Посты канала ساقی

ولی آدمای بی ذوق این شکلین که «ببین چقدر آسمون خوشگله» وا چیزی نیست که آسمونه دیگه. «نگاه کن پیشیه چقدر نازه» گربه‌ست دیگه. «بریم زیر بارون قدم بزنیم» بیخیال بابا خیس میشه آدم الکی. «وای برگ خشک پاییزی بیا بپریم خش خش صدا بده» نه لباسم کثیف میشه. از این مدل آدما فراری‌م واقعا تو زندگیم.

درسته گرونیه ولی یه سریا مفت هم نمی‌ارزند!

به منی که رویکردم «می‌خوای بری برو برنگرد. برو بزن به بختتم لگد» عه که دیگه نگو رفتن آدما ترسناکه عزیزِ من. انقدر از با ارزش بودن، ساپورتیو بودن، مهربون بودن، خیرخواه بودن، خفن بودن، امن بودن، حمایتگر بودن، و رازدار بودنم مطمعنم که هر کسی که رفته، بهترینارو از دست داده.

بزرگ‌ترین دستاورد، نجات دادن خودته.

نوشته «اگه چیزی‌رو واقعا از ته قلبت می‌خوای، یعنی ورژن آینده‌ت به دستش آورده، و منتظره تا بهش برسی.» همونجایی که با درد به جنگیدن ادامه دادی، همونجایی که خوردی زمین و باز به مسیر برگشتی، و همونجایی که حفظ دیسیپلین برات مهم‌تر از خستگیت شد، نسخه‌ی آینده‌ت به مقصد رسید، فقط صبر کرده تا بهش برسی.

کاش اون آدمی که من رو از مهرِ آدم‌ها ناامید کرد، "تو" نبودی.

از قضاوت شدن نترسین، از اینکه مسیرتون رو زیر سوال ببرن، به اهدافتون حس ناچیز بودن بدن، تلاشتون رو کوچیک بشمارن، خواسته‌هات رو احمقانه تصور کنن، و پشت سرتون بد بگن. تو به این دنیا نیومدی تا همه ازت راضی باشن، هر کسیم با لنز خودش به تو نگاه می‌کنه، اونی که خودش نرسیده و نتونسته و شجاعت تغییر دادن رو نداشته تو رو زیر سوال می‌بره، اونیم که خودش نگاه مثبتی داره تشویقت می‌کنه. ولی تمام چیزی که تو باید روش تمرکز کنی، زندگی کردن خودته، نه برای تمجید خودتو عوض کن و نه برای قضاوته. همه چیز از طرف آدما گذراعه.

وفاداری صفت اصیلیه، تو کسی که قبلا بنجل بودنش ثابت شده پیدا نمیشه.

یا وفا کن یا جوابم کن، سرخوش و مست از شرابم کن… 00:49 | ساقی |

از اینکه هیچ کسی نمی‌تونه جایگاهی که دارین براش تلاش می‌کنین رو ازتون بگیره مگر اینکه خودتون دست از تلاش بکشین و اون بشه برای دیگری یه مثال از زندگیم می‌زنم، دانشگاهی که داخلش کنکور ارشد دادم دقیقا کنار دانشگاهی هستش که الان ارشد قبول شدم، من چه وقتی رتبه‌م رو دیدم و چه وقتی خود قبولیم رو دیدم اصلا به ذهنم نرسید که چقدر موقع کنکور که از ته قلبم قبولی تهران رو می‌خواستم به آینده‌م نزدیک بودم. چیزی که برات کنار گذاشته شده، حتی بیشتر از چیزی که تصور کنی بهت نزدیکه، حتی اگه فکر کنی خیلی دور و ناممکنه.

راه مبهمه، ولی چاره فقط رفتنه.

بنظرم کسی که با دستاورداش و زندگی فعلیش در صلحه هیچ وقت تلاش نمی‌کنه تا موفقیت دیگران رو کوچیک جلوه بده، هیچ وقت نمیاد به نتیجه‌ی تلاش یه نفر بگه معمولی. و نمیاد برای اثبات خودش موفقیت بقیه رو کم جلوه بده. اصلا نمیاد خودشو مقایسه کنه و توضیح بده تا تایید بگیره، هر جا دیدین یه نفر داره همه رو از یه دریچه نگاه می‌کنه و می‌سنجه و برای تلاش و زحمت آدما برای نتیجه‌ی بهترشون ارزشی قائل نمیشه، یعنی خودش پشت دریچه قایم شده.

اگه چیزی با از دست رفتنش بهت یه درس بزرگ داده، اون هیچ‌وقت از دست نرفته.

اگر قرار باشه بعد از کلی شفاف‌سازی از طرفم، بعد کلی پیگیری، بعد کلی عشق دادن، بعد کلی احترام به تو و خیال تو رو راحت کردن، به‌ راحتی از طرفت بین ما فاصله بیوفته، برای من یه حس بلاتکلیفی ایجاد بشه، و ندونم چرا رفتارت عوض‌ شده، تو فاصله‌ای که ساختی، می‌مونم.

بعضی از روزها را باید چندباره زیست!

Без текста

| دانشگاه ارشد، جزئیات موردِ علاقه |

ولی من عاشق خستگی هستم که از دلش رشد کردن می‌گذره. خستگی بعد یه روز آکادمیک تو دانشگاه، خستگی بعد گذروندن سرکار تو شغل مورد علاقه‌ت، خستگی بعد باشگاه با یه تمرین سنگین، خستگی بعد کلی درس خوندن و با یه آخیش سرت رو شب روی متکا گذاشتن. و حتی خستگی بعد از معاشرت طولانی با آدمای عمیق و حسابی. خستگی که قراره بالا بکشتت، به آدم حس زنده بودن میده.

تو این غربتی که هستم، دارم میمیرم حالیت نیست… 3:32 | ساقی |

منم فکر می‌کردم دانشگاه با دانشگاه فرق نداره تا امروز که دونه‌دونه دانشکده‌های دانشگاه رو گشتم. دانشکده‌ی پزشکی سبک‌طراحی داخلش بیمارستانه و دانشکده‌ی هنر به قدری جذاب طراحی شده که احساس می‌کنی وسط یه گالری قدم می‌ذاری. سبک‌ دانشکده‌ها فقط بخشی از جذابیت محیط آکادمیک اطراف آدمه وقتی تو فضای قوی درس می‌خونی. اینجا بهم یاداوری میکنه چقدر سختی‌کشیدن برای درس میارزه.

روزی که اشتباهاتو فهمیدی امیدوارم کار از کار نگذشته باشه.

تو رو خواسته‌هات نمی‌سازن، تو رو تلاشت در جهت واقعی شدن خواسته‌هات به آدم دیگه‌‌ای تبدیل می‌کنه. تو رو ایده‌آلت تعریف نمی‌کنه، تو رو قدمای کوچیکت در مسیر رسیدن به ایده‌آلت تعریف می‌کنه. تو خواسته‌ها و گفتارت نیستی، تو عمل و رفتارتی. به همین سادگی.

وقتی کارت دانشجوییم رو دادن بهم همونجا برای چند لحظه زمان برام متوقف شد. تمام روزایی که با خستگی خودمو عملا می‌کشیدم تا سالن مطالعه از جلوی چشمم رد شد، روزایی که شبش گریه می‌کردم و فردا صبحش به امید دانشگاه دولتی قبول شدن پا میشدم و درس می‌خوندم، وقتایی که اضطراب و ترس وجودمو می‌گرفت ولی من با جمله‌ی «اگه منی که انقدر تلاش می‌کنم نه پس کی؟» ادامه میدادم. وقتی کارت دانشجوییم رو توی دستام حس کردم یه چیز از توی ذهنم رد شد، اینکه «من به خودم خیلی افتخار می‌کنم.» به خودم که سرکار رفت و خودش هزینه‌ی درس خوندنشو داد، به خودم که خودشو برد سالن مطالعه، به خودم که هر جا می‌رفت کلی کتاب با خودش می‌برد میاورد، و وقتی همه نا امیدم کردن، منو به امید گره زد.

Без текста

به یادگار از روز اول، کارشناسی ارشد

اینو خیلی قبول دارم، هر جایی بیش از حد از خودت گذشتی، بیش از حد خودتو نادیده گرفتی، و بیش از حد برای انتخاب شدن تلاش کردی، بدون قراره محکم کوبیده بشی…

تهش سرت می‌خوره به همون سنگی که می‌زنی به سینت.

استاد گفت: تجربه کردن بعضی از اتفاقات، یه آگاهی جدید در ما ایجاد می‌کنه اما بهاش اینه که دیگه هرگز قرار نیست اون اتفاقی که افتاده فراموش کنین. چون یه مسیر جدید توی ذهن شما باز شده و یا باید هیچ وقت تجربه نمیشد یا حالا که تجربه شده هیچ‌وقت به ورژن ناآگاه قبلیتون برنمی‌گردین. بعضی تجربه‌ها تا همیشه با آدم باقی می‌مونه، تا همیشه.

من از تویی که بد کردی با من، گله می‌کنم دل نمی‌کنم… 1:25 | ساقی |

حوریا مثل چنلش می‌مونه، ناز، مرتب، درست حسابی، پر از حس خوب، اطلاعات به روز، و عکسای پینترستی ناز، لذت می‌برم از خوندنش..