𝖣𝖤𝖲𝖲𝖨𝖱𝖤 `

-

No text

منطقی، قاطع، سلطه‌گر.

-

تو تجسّمِ نابِ نبوغِ خلقتی؛ آمیزه‌ای از شوقِ هذیانیِ لیلیت و وقارِ اندوه‌زده‌ی پرسفون، زاده از آغوش پنهانِ الهه‌ها و آهِ خاموشِ افسانه‌ها. در تلالؤ نگاهت، افسونِ بی‌پروا‌ی آفرودیت با طهارت سپیده‌دم در هم تنیده است؛ و من، مغلوبِ طغیان این شکوهِ اغواگر، در ورطه‌ای از شور و خضوع فرو می‌روم، و تو را هم ردیفِ افسانه‌های نخستین جهان، تقدیس میکنم‌.

No text

No text

ای پیکره‌ی تجسّد‌ یافته‌ی تمامی الهگانِ عشق در کالبدی یکتا؛ ای آن‌که حضورَت، رستاخیزی‌ست در کالبدِ خاموشِ من، و نگاهت، همان زخمه‌ی آفرودیت است که خونِ کائنات را به سماعی بی‌پایان وا می‌دارد. چهره‌ات، افسونِ سپیده‌دمان را در مشت دارد؛ آن‌چنان که نخستین پرتوِ خورشید، در برابرِ لطافتِ بی‌انتهایت، به خاکِ تعظیم می‌افتد. انحنای گونه‌هایت رد انگشتانِ ائوس است و چشمانت، شرابِ نارسِ دیونیسوس؛ جامی که بی‌آنکه لب بزنم، جنون را در رگ‌هایم روان می‌سازد. و گیسوانت شَبستانی‌ست که هِکاته، نیمه‌شب‌ها تاریکی را از میان تارهایش می‌چینَد. اگر المپ می‌دانست که خدایان، زیبایی را در تو خواهند تراشید، آینه‌هایش از شرم فرو می‌ریختند؛ هرا تاج از سر برمی‌داشت، و آفرودیت با زانوان لرزان، در افسونِ تو به خاک می‌افتاد مبادا که جهان، نامِ او را از یاد ببرد. تو نه عشق، که آغاز و فرجامِ عشق هستی و هر معبد و الهه‌ای، تنها بازتابی‌ کمرنگ از محرابِ بی‌همتای توست. ای معشوق، اگر این دل در حسرتِ تو تباه شود، گناه از من نیست؛ این تقدیرِ تمام خدایان است که در برابرِ تو، زانو بزنند و در آغوشِ تو، فنا شوند.

تبار‌یافته از شرارِ نافرمانی و وسوسه‌ی نخستین؛ نه مطرود، نه قدیس، که خنجری از جنس خلأ در دستان تقدیر، دریده‌ی نور و ظلمت، مصلوبِ گناه و ستایش. نامش را بر طومار کهنِ خلقت، با مرکب نفرین نگاشتند، حضورش را حـرام، و لبخندش را زلزله‌ای که ارکانِ عرش را به لرزه درآورد و خدایان را به زانو کشید.

No text