Views growthHide views growth
Views growth
Hours after publication
Show as table
| Hours after publication | Views |
|---|---|
| 0 h | 0 |
| 3 h | 41 |
| 16 h | 93 |
| 30 h | 103 |
- After 24 hours103
- Total to date103
Hours after publication
| Hours after publication | Views |
|---|---|
| 0 h | 0 |
| 3 h | 41 |
| 16 h | 93 |
| 30 h | 103 |
Hours after publication
| Hours after publication | Views |
|---|---|
| 0 h | 0 |
| 7 h | 83 |
| 36 h | 175 |
و تو کافی هستی، مثل کافهای نقلی و دورافتاده که قهوهای تازهدم دارد و پپرونیِ بمرانی پخش میکند. مثل روزهای برفی و دودِ سیگاری ذوقزده. مثلِ زردآلوهای رسیدهی به درختِ روبهروی خانه. مثلِ اولین بوسهی پناهگرفنهی زیر کاپشن و بارانِ طولانی بر سر یاران. مثلِ اولین انتخاب شدن به وقتِ یارکشیِ دبستان. مثلِ اولین بردِ حکم برای بازیکنِ ناشی. مثلِ مربای هویج مادربزرگ برای صبحانههای تهران. مثلِ اولین دیدارِ بعد از مدتها غربت. مثلِ نمرهی بیستِ انشا از معلمِ سختگیر. مثلِ اولین رقصِ تو خیابون. مثلِ صدای شجریانِ پیچیده تو تنهایی. مثلِ اولین سلامِ بعد از قهر و فراق. مثلِ دستهای زنی عامیانه که لاک قرمز دارد. مثلِ پروازِ پرندهی کوچک من.
Open in TelegramHours after publication
| Hours after publication | Views |
|---|---|
| 0 h | 0 |
| 9 h | 80 |
| 33 h | 133 |
| 70 h | 198 |
میخواستم مرا در آغوش بگیری؛ تا دیگر برایم مهم نباشد تمام افراط و تفریط ها. تمام جنگ ها و انقلاب ها و گلوله ها. تمام کتاب های سوخته و آرزو های بر باد رفته. میخواستم چنان محکم در آغوشم بگیری که تمام اعتزال و رنج و نا امیدی که میان استخوان هایم پنهان کرده بودم، از تنم کوچ کنند. میخواستم در آغوش تو، زمان یخ بزند. و من نه زنی شاعر باشم، نه مبارزی سیاسی، نه حتی انسانی محکم. تنها زنی باشم که می خواهد برای ثانیه ای در مامنی، فرو بریزد.
Open in TelegramHours after publication
| Hours after publication | Views |
|---|---|
| 0 h | 0 |
| 22 h | 150 |
| 35 h | 216 |
| 71 h | 262 |
ای دوست اینبار تو برایم بگو؛ بر زیر این تابوت سهمگین جور، چگونه به فریاد پرندهی کوچکم برسم؟ از شراب کدام انگور مست شوم زمانی که تمام تاک ها را تیر باران کردند؟ در پناه کدام سار، مقداری شعر درون سیگارم بپیچم و دود کنم زمانی که تک تک درخت ها را حلق اویز کردند؟ برایم بگو چگونه دوام بیاورم؟
Open in Telegramاز جان عزیزترم، من هیچوقت دامنِ گلدارِ قرمز نداشتم، هیچوقت جنگل پرتقال نداشتم، هیچوقت گنجشکی توی جیبِ کتم نداشتم، هیچوقت نمایشِ دریاچه قوی مسکو را ندیدم، هیچوقت توی بازار رشت قدم نزدم، هیچوقت کنارِ دریای بوشهر معشوقم را نبوسیدم، هیچوقت نویسندهای به یادماندنی نبودم، اما در عوض از همه نوشتم. آخ که اگر نوشتنم نبود چه میشد؟ همین تکه پارههای کوچک نجاتدهندههای من هستند، امروز برای او نوشتم:« وقتی فلان اهنگ را میشنوم انگار که کسی مرا میبرد بالاترینِ آسمان و بعد پرتابم میکند روی زمین.» یادم رفت بگویم که راجب نوشتن هم همین احساس را دارم.
Open in Telegramفقط در چشمهایم نگاه کن، اَمان از چشمهایت. به چشمهایت که نگاه میکنم تمامِ تنم غصه میشود، غصهام اشک و میچکد بر روی شیشهی عینکم. نگاهِ تو مگر چه دارد که برهنهام میکند از هر رنجی؟ چه رنجی بیشتر از عاشق شدن وجود دارد؟ عاشقی خودِ خودِ خودِ رنج است.
Open in Telegramما بودیم و شرابی میانمان، دو نخ سیگار بود و حرفهای پشتِ هم. بعد، از همآغوشی سوختیم در سردی زمستان، قطره قطره آب شدیم و مخملی از بوسه بر رؤیاهای حقیقی شده افتاد.
Open in Telegramپاییز، عجب اسم شاعرانه ای، و عجب ابتدای مبتدیانه ای برای کسی که ادعای نوشتن دارد! بگذریم. دوباره پاییز آمده، بی هیاهو تر از همیشه، نجیب و سر به زیر گوشه ای ایستاده تا ما عاشقان بی معشوق، خجل نشویم از آغوشی که دگر باره از ما دریغ شده. تا محزون نشویم، از دست هایی که به گرمی فشرده نشد، از لب هایی که دوستت دارم را زمزمه نکرد و از گوش هایی که دوستت دارم نشنید. بگذارید موقر بمانیم و به آرامی فراموش کنیم که در این پاییز هم کسی دلدار ما نشد.
Open in Telegramسکون، تنها چیزی که بود که بین اینهمه بدو بدو کردن، میخواستم بدست بیارم. گوشه ای بشینم، چای بخورم و یه نفس عمیق بکشم بدون اینکه حس کنم نیازه بجنگم تا همه چی درست بشه. در واقع دلم میخواست اصلا نیاز به جنگ نباشه.
Open in Telegram