیله‌ی آسوده‌طلبی؛ ما که در انتظار، حتی انتظار کشیدن را هم از یاد برده‌ایم. نمی‌دانم با این همه صبر چه می‌کنی؛ با ما که دیر می‌کنیم، فراموش می‌کنیم، به نبودنت خو می‌گیریم و باز، هر جمعه، دست‌های خالی‌مان را به آسمان می‌بریم. عجب از صبر تو؛ که ما این‌همه از آمدنت غافلیم و تو هنوز از ما ناامید نشده‌ای. #أین_صاحبنا پ.ن: شما نوشتین

Открыть в Telegram
Просмотры4 230−13%к среднему
Пересылки56
Реакции152
Комментарии—
#449Текст
Просмотры6 900+42%к среднему
Пересылки111
Реакции254
Комментарии—
#448Текст
Просмотры6 067+25%к среднему
Пересылки66
Реакции244
Комментарии—