آخرین بهار دنیا

ارتباط با برخی آدم‌ها انقدر داره عذابم میده که دوست دارم الکی به همه‌شون بگم مهاجرت کردم و بعد یه گوشه‌ی دیگه‌ای بدون اینکه کسی سراغم رو بگیره توی کتابام زندگی کنم.

ما می‌خواییم با بنار خداحافظی کنیم. یه‌سری محصول و متریال داریم که توی یکی دو روز آینده براتون می‌ذارم. با قیمت بدون سود و با قیمت‌های قدیم. (چون ‌می‌خواییم چیزی دستمون نمونه) تعدادشون کمه، و قیمتشون احتمالا حتی از متریال خام و عمده فروشی هم کمتره؛ چون قبلا خریدیمشون. لطفا به دوستاتون هم اطلاع بدید♡

یه خانواده‌ی دو نفره که یک نفرشون معلولیت داره، و تاحالا با خاطر مسائل مالی تو زندگیشون مشهد نرفتن، الان قراره راهی مشهد بشن. و ما تونستیم بخش زیادی از هزینه‌ی سفرشون رو تامین کنیم و فقط یه مقدار کمی مونده. به امید خدا و لطف امام‌رضا فردا راهی مشهد می‌شن تا زائر ایام فاطمیه‌ی حرم باشن و ما چن ساعت فرصت داریم تا مابقی هزینه رو تامین کنیم و اسممون رو اینطوری تو لیست زائرای امام‌رضا بنویسیم. خوشالی و لبخند زائر آقا به دست شما با مبلغ کم هم ممکنه: ❤️❤️جمع شد

من کلاس هفتم بودم، یه مدرسه می‌رفتم که خیییلی بسته بود. مثلا کش مو رنگی و کتونی و کوله رنگی ممنوع بود و همینطور، تولد گرفتن و کادو دادن! تولدم شد، منم محبوب کلاس بودم. کللللی برام کادو آورده بودن! کادوهای ممنوعه‌ای هم نبود، کش مو و شال و گل‌سر و ساعت اینا. کادر مدرسه فهمیدن که تولد منه و بچه‌ها برام کادو آوردن! بنابراین سر زنگ تفکر و پژوهش اومدن کیف‌ها رو بگردن. این درس یه دبیر داشت، خانم مهدی. خانم مهدی هممممیشه به ما می‌گفت من ۱۳ سالمه و دوست شما هستم. می‌تونین همممه‌ی مشکلات و مسائلتون رو به من بگید و فلان. من کادوهام رو بردم بذارم بالای قفسه کلاس که پیدا نکنن، خانم مهدی گفت اونجا می‌بینن! بده من بذارم توی کیفم، رفتن بیا بگیر ازم! بچه‌هاهم گفتن آره آره! بده خانم مهدی نگه‌داره اینجا پیدا می‌کنن. منم گفتم: ایول! دستت درد نکنه. کادوها رو دادم بهش و نشستیم. کیف‌ها رو گشتن، وقتی از در کلاس داشتن می‌رفتن بیرون؛ خانم مهدی دست کرد توی کیفش، کادوها رو آورد بیرون، گرفت بالا و گفت: خانم فلانی! (ناظم) اینم کادوها که دنبالشون می‌گشتید🥹

یک شب فوق‌العاده برای فیلم ترسناک تا نشون بدم در غرب آسیا کی رئیسه🙏🏻