Tony's World

انسان‌ها شبیه هم عمر نمی‌کنند؛ یکی زندگی می‌کند، یکی تحمل.

و خواب برای انسان آفریده شد تا در مقابل هر رنج ‌و اندوهی، خودش را نکُشد.

دستم به قلم می‌رود، اما نمی‌دانم چه بنویسم؛ انگار کلمه‌ها هم از توصیف این روزها درمانده‌اند. چیزی در دلم سنگینی می‌کند که نه می‌شود نامش را غم گذاشت، نه خشم، نه حتی ناامیدی؛ آمیزه‌ای غریب از همه‌ی این‌هاست، دردی گنگ که در استخوان آدم می‌پیچد و راهی به بیرون پیدا نمی‌کند. چه بنویسم از سرزمینی که سفره‌هایش روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شوند و آرزوهای مردمش پیش از رسیدن به فردا، زیر بار گرانی و نداری دفن می‌شوند؟ از پدری که شرمنده‌ی سفره‌ی خالی‌ست، از مادری که غصه را لقمه‌لقمه فرو می‌دهد تا تلخی روزگار به کام فرزندانش ننشیند، از جوانی که نمی‌داند باید برای آینده‌اش بجنگد یا فقط از امروز جان به در ببرد؟ و تلخ‌تر از همه، آن‌جاست که در میان این‌همه رنج و گرسنگی، هنوز کسانی پیدا می‌شوند که پرچم به دست می‌گیرند و چنان آن را در هوا می‌چرخانند که انگار با هر تکانش، سفره‌ای پُر می‌شود، نانی به خانه‌ای می‌رسد و زخمی از تن این سرزمین التیام می‌یابد؛ گویی قرار است با فریادهایشان نان بر سفره بنشیند، چرخ زندگی بچرخد و حال این مملکت رو به بهبود برود. اما دریغ که نه شکم گرسنه با تکان دادن پرچم سیر می‌شود، نه درد مردم با شعار از میان می‌رود و نه ویرانی یک سرزمین با چشم بستن بر رنج مردمانش آباد می‌شود. چه سود از پرچمی که در دست‌هایتان می‌رقصد، وقتی سفره‌های مردم از نان خالی‌ست؟ چه افتخاری در برافراشتن نشانی از یک سرزمین است، اگر مردمان همان سرزمین زیر بار فقر و تنگدستی خم شده باشند؟ پرچم، هرقدر هم بلند برافراشته شود، جای نان را نمی‌گیرد؛ و هیچ شعاری، گرسنگی را سیر نمی‌کند. گاهی با خودم می‌گویم چه فایده دارد نوشتن، وقتی درد آن‌قدر بزرگ شده که از کلمه‌ها جلو زده است؟ اما بعد یادم می‌آید شاید سکوت، تنها چیزی باشد که این روزها نباید به آن پناه برد. هنوز دلم می‌خواهد بنویسم؛ نه از سر امیدی ساده‌دلانه، نه برای آن‌که با چند جمله چیزی را عوض کنم؛ فقط برای آن‌که این روزها، با همه‌ی تلخی‌شان، بی‌نام و بی‌صدا از کنارمان نگذشته باشند. چه غریب روزگاری‌ست؛ مردمی که نان می‌خواهند، آرامش می‌خواهند، اندکی زندگی می‌خواهند؛ و سهمشان از این همه خواستن، گاهی فقط خستگی‌ست و بغضی که حتی خودش هم نمی‌داند برای چه چیزی گریه کند. -Amirhashemnia

‏من بهت نمیگم چرا با اون مادر جنده در ارتباطی یا ارتباطتو باهاش قطع کن، بدون هیچ حرف اضافه‌ای ارتباط خودمو باهات قطع میکنم.

‏با این رزومه‌ای که من از شناخت آدما دارم، بعیده دیگه کسی بتونه غافلگیرم کنه.