Posts of مثلاً روانشناسم!

صبوری کن. تو لایق آدمی هستی که به چشم یک گنج بهت نگاه کنه. تنها موندن می‌ارزه به حیف شدن توسط آدمی که آدمِ تو نیست.

هر انسانی با یک ژنتیکِ منحصربه‌فرد، یک بچگیِ خاص، یک پدر و مادرِ متفاوت، تروماهای شخصی و آرزوهای مخصوص به خودش ساخته شده. اون چیزی که ممکنه یک نفر رو به آرامش برسونه، ممکنه یک نفر دیگه رو تا مرز افسردگی و جنون ببره. درنتیجه، هرگز نمی‌شه برای آدم‌ها نسخه‌ی کلی پیچید.

تو زندگیم همه‌ی چیزهایی که سعی کردم حفظ‌شون کنم شن بودن لای دست‌هام. در نهایت من موندم و یه دشت سبز، شانس بدم، احساساتی لبریز، دست‌هایی که روی هرچی رها کردن رد انداختن و قلبی که به طرز احمقانه‌ای همچنان می‌تپه.

اینکه ضربه بخوری، زمین بخوری، ولی برقِ چشم‌هات خاموش نشه و هنوز برای ساختنِ رویاهات ذوق داشته باشی، یعنی خودِ موفقیت.

و ناگهان، همه‌چیز در زندگی‌ات شوخی شوخی جدی می‌شود.

گفته بودم؟ واقعا دخترای سرزمینم زیبان. بنازم.

تا ابد درود بر رفتارِ درست.

آدم گاهی با رها کردن، بیشتر از به دست آوردن رشد میکنه.

بیشتر از حد تصورت به اهدافت نزدیکی و خودت خبر نداری.

‏گفت تو زن آسونى نيستى، همونقدر كه نداشتنت سخته، داشتنت هم سخته. همونقدر كه نرمی، سرسختى. همونقدر كه بلدى امن باشى و آروم، بلدى آدم رو پرت كنى ته دره. همونقدر كه لطيف و زيبايى، ويرانگری. داشتن زنى مثل تو قدرت مردونه می‌خواد. و به گمونم‌ درست می‌گفت. -soysaaanaaa

معنای زندگی یعنی من. یعنی برداشت من، دیدگاه من، چیزایی که من می‌شنوم، من می‌بینم و من معنا می‌کنم.

رفتن غمگین نیست. موندن تو جایی که برای تو نیست و مدام خودت رو یادآوری کردنه که غمگینه.

ترس خوبه، اما در حد معقولش. گاهی ترس انقدر ادامه‌دار و ریشه‌دار می‌شه که یهو به خودت میای می‌بینی همون چیزی که برای تو ساخته شده بود از دستت رفت.

این شب، روز هم نشه، بالاخره یک شبی پُرستاره و پُرنور می‌شه.

وقتی اتفاقی کسی رو می‌بینم که از ته دلش داره می‌خنده، هیچوقت نمی‌گم خوش به حالش! می‌گم نوش جونش! خدا می‌دونه بابت این دو قطره شادی، چه تاوان و چه غم‌های سنگینی رو تنهایی به دوش کشیده.

قلب‌های نرم، اراده‌های سختی دارن.

‏از انسان‌های شفاف خوشم میاد، از اینایی که حرفشون رو می‌زنن و مواضع‌شون رو با تو مشخص می‌کنن، اعصابت رو خط خطی نمی‌کنن و برای زمان و احساساتت ارزش قائلن؛ تکثیر بشید و این عقب‌مونده‌های کدر و ناجالب رو هم بخورید زودتر تموم بشن لطفا. -Tarannom

می‌گه: ‏قربونت بد نیستم، بدترم.

می‌گی اشکالی نداره، اما دیگه نمی‌تونی کسی رو باور کنی.

غمگینم، ولی دلیل بر این نمی‌شه که ادامه ندم.

هرچی نقاب‌هاشون صاف‌تر، چروک‌های درونشون عمیق‌تر!

من یاد گرفتم آدم‌ها رو با تمام امکان‌های بالقوه دوست داشته باشم؛ اما برای تصمیم‌های زندگیم، واقعیت بالفعل اون‌ها رو ملاک قرار بدم. چون که هیچ انسانی مسئول صبر کردن برای رشد احتمالی دیگری نیست.

ممبرهای عزیزم خیلی سپاسگزارم ازتون که این‌جایید و قابل می‌دونید چنلم رو می‌خونید. و واقعاً ممنونم از حدیث، شهداد، سینا، مینا، ساقی، آوا، صباح و همه‌ی عزیزانی که الان متأسفانه حضور ذهن ندارم اسم زیباشون رو این‌جا بنویسم، با تمام وجودم قدر دانِ‌تون هستم که به من کمک کردید و حمایتم کردید رشد کنم و دیده بشم. شانا واقعاً دوستتون داره و امیدواره بتونه واستون جبران کنه عزیزایِ دلم✨🫶🏼

زندگی صرفاً به خاطر اینکه تو غمگینی، متوقف نمی‌شه.

خیلی‌وقت‌ها بدبینی نیست، واقع‌بینیه.

معاشرت یعنی سرمایه‌گذاری روی روان خودت. اگر دور و برت آدم‌های سمی، انرژی‌خوار یا بی‌هدف هستن که تنها تفریح‌شون اتلاف وقت یا انرژی منفی دادنه، در واقع داری به مغزت سمِ روزانه تزریق می‌کنی. دایره‌ی اطرافت رو خلوت اما فاخر نگه دار. خودت رو سنجاق کن به آدم‌های بااراده، کسایی که وقتی کنارشونی حس کنی باید دو قدم بیشتر برداری و باکیفیت‌تر زندگی کنی.

اگر تغییر درد نداشته باشه، تغییر نیست؛ اسمش بازی کردنه! سیستم عصبی ما برای هر بازسازی و شکستنِ الگوهای قدیمی، نیاز به انرژی و تحمل تنش داره. عضله چطور رشد می‌کنه؟ وقتی می‌ری باشگاه و وزنه می‌زنی، فیبرهای عضلانی عملاً پاره می‌شن و فرداش دست و پات درد می‌کنه و می‌سوزه. بعد بدن میاد اون بافت‌ها رو قوی‌تر از قبل ترمیم می‌کنه. رشد روانی هم دقیقا همینه. وقتی تو راهِ یک هدف باارزش حس ناراحتی و سختی داری، یعنی دقیقاً داری درست می‌ری. ناراحتی یعنی داری از محدوده‌ی تکراری و امنِ قبلیت بیرون می‌زنی. اگه هیچ جای مسیر احساس کلافگی یا زحمت نمی‌کنی، احتمالاً توی یک دورِ باطل داری درجا می‌زنی.

گاهی اوقات تنها چیزی که باعث می‌شه ادامه بدی، همون تعهدیه که یه روز با تمام وجودت به خودت دادی. حتی وقتی خسته‌ای، حتی وقتی انگیزه‌ای نمونده، باز هم به خاطر همون قول‌ها بلند می‌شی و ادامه می‌دی. چون نمی‌خوای خودت رو نااُمید کنی.

نوری که برای نجات دادنت، برای بلند شدنت و برای بیرون اومدن از رخوت یا ناامیدی نیاز داری، شاید خیلی پرنور و خیره‌کننده نباشه، اما می‌تونه یه امید کوچولو به آینده باشه، انگیزه‌ی مستقل شدن و ساختنِ دنیای خودت باشه، یا حتی عشقی که به خودت داری تا اجازه ندی ناامیدی تو رو ببلعه. به همون کورسوی کوچیک درون قلبت اعتماد کن. همون نورِ اراده‌ای که توی وجودته، هرچقدرم که فکر کنی ضعیفه، حریفِ تموم تاریکی‌ها و ناامیدی‌هاست.

من درست مثل یه کتابم. کتاب دو رو داره. یکی جلدش یا همون ظاهرش، یکی هم داخلش و صفحاتش. برای شناختنم باید من رو ورق بزنی‌‌. یاد بگیری. کشف کنی. وگرنه هیچوقت نمی‌تونی متوجه بشی درونم چه چیزی نهفته‌ست. و درنهایت این توئی که انتخاب می‌کنی کدوم رویِ من رو ببینی.