Account
ᯓ𝖡𝗅𝗎𝖾𝖻𝖾𝗋𝗋𝗒 ‌

ᯓ𝖡𝗅𝗎𝖾𝖻𝖾𝗋𝗋𝗒 ‌

شـروع : ١٤٠٣/١١/١٥ بـات : @Blueberry4qbot آرشـیو چـالـش : @Blueberry4qq خـدمـات : @meow4qo

Username
@blueberry4q
Country
IranIran
Created
, 1 year
Subscribers3,232−96 last week
Avg views per post, 7d94+83.3% vs prev 7d
ERR2.90%last 7 days

Subscribers, 30 days

Nov 7 – Nov 15−106 (−3.2%)

Show as table
DateSubscribers
Nov 7, 20263,338
Nov 8, 20263,328
Nov 9, 20263,324
Nov 10, 20263,312
Nov 11, 20263,299
Nov 12, 20263,291
Nov 13, 20263,253
Nov 14, 20263,239
Nov 15, 20263,232

Average views per post by day

By publication day

Show as table
DateAvg views per post
Nov 7, 2026188
Nov 8, 202626
Nov 10, 2026159
Nov 11, 2026120
Nov 12, 202677
Nov 13, 2026202
Nov 14, 2026106
Nov 15, 202659
Nov 16, 202621

Most viewed this month

  1. 01
    Views1.53K
    Forwards82
    Reactions57
    Comments—
  2. 02

    No text

    Audio
    Views810
    Forwards33
    Reactions—
    Comments—
  3. 03

    Check

    Link previewedited
    Views551
    Forwards40
    Reactions—
    Comments—
  4. 04

    Check

    Link previewedited
    Views354
    Forwards20
    Reactions—
    Comments—
  5. 05
    Views236
    Forwards1
    Reactions—
    Comments—

Latest posts

#80943Text

Forwarded from ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌قصݛ شـیݛین ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌

: ຼִ ‌🪙︲ ‌  ‌‌نـٰـامــہ‌ی پـنجـم ؛ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌      ‌‌     ‌‌‌‌‌‌‌ ‌ ‌‌ ‌ـ خـانـہ‌ ، ١٤ نوامبر ـ‌   ‌ ‌ ‌ "خـانـہ" واژه‌ی عـجیبـی‌ست، مـگر نه؟ گـمان کـنم که بـیـش از آن، عـمیق بـاشد. آن‌چـنـان عمـق دارد که هیچ اقـیانـوسی تـاکنون نـداشته‌ است. بـاورم کـن. هرچـند سـخـن از خـانــہ کـه می‌آیـد، ذهـن‌ها می‌رود سـمـت یـک سـازه‌ی خـشک و سـرد و بی‌روح. آن چیست دگـر؟ آن را نمی‌گـویم. حـتی غـرضـم ایـن قـصـر هـم نـیست! ایـن قـصـر عـظیـم بـا فـرشتـه‌هایش را هـم نـمی‌گـویـم. خـانــہ آن است که تـوانی آرامـش صـدایش کـنی. هـمان چـیزی‌ست کـه دسـتان سـرمـا‌زده‌ات را گـرم می‌کـند؛ آن‌ چـیزی که قـلـب تـرسیـده‌ات را آرام می‌کـند. گـمانم هـمان است که خـیالـش نـیسـت خـود چـه‌انـدازه آشـفتـه و غـمگیـن است، بـه‌هـرحـال تـو را در آغـوش امـنـش پـنهـان می‌کـند. لـبخنـد احـمقـانـه‌ت را جـمـع کـن، سـربـاز! عـشقِ نـافـرجـام روزهای جـوانـی‌ات را کـه نمی‌گـویـم. آری، آن که قـلبـت را ربـوده که خـانــہ‌ات نـیسـت! خـانــہ هـمانـی‌ست که گـر تـو تـرکـش کـنی، هـزاران هـزار سـال هـم بـگذرد بـا هـمان آغــوش بـاز انـتظـارت را می‌کـشد. عـشق کـه می‌گـذارد می‌رود جـوانـک. درهـرحـال بـرو جـویـای خـانــہ‌ات بـاش! می‌گـویـم زیـرا می‌دانـم احـساسش را، دیـده‌ام آن امـنیتـش را. دل‌نـشیـن اسـت و شـیریـن. آن‌گـونـه نـگـاهـم نـکن. مـن هم یک خـانــہ دارم. هـمانی کـه بـه یـاد نـدارم بـه فـرشتـه‌های قـصـر راجـع بـه او گـفتـه باشم. او را نمی‌شـناسنـد اما حـسش می‌کـنند. از حـق نـگذریـم بـسی بـاشکـوه اسـت. قـصـر‌‌ کـه سـهل است، او مـن را هـم تا بـه ایـنجا کـشانـده است. طـوری نـگاهـم نـکن انـگار مـلکـه‌ها نمی‌تـوانند یـک حـامی داشـتـه باشنـد! آری، او تـماماً مـاننـد یک خـانــہ می‌مـاند. او، هـمان حـسی‌ست کـه در هـر زمـان و مـکان و جـوی می‌تـوانـد آرامـش ببخشـد. آغـوشش بـاز است، حـتی اگـر مـدت‌ها او را از یـادم بـرود. خـدای مـن چـه می‌گـویم؟ مگر کـسی خـانــہ‌اش را فـرامـوش می‌کـند؟! او هـرچـه کـه هـست تـمـام چـیزی‌ست کـه در این کـیهـان نـیازش دارم. هـمان -خـانــواده- مـی‌تـوانم گـویمش. یـادت است در آغـاز سـخنـم گـفتـم مـانند اقـیانـوس عـمیق است؟ خـانــہ هـمیـن است. می‌آیـد تـا غـرقت کـند در آرامـش‌های بـی‌انـتهـا. مـانند آبـیِ آب است. بخـواهی یا نخـواهی سـمتـش کـشیـده خـواهی شـد. اجـبـارت نمی‌کـند تـا بـه سـویـش بـروی یا در کـنارش بـمانـی؛ تـنهـا راه را نـشانـت می‌دهـد و گـویـا آن قـلـب رسـوایت که از ابـتـدا او را می‌شـناختـه، بـه سـمت آرامـشش می‌رود. گـذر کـنیم. بـامداد پیش را بـا قـدم زدن در بـاغ گـذرانـدم. خـزان اسـت دگـر، بـاران بـه تـازگی بـنـد آمـده بود. آن لـحظـه بـود که او را دیـدم کـه بـه سـویـم می‌‌آیـد. دقـایقی را کـنار هـم در بــاغ سـر کـردیم؛ و او چـیزهایی را بـه زبـان آورد کـه بـرای مـن، از هـر بــاران خـزانی دل‌نـشیـن‌تـر بـودنـد: « مـرواریـد، شـاید گـاهـی ایـن‌طـور اسـت کـه گـویی مـشغلـه‌های ایـن زنـدگی‌ام تـو را از یـادم بـرده، یـا شـاید هـم رنـجـش را در دل کـوچکت می‌نـشانـم؛ امـا در پـایان، تـنهـا چـیزی کـه بـاعث می‌شـود هـر روز دروازه‌هـای بـزرگ کـاخ را بـگشایم، صـدای خـنده‌ و قـدم‌های تـوست. هـرگـاه که گـام بر این طـوفان مـسئولیت‌ها و زنـدگی آشـفتـه می‌گـذارم، تـنهـا لـحظـه‌ای از صـدای تـو خـیالـم را از بـودنت راحت می‌کـند. شـاید در آغـاز بـسی سـخت گذر کـردیم، اما خوش‌حـالم که آن دشـواری‌ها هـیچ‌گاه نتوانست من را از انـتخـابم بـه حسرت بـی‌انـدازد، حال تـو دقـیقـاً آن چـیزی هـستی که به تـو آمـوختـم. می‌دانـی که اهـل سـازش نـیستم، احـساساتم هـمیشـه در مـحفـظـه‌ی قـلبـم با قـفـل‌های زیـادی درگـیر بـودنـد و حـال‍ا می‌گـویم.. آغـاز آن "مـلکـه" و کـنار من ایـستـادن یکی از بـهـترین و شـاید عـجول‍انـه‌ترین انـتخـاباتـم بـود. آخـر چـه کـسی در یـک سـال تـمام قـصرش را بـه یـک کـودک نـوپا می‌دهـد؟ امـا این کـودک در کنار نـوپا بودنش، به گـوش شـنوای مـن تـبدیل شد. حـالا دیگر تـصمیماتش در کنار آن شـادمانی، مـنطق هم دارد و مـن را آسـوده می‌کند. خـوش‌نودم که می‌تـوانم شـب‌ها به رهـروهای نـمور و تـوخـالی ایـن قـصر پا بـگذارم و اتـاق روشـنت را بـبینم. آن در نـقره‌فـام با نقش‌های طـلا زمانی که بـاز می‌شـوند و من را به داخـل دعـوت می‌کنند. یا نـور سـفیدی که نمی‌دانم از چـلچراغ‌هاست یا لـبخنـدی که وقـتی من را می‌بـینی می‌زنی. هـمان صـحبت‌های آخـر شبـی و خـنده‌هایمان. هـمه‌ی این‌ها دل‌گـرمی مـن است. در آخـر... رز سـفیـد، مـمنونـم کـه اجـازه دادی با هـمه‌ی آن شـب‌هایی کـه قـصد نـابودی را داشـت، بـدون پـشیمانی بـمانم و آن خـانــه‌ را بـسازم. »

Open in Telegram
Views32−58%vs avg
Forwards0
Reactions—
Comments—

All posts

Connections