اندیشکده هشت کرانه

⭕️امارات پس از خروج از اوپک چقدر نفت بیشتری تولید می‌کند؟ 📍امارات پس از خروج از اوپک، تولید نفت خود را به سطحی بالاتر از پیش از جنگ رسانده است؛ اما شرکت ملی نفت ابوظبی درستی داده‌های منتشرشده درباره این افزایش را رد می‌کند. رویترز در گزارش دوم نوامبر، هم آمار اوپک و آژانس بین‌المللی انرژی را کنار هم گذاشته و هم اعتراض رسمی ادنوک را ثبت کرده است. اختلاف بر سر یک مسئله مهم است: آیا خروج امارات از محدودیت‌های تولید، در میانه اختلال صادرات منطقه، به مزیت اقتصادی تبدیل شده است؟ 📍سهیل المزروعی، وزیر انرژی امارات، در نمایشگاه انرژی ابوظبی گفت صادرات کشورش در بعضی مقاطع حتی از سطح پیش از جنگ بیشتر بوده، اما رقم دقیقی ارائه نکرد. طبق داده‌های منابع ثانویه اوپک، تولید نفت خام امارات در سپتامبر روزانه ۳٫۹۱۷ میلیون بشکه بود؛ حدود ۱۵ درصد بیشتر از فوریه. این رقم تقریباً ۴۷۰ هزار بشکه در روز از سهمیه‌ای بالاتر است که در صورت ادامه عضویت، برای ماه مه اعمال می‌شد. 📍آژانس بین‌المللی انرژی تولید نفت خام امارات در سپتامبر را حدود ۴٫۴ میلیون بشکه در روز برآورد کرده است. با افزودن میعانات و دیگر مایعات نفتی، برآورد این نهاد به رکورد ۵٫۳ میلیون بشکه در روز می‌رسد. این شاخص‌ها یکسان نیستند و نباید حجم کل مایعات نفتی را با نفت خام یا میزان صادرات اشتباه گرفت. 📍ادنوک در پاسخ به پرسش رویترز اعلام کرد داده‌های گزارش نادرست‌اند، اما مشخص نکرد کدام ارقام را رد می‌کند و برآورد جایگزینی هم نداد. تحلیلگران نیز بر سر علت عملکرد امارات اختلاف دارند. یک تحلیلگر ریستاد انرژی خروج از اوپک را مؤثر می‌داند؛ در مقابل، کارشناس انرژی اسپکتس نقش پذیرش خطر و گسترش انتقال نفت میان کشتی‌ها را مهم‌تر ارزیابی می‌کند. 📍امارات از اول مه ۲۰۲۶ دیگر عضو اوپک و سازوکار اوپک‌پلاس نیست. این تغییر امکان تصمیم‌گیری مستقل‌تر درباره تولید را ایجاد کرده، ولی درباره اندازه دقیق افزایش صادرات و سهم هر عامل در آن هنوز اختلاف شواهد وجود دارد. 🔗رویترز 🟠@hashtkarane

⭕️توافق تازه عمان و چین؛ مبادله ارز و امنیت تنگه هرمز 📍عمان و چین در پایان سفر دو روزه سلطان هیثم بن طارق به پکن، توافق مبادله ارزهای محلی و مجموعه‌ای از اسناد همکاری اقتصادی و فناورانه را امضا کردند. بیانیه مشترک دوم نوامبر نشان می‌دهد موضوع فقط گسترش روابط تجاری نیست: دو کشور درباره امنیت تنگه هرمز، جنگ ایران و آمریکا و نقش آینده چین در منطقه نیز موضع مشترک اعلام کرده‌اند. بااین‌حال، بخش مهمی از متن بیانیه بیانگر هدف و تعهد سیاسی است، نه آغاز اجرای همه پروژه‌ها. 📍یکی از اقدامات مشخص، امضای توافق مبادله ارز میان بانک‌های مرکزی عمان و چین است. چنین سازوکاری می‌تواند تأمین نقدینگی به ارزهای دو کشور و تسویه برخی مبادلات را تسهیل کند، اما بیانیه میزان اعتبار، شرایط استفاده یا حجم معاملاتی را که واقعاً از این مسیر انجام شده مشخص نمی‌کند. در کنار آن، اسنادی درباره زنجیره‌های صنعتی و تأمین، پرداخت دیجیتال، فناوری ماهواره‌ای بیدو و توسعه سبز امضا شده است. 📍دو دولت همچنین توافق کرده‌اند همکاری در نفت و گاز را گسترش دهند و در انرژی خورشیدی و بادی، انتقال برق و ذخیره انرژی فعال‌تر شوند. در حوزه سرمایه‌گذاری از اسناد همکاری میان نهادهای سرمایه‌گذاری و صندوق‌های ثروت ملی استقبال کرده‌اند. هدف اعلامی، پیوند عمیق‌تر برنامه توسعه «چشم‌انداز عمان ۲۰۴۰» با ابتکار کمربند و راه چین است؛ اما رقم سرمایه‌گذاری اجراشده یا جدول زمانی مشترکی برای طرح‌های تازه منتشر نشده است. 📍بخش سیاسی سند نیز اهمیت دارد. عمان و چین خواستار بازگشت ایران و آمریکا به مسیر گفت‌وگو، توقف جامع جنگ و احیای تفاهم اسلام‌آباد شده‌اند. دو طرف بازگشت رفت‌وآمد امن در تنگه هرمز را ضروری دانسته و گفته‌اند درباره آن در تماس خواهند ماند. آنها همچنین بر تسریع مذاکرات تجارت آزاد چین و شورای همکاری تأکید کرده‌اند؛ توافقی که هنوز نهایی نشده است. 📍بنابراین دستاورد فوری سفر، اسناد امضاشده و موضع مشترک دیپلماتیک است. تبدیل آن به تجارت گسترده‌تر، مسیرهای مالی فعال یا سازوکار امنیتی جدید به تصمیم‌های اجرایی بعدی وابسته خواهد بود. 🔗وزارت امور خارجه عمان 🟠@hashtkarane

⭕️سوریه پیوستن به پیمان مکه را بررسی می‌کند 📍اسعد الشیبانی، وزیر خارجه سوریه، اعلام کرده گفت‌وگوهایی برای ارزیابی امکان پیوستن دمشق به «پیمان مکه» جریان دارد. او این موضوع را روز شنبه ۳۱ اکتبر در نشست گفت‌وگوی منامه مطرح کرد و خبرگزاری رسمی سوریه متن اظهاراتش را منتشر کرد. این موضع، اعلام بررسی یک گزینه امنیتی است و به معنای عضویت سوریه، دریافت دعوت رسمی یا پذیرش درخواست آن از سوی اعضای پیمان نیست. 📍پیمان مکه با مشارکت عربستان، ترکیه و پاکستان شکل گرفته و درباره همکاری دفاعی و واکنش به تهدیدهای امنیتی مشترک است. گسترش احتمالی آن به سوریه می‌تواند دامنه جغرافیایی همکاری را از خلیج فارس به شرق مدیترانه نزدیک‌تر کند. بااین‌حال، وزیر خارجه سوریه درباره متن تعهدات احتمالی دمشق، مراحل پذیرش عضو جدید یا زمان تصمیم نهایی توضیحی ارائه نکرده است. 📍الشیبانی در سخنرانی خود گفت سوریه می‌خواهد در ترتیبات امنیت منطقه‌ای نقش فعال‌تری داشته باشد و از دولت‌های عربی خلیج فارس در برابر حملات موشکی، پهپادی و گروه‌های مسلح فرامرزی حمایت می‌کند. او موضوع فعالیت نیروهای مسلح خارج از ساختار دولت را نیز یکی از مشکلات اصلی امنیت منطقه دانست و بر ایجاد ارتش ملی و کنترل سلاح در داخل سوریه تأکید کرد. 📍وزیر خارجه سوریه همچنین به همکاری با عراق، لبنان و اردن برای حفاظت از مرزها اشاره کرد. در حوزه انرژی، او از اهمیت ازسرگیری انتقال نفت از مسیر بندر بانیاس پس از گفت‌وگوهای بغداد و دمشق سخن گفت. این اشاره، خبر آغاز عملی صادرات نفت عراق از این مسیر نیست و درباره ظرفیت، قرارداد یا جدول زمانی اجرایی آن جزئیاتی اعلام نشده است. 📍احتمال پیوستن سوریه از نظر سیاسی با بحث پیشین درباره امکان عضویت ایران متفاوت است: اکنون مقام رسمی یک کشور دیگر آشکارا از بررسی پیوستن سخن گفته است. بااین‌حال، تا زمانی که اعضای پیمان موضع مشترکی اعلام نکنند، این موضوع در مرحله گفت‌وگو و ارزیابی باقی می‌ماند. 🔗SANA 🟠@hashtkarane

⭕️چهار آسیب‌پذیری صادرات انرژی خلیج فارس در بحران تازه 📍بازگشت صادرات نفت خام از خلیج فارس به معنای عادی‌شدن تجارت انرژی منطقه نیست. نوام ریدان، پژوهشگر امنیت دریایی، در بررسی تازه خود نشان می‌دهد نفت خام سریع‌تر از گاز طبیعی مایع و فرآورده‌های پالایشی به بازار بازگشته و همین اختلاف، نقطه آسیب‌پذیر مهمی در صورت گسترش دوباره جنگ است. 📍داده‌های کپلر نشان می‌دهد در سپتامبر دست‌کم روزانه ۱۶٫۵ میلیون بشکه نفت خام از منطقه، بدون احتساب ایران، صادر شده؛ حجمی نزدیک میانگین پیش از جنگ. اما محموله‌ها الزاماً از مسیرهای قبلی عبور نمی‌کنند. حدود ۴۰ درصد این صادرات بدون عبور از تنگه هرمز انجام شده، درحالی‌که پیش از جنگ این سهم ۱۷ درصد بود. خطوط لوله عربستان و امارات و انتقال محموله میان کشتی‌ها به حفظ صادرات کمک کرده‌اند؛ هرکدام نیز محدودیت و خطر امنیتی خاص خود را دارند. 📍وضع عراق شکننده‌تر است. بارگیری نفت جنوب این کشور تا ۲۸ اکتبر به نزدیک سه میلیون بشکه در روز رسیده، در برابر حدود سه‌ونیم میلیون بشکه پیش از جنگ. برخلاف عربستان و امارات، عراق برای بخش بزرگی از صادرات جنوبی خود به بارگیری نفتکش و عبور از تنگه هرمز وابسته است؛ حمله نزدیک پایانه‌ها می‌تواند دوباره صادرات را متوقف کند. 📍در LNG، شمار کشتی‌های خروجی از تنگه هرمز از بیش از ۸۰ فروند در فوریه به ارقام تک‌رقمی در آوریل و مه سقوط کرد و از سپتامبر به حدود ۲۰ تا ۳۰ فروند در ماه رسید. صادرات سوخت کم‌گوگرد پالایشگاه الزور کویت نیز تنها پس از وقفه‌ای چندماهه از اواخر اوت تا اوایل سپتامبر از سر گرفته شد. 📍اختلال دوباره در این بخش می‌تواند سوخت‌رسانی به کشتی‌ها را دشوار کند. ریدان دو خطر دیگر را نیز برجسته می‌کند: انتشار تصاویر و ادعاهای تأییدنشده درباره برخورد کشتی‌ها با مین، و احتمال هم‌زمانی تنش دریایی با حملات گروه‌های مسلح در یمن و عراق. اینها سناریوهای هشدارند، نه پیش‌بینی قطعی درباره وقوع حمله تازه. 🔗kpler 🟠@hashtkarane

⭕️چرا خرید تسلیحات پیشرفته امنیت کشورهای عربی را تضمین نکرد؟ 📍خرید گسترده سامانه‌های پیشرفته دفاعی نتوانسته کشورهای عربی خلیج فارس را از هزینه‌های جنگ مصون نگه دارد؛ بااین‌حال، بیشتر موشک‌ها و پهپادهای ورودی نیز رهگیری شده‌اند. این دو واقعیت هم‌زمان، محور گزارش تازه مؤسسه بین‌المللی مطالعات راهبردی است: پدافند در بسیاری از درگیری‌های مستقیم موفق بوده، اما حفاظت از اقتصاد، زیرساخت‌ها و تداوم فعالیت کشورها همچنان با ضعف جدی روبه‌روست. 📍بر اساس داده‌هایی که این مؤسسه بررسی کرده، در مرحله نخست جنگ تا آتش‌بس هشتم آوریل، ۴٬۶۷۰ پهپاد تهاجمی و بیش از ۱٬۴۰۰ موشک بالستیک علیه دوازده کشور منطقه به کار رفته است. تقریباً نیمی از این حملات متوجه امارات بوده‌اند. 📍نرخ‌های رهگیری اعلامی دولت‌ها را نمی‌توان مستقلاً تأیید کرد؛ بااین‌حال، نبود تخریب گسترده فیزیکی نشان می‌دهد بسیاری از پرتابه‌ها به اهداف خود نرسیده‌اند. 📍مسئله دیگر هزینه دفاع است. استفاده مداوم از موشک‌های گران‌قیمت برای مقابله با پهپادهای ارزان، ذخایر رهگیرها را تحلیل می‌برد. خرید سامانه‌های متفاوت بدون اتصال مؤثر حسگرها و شبکه فرماندهی نیز حفاظت جمعی را دشوار می‌کند. گزارش به کمبود توان مین‌روبی دریایی، ضعف شناسایی تهدیدها و محدودیت ابزارهای پاسخ متقابل اشاره می‌کند. 📍این مؤسسه در عین انتقاد از اتکای شدید به آمریکا، نبود جایگزین سریع و معتبر برای بسیاری از تجهیزات و مهمات آمریکایی را یادآور می‌شود. از نگاه نویسندگان، کشورهای منطقه ناچارند ذخایر خود را بازسازی کنند، دفاع کم‌هزینه‌تر علیه حملات انبوه بسازند و اطلاعات هشدار و رهگیری را میان یکدیگر به اشتراک بگذارند. تعداد تجهیزات خریداری‌شده، به‌تنهایی معیار امنیت نیست؛ توان ادامه دفاع، هماهنگی میان کشورها و حفظ فعالیت اقتصادی در جنگ نیز باید سنجیده شود. 🔗IISS 🟠@hashtkarane

⭕️چرا عمان از رکود اقتصادی همسایگان خود فاصله گرفته است؟ 📍بسته‌ماندن بخش بزرگی از مسیرهای صادرات انرژی در خلیج فارس باعث شده افزایش قیمت نفت برخلاف بحران‌های گذشته به سود همه تولیدکنندگان منطقه نباشد. صندوق بین‌المللی پول در چشم‌انداز اقتصادی اکتبر پیش‌بینی می‌کند اقتصاد شش عضو شورای همکاری در سال ۲۰۲۶ مجموعاً ۴٫۸ درصد کوچک شود؛ درحالی‌که سال گذشته ۴٫۵ درصد رشد کرده بود. این برآورد، پیش‌بینی است و هنوز نتیجه قطعی پایان سال نیست. 📍آسیب میان کشورهای منطقه یکسان نیست. برآورد صندوق برای کویت کاهش ۱۶٫۷ درصدی تولید ناخالص داخلی، برای قطر ۱۵٫۶ درصد و برای بحرین ۱۱٫۳ درصد است. عربستان و امارات به‌ترتیب با انقباض ۳٫۳ و ۳٫۹ درصدی روبه‌رو خواهند شد. عمان استثناست و رشد ۴٫۱ درصدی برای آن پیش‌بینی شده است؛ زیرا دسترسی بندری آن به آب‌های بیرون از تنگه هرمز و فعالیت‌های غیرنفتی بخشی از شوک را مهار کرده‌اند. 📍عامل اصلی، فقط آسیب به تأسیسات نیست. حتی زمانی که قیمت نفت بالا می‌رود، اختلال در تولید، بیمه، حمل‌ونقل و دسترسی به مشتری می‌تواند درآمد صادراتی را پایین بیاورد. طبق داده‌های ارائه‌شده در گزارش، تولید نفت و گاز صادرکنندگان آسیب‌دیده از معادل روزانه ۳۳ میلیون بشکه در فوریه به حدود ۱۹ میلیون بشکه در مه سقوط کرده بود. فعالیت بخش غیرنفتی نیز از محدودیت تجارت و کاهش اطمینان اقتصادی تأثیر گرفته است. 📍صندوق برای اقتصادهای شش‌گانه در سال ۲۰۲۷ رشد ۹٫۱ درصدی پیش‌بینی می‌کند، اما این بازگشت به فرض کاهش درگیری و عادی‌شدن تدریجی حمل‌ونقل از تنگه هرمز وابسته است. رشد بالا پس از رکود شدید نیز لزوماً به معنای جبران کامل تولید ازدست‌رفته نیست. 🔗The National 🟠@hashtkarane

⭕️چرا قطر از آمریکا LNG می‌خرد؟ 🟠گزارش اختصاصی «اندیشکدۀ هشت کرانه» از بحران قطر در تامین انرژی برای مشتریان خود 📍در قرارداد تازه قطرانرژی با چنی‌یر، گاز در آمریکا تولید می‌شود و در همان‌جا روی کشتی تحویل خریدار خواهد شد. بی‌شک این محموله‌ها ربطی به مصرف داخلی قطر ندارند. همین نکته پرسشی ساده ایجاد می‌کند که چرا کشوری که از بزرگ‌ترین صادرکنندگان گاز طبیعی مایع‌شده (LNG) است، خودش گاز آمریکایی می‌خرد؟ 📍قطرانرژی ۲۲ اکتبر دو قرارداد با شرکت آمریکایی چنی‌یر امضا کرد. بر این اساس خرید مجموعاً تا چهار میلیون تن LNG در سال از پایانه‌های سیبین‌پس در لوئیزیانا و کورپوس‌کریستی در تگزاس نهایی شده است. بر اساس پیش‌بینی‌ها، تحویل سفارشات از ۲۰۳۱ آغاز خواهد شد و قرارداد تا پایان ۲۰۵۴ ادامه دارند. البته یک میلیون تن از ظرفیت سالانه به تصمیم نهایی طرفین برای توسعه ظرفیت‌ها و زیرساخت‌ها وابسته است. 🔴گاز آمریکایی برای کدام مشتری؟ 📍شیوه تحویل در این قراردادها «روی کشتی در بندر بارگیری» یا FOB است. به زبان ساده، فروشنده محموله را در پایانه آمریکایی روی کشتی می‌گذارد و از آن نقطه، مسئولیت حمل‌ونقل طبق قرارداد با خریدار است. مقصد نهایی محموله‌ها و حدود اختیار قطرانرژی برای تغییر آن در اطلاعیه‌های عمومی مشخص نشده است. با این حال مشخص است که قطر برای مصرف داخلی نیاز به خرید گاز از آمریکا ندارد. با این حال هنوز معلوم نیست سازوکار تحویل این حجم گاز خریداری شده از آمریکا به چه صورت و برای چه خریدارهایی خواهد بود. 📍نکته‌ای که درباره خرید گاز از سوی قطر وجود دارد، مسئله تامین بلندمدت تقاضای بازار و امنیت عرضه است. بحران هرمز نشان داد اتکای صرف بر مسیر ترانزیت خلیج فارس در دوره‌های تنش منطقه‌ای روند صادرات را قطع می‌کند. بنابراین دوحه به دنبال مسیری برای دورزدن ریسک منطقه‌ای رفته است. به این ترتیب، توان عرضه شرکت فقط به تولید داخلی محدود نمی‌ماند. مثلاً اگر تأمین از یک مبدأ دشوار شود، ممکن است محموله‌ای از مبدأ دیگر به کار بیاید؛ البته به شرط آنکه قرارداد، زمان تحویل و امکان حمل اجازه بدهند. 📍این شیوه تجارت تازه متولد نشده است. قطرانرژی در سال ۲۰۲۰ بازویی تخصصی برای خریدوفروش گاز خود و دیگر تولیدکنندگان راه‌اندازی کرد. این شرکت در پروژه گلدن‌پس تگزاس نیز ۷۰ درصد سهم دارد؛ پروژه‌ای که نخستین محموله صادراتی‌اش را در آوریل ۲۰۲۶ بارگیری کرد. بنابراین خرید از چنی‌یر به معنای تنوع‌بخشی به جریان از سوی قطر است. در این چارچوب، قرارداد تازه نشانه تمام‌شدن گاز داخلی قطر نیست، بلکه گسترش فعالیت تجاری آن در جهان است. 🔴بحران هرمز چه چیزی را تغییر داد؟ 📍در سال ۲۰۲۶، اختلال تولید و محدودیت عبور از تنگه هرمز، تحویل گاز قطر به بخشی از مشتریان را دشوار کرد. رویترز گزارش داد که قطرانرژی برای جبران بخشی از کمبود، محموله‌هایی از صادرکنندگان آمریکایی را خرید. این تجربه یک ضعف روشن را نشان داد: ذخیره بزرگ گاز، زمانی که محموله به هر دلیلی به دست مشتری نمی‌رسد، چالش‌برانگیز خواهد بود. بااین‌همه، خرید اضطراری امسال را نباید با قرارداد تازه یکی دانست. قرارداد چنی‌یر قرار است از ۲۰۳۱ اجرا شود و کمبود امروز را جبران نمی‌کند. بحران هرمز ارزش تملک منابع دیگر را آشکارتر کرده، اما برنامه تجارت بین‌المللی قطر سال‌ها پیش از این ماجرا آغاز شده بود. 🔴انعطاف بیشتر، با چه هزینه‌ای؟ 📍تأمین گاز از آمریکا هزینه دارد. قیمت قرارداد به شاخص آمریکا وابسته است. به علاوه، هزینه حمل و بیمه هم بر آن افزوده می‌شود. تا وقتی شرایط کامل فروش و هزینه‌ها روشن نباشد، نمی‌توان گفت این خرید حتماً به نفع قطر تمام می‌شود. برای ایران و دیگر کشورهای خلیج فارس، این قرارداد یک نکته مهم دارد: توان تولید گاز با توان رساندن آن به مشتری یکی نیست. 📍داشتن محموله‌هایی در خارج منطقه می‌تواند تاحدودی برای قطرانرژی به معنای کاهش وابستگی به عبور از هرمز باشد، اما صادرات داخلی قطر همچنان به این مسیر وابسته است. قطر با خرید LNG آمریکایی نقش تولید خود را کنار نمی‌گذارد. در عوض راه‌های تامین نیازهای مشتریانش را متنوع و امن‌تر می‌سازد. موفقیت این انتخاب را نه رقم قرارداد، بلکه محموله‌های تحویل‌شده و هزینه واقعی فروش آن‌ها نشان خواهد داد. 🟠@hashtkarane

⭕️عربستان واقعاً چقدر نفت صادر می‌کند و اثر آسیب‌ها بر رقم صادرات این کشور چقدر است؟ 📍صادرات نفت عربستان در اکتبر، با وجود حملات به تأسیسات و دشواری عبور نفتکش‌ها، نزدیک به سطح ماه سپتامبر باقی مانده است. اما سه شرکت ردیابی کشتی درباره مقدار واقعی صادرات اختلاف قابل توجهی دارند؛ اختلافی که نشان می‌دهد خاموش‌کردن سامانه‌های شناسایی نفتکش‌ها، حتی اندازه‌گیری جریان نفت خلیج فارس را دشوار کرده است. 📍طبق داده‌های مقدماتی شرکت ورتکسا که بلومبرگ در ۲۸ اکتبر منتشر کرده، عربستان در این ماه روزانه حدود ۶٫۵ میلیون بشکه نفت صادر کرده، در برابر ۶٫۶ میلیون بشکه در سپتامبر. شرکت تانکرتراکرز مقدار نزدیک به ۶٫۹۹ میلیون بشکه و کپلر حدود ۵٫۴ میلیون بشکه در روز را برآورد می‌کند. 📍بخشی از صادرات از بندر ینبع در دریای سرخ انجام می‌شود. براساس ورتکسا، حجم ارسال از این مسیر به روزانه ۲٫۵ میلیون بشکه رسیده که نسبت به سپتامبر حدود ۱۰۰ هزار بشکه بیشتر است. در مقابل، صادرات از بنادر سمت خلیج فارس از ۴٫۲ به حدود چهار میلیون بشکه کاهش یافته است. کپلر برای هر دو ساحل رقم‌های پایین‌تری ثبت کرده است. 📍پس از حمله ماه سپتامبر و توقف موقت خط لوله شرق به غرب، عربستان بخشی از نفت را دوباره از مسیر تنگه هرمز صادر کرد. بازگشت خط لوله به مدار، امکان استفاده هم‌زمان از مسیر دریای سرخ و خلیج فارس را فراهم کرده است. به گفته منابع بلومبرگ، آرامکو از برخی مشتریان آسیایی خواسته از نوامبر برای تحویل محموله‌ها به ینبع برگردند. آرامکو درباره داده‌های تازه اظهار نظر نکرده است. 📍اهمیت این ارقام فقط میزان صادرات نیست. حملات مکرر، انتخاب مسیرهای جایگزین و تردد کشتی‌های بدون سیگنال آشکار، هم هزینه تجارت نفت را تغییر داده و هم برآورد عرضه واقعی بازار را نامطمئن‌تر کرده است. آمار نهایی اکتبر هنوز مشخص نیست. 🔗rigzone 🟠@hashtkarane

⭕️ردپای ماهواره‌های جاسوسی روسیه در حملات به عربستان؛ چگونه متحدان ایران اهداف حساس را دقیق می‌زنند؟ ردگیری پیش از حمله 📍حملات دقیق نیروهای همسو با ایران به زیرساخت‌های نفتی و نظامی عربستان، پرسش‌های تازه‌ای درباره نقش اطلاعات ماهواره‌ای روسیه برانگیخته است. شرکت اطلاعات مکانی «آرورا» مستقر در ژنو، با بررسی ۴۰ حمله موشکی و پهپادی حوثی‌های یمن و شبه‌نظامیان عراقی در فاصله اول ژوئیه تا ۱۹ اکتبر، در تمام موارد الگوی مشابهی از حضور ماهواره‌های شناسایی روسیه بر فراز مناطق هدف، طی روزهای پیش و پس از حمله، یافته است. 📍در ۱۰ سپتامبر، پهپادهایی از عراق سه ایستگاه پمپاژ خط لوله شرق به غرب عربستان را هدف گرفتند و انتقال نفت را مختل کردند؛ مسیری ۱۲۰۰ کیلومتری که در شرایط ناامنی تنگه هرمز، راه جایگزین صادرات نفت سعودی بود. 📍یک هفته بعد، حمله حوثی‌ها به پایگاه هوایی ملک فهد در طائف، به آشیانه‌ها و یک جنگنده یوروفایتر ایتالیایی آسیب رساند. طبق داده‌های آرورا، تعداد ماهواره‌های روسی در آسمان اهداف طی بازه ۷۲ ساعته پیش و پس از این حملات، در مقایسه با ژوئیه ۵۰ درصد افزایش یافت. شبکه اطلاعاتی پنهان 📍آرورا با رصد مدارهای ۷۲ ماهواره شناسایی روسی و بررسی تحرکات آن‌ها در کنار رخدادهای میدانی، از تمرکز ۱۱ ماهواره مجموعه «کاسموس ۲۶۰۰» بر ایستگاه‌های خط لوله از ماه ژوئیه خبر داده است. اصابت به جنگنده ایتالیایی در پایگاهی که هواپیماهای سعودی نیز در آن مستقر بودند، از نگاه مدیر این شرکت نشانه دسترسی مهاجمان به اطلاعات تخصصی هدف‌گیری است. 📍بااین‌حال، شرکت تأکید می‌کند هیچ انتقال مستقیمی از داده‌های اطلاعاتی روسیه به ایران یا متحدانش را رهگیری نکرده و نتیجه‌گیری آن بر هم‌زمانی و الگوی فعالیت ماهواره‌ها استوار است. مقام‌های سعودی و یک فرمانده ارشد حوثی، در گفت‌وگوهای جداگانه، بهره‌گیری این گروه‌ها از اطلاعات روسیه و ظرفیت‌های چینی را تأیید کرده‌اند. 📍به گفته منابع مطلع، مستشاران ایرانی اطلاعات گردآوری‌شده را تحلیل و به نیروهای همسو منتقل می‌کنند. تحقیقات سعودی همچنین از وجود قطعات ساخت روسیه و چین در برخی موشک‌ها و پهپادهای مورد استفاده حکایت دارد؛ هرچند روشن نیست تأمین‌کنندگان از کاربرد نهایی تجهیزات آگاه بوده‌اند یا نه. موازنه در آسمان 📍دامنه این همکاری ادعایی به تأسیسات نفتی عربستان محدود نیست. منابع سعودی، نقش اطلاعات ماهواره‌ای روسیه را در حملات ماه مارس ایران به پایگاه شاهزاده سلطان و مجموعه سفارت آمریکا در ریاض نیز مطرح کرده‌اند؛ حملاتی که در یکی هواپیمای شناسایی آمریکایی به‌شدت آسیب دید و در دیگری واحدی وابسته به سیا هدف قرار گرفت. 📍آرورا همچنین الگوهای مشابهی را پیرامون حمله ۱۵ اکتبر حوثی‌ها به کاخ ریاست‌جمهوری و مرکز فرماندهی در عدن و حمله به مرکز جذب نیرو در شبوه، با ۷۵ کشته، ثبت کرده است. یک مقام حوثی می‌گوید مستشاران ایرانی علاوه بر داده‌های ماهواره‌ای، سامانه‌های پیشرفته هدایت پهپاد و عبور موشک از پدافند را نیز در اختیار این گروه گذاشته‌اند. 📍روسیه به این اتهامات پاسخ فوری نداده است. اهمیت ماجرا در تحول ماهیت قدرت نظامی منطقه است: اطلاعاتی که پیش از شلیک در اختیار مهاجم قرار می‌گیرد، ممکن است به‌اندازه خود موشک در نتیجه حمله تعیین‌کننده باشد. 🔗AP 🟠@hashtkarane

⭕️قرارداد گاز آمریکا؛ راه قطر برای کاهش وابستگی به هرمز 📍قطر برای حفظ اعتبار خود به عنوان صادرکننده قابل اتکای گاز طبیعی مایع، راهی را دنبال می‌کند که از هرمز نمی‌گذرد. کالین فورمن، سردبیر نشریه تخصصی MEED، در تحلیلی منتشرشده در ۲۶ اکتبر استدلال می‌کند خرید بلندمدت گاز از آمریکا به قطر امکان می‌دهد هنگام اختلال در صادرات داخلی، بخشی از تعهدات فروشش را از مبدأ دیگری تأمین کند. 📍پایه تحلیل دو قرارداد است که شرکت قطرانرژی در ۲۲ اکتبر با شرکت آمریکایی شنییر امضا کرد. طبق اطلاعیه شنییر، قطرانرژی قرار است از پایانه سابین پس در لوئیزیانا و کورپس کریستی در تگزاس، از هرکدام سالانه دو میلیون تن گاز طبیعی مایع بخرد. مجموع ظرفیت قراردادی چهار میلیون تن در سال است و تحویل‌ها از ۲۰۳۱ تا پایان ۲۰۵۴ ادامه خواهد یافت. 📍شرط تحویل قراردادها «تحویل روی عرشه کشتی در بندر مبدأ» است؛ یعنی قطرانرژی گاز را در آمریکا تحویل می‌گیرد و می‌تواند مستقیم به مشتریان بفرستد. استدلال فورمن این است: برخلاف گاز تولید داخل قطر، این محموله‌ها نیازی به عبور از هرمز ندارند. از نگاه او، رقابت در بازار گاز دیگر فقط بر سر هزینه پایین تولید نیست؛ قابلیت رساندن محموله در موعد مقرر نیز اهمیت بیشتری یافته است. 📍این قرارداد با سرمایه‌گذاری پیشین قطرانرژی در پروژه گلدن پس تگزاس، که هفتاد درصد سهامش متعلق به قطرانرژی است، هم‌جهت است. بااین‌حال، بخشی از ظرفیت توافق تازه قطعی نیست: یک میلیون تن در سال از قرارداد سابین پس به تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری درباره توسعه تأسیسات وابسته است. 📍قیمت قرارداد نیز به شاخص هنری هاب آمریکا به اضافه مبلغ ثابت پیوند خورده است. این برنامه راه‌حل فوری اختلال‌های کنونی هرمز نیست، چون آغاز تحویل چند سال فاصله دارد. این قرارداد تحویل بی‌وقفه در هر بحران را تضمین نمی‌کند. قطر می‌کوشد منشأ عرضه گاز خود را متنوع کند تا وابستگی عملی همه تعهدات صادراتی‌اش به یک گذرگاه دریایی کمتر شود. 🔗Cheniere Energy 🟠@hashtkarane