Кабинет

Посты канала اتاق وضعیت | محمدرضا دادگستر

сначала новые

#2510Текст

🔘آیا مدل توسعه ببرهای آسیا دیگر قابل‌تکرار نیست؟ مختصات جدید توسعه در جهان 🖌تلخیص: محمدرضا دادگستر (پژوهشگر سیاستگذاری عمومی) برای چند دهه، توسعه صادرات‌محور یکی از موفق‌ترین الگوهای رشد اقتصادی به شمار می‌رفت. تجربه ژاپن، کره جنوبی، تایوان و چین نشان داده بود که کشورهای درحال‌توسعه می‌توانند با گسترش تولید صنعتی، جذب سرمایه‌گذاری خارجی، استفاده از نیروی کار نسبتاً ارزان و اتصال به زنجیره‌های ارزش جهانی، مسیر توسعه را طی کنند. اما امروز این الگو با یک پرسش اساسی روبه‌روست: آیا شرایطی که امکان صنعتی‌شدن صادرات‌محور را برای نسل قبلی کشورهای شرق آسیا فراهم کرد، همچنان برای کشورهای درحال‌توسعه وجود دارد؟ کتاب تازه آلساندرو باراتیری و آدیتیا ماتو، دو اقتصاددان بانک جهانی، با عنوان "شن‌های روان: آیا تجارت همچنان مسیری به سمت توسعه است؟" به بررسی همین پرسش می‌پردازد. استدلال اصلی نویسندگان این است که تجارت بین‌المللی همچنان می‌تواند موتور توسعه باشد، اما زمین بازی به‌سرعت در حال تغییر است. چهار تحول بزرگ، مفروضات الگوی توسعه صادرات‌گرای گذشته را دگرگون کرده‌اند: بازگشت حمایت‌گرایی در اقتصادهای پیشرفته، سلطه فزاینده چین بر تولید صنعتی جهان، گسترش فناوری‌های اتوماسیون و هوش مصنوعی، و تغییرات اقلیمی و جمعیتی. این تحولات نه به معنای پایان امکان توسعه از مسیر تجارت، بلکه به معنای ضرورت بازنگری جدی در راهبردهای توسعه صنعتی و اقتصادی است. نویسندگان معتقدند کشورهای درحال‌توسعه بیش از آنکه در انتظار تغییر سیاست‌های آمریکا، چین یا سایر قدرت‌های بزرگ باشند، باید بر اصلاحات داخلی تمرکز کنند. آنان چهار محور را برای راهبرد توسعه در شرایط جدید پیشنهاد می‌کنند. محور نخست، اصلاح تجارت و سرمایه‌گذاری، به‌ویژه در بخش خدمات است. برخلاف تصور رایج، خدمات دیگر صرفاً فعالیت‌هایی حاشیه‌ای و غیرمولد نیستند؛ حمل‌ونقل، ارتباطات، خدمات مالی و خدمات کسب‌وکار از عوامل تعیین‌کننده رقابت‌پذیری صنایع تولیدی‌اند. محدودیت ورود و رقابت در این بخش‌ها، هزینه تولید را بالا می‌برد و توان صادراتی بنگاه‌ها را تضعیف می‌کند. برای نمونه، آزادسازی تجارت خدمات در ویتنام طی سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ به افزایش متوسط سه‌درصدی بهره‌وری در بخش خدمات و صنایع تولیدی استفاده‌کننده از خدمات انجامید. برآورد کتاب همچنین نشان می‌دهد حذف محدودیت‌های بخش حمل‌ونقل می‌تواند در بلندمدت هزینه‌های تجاری را تا یک‌سوم کاهش دهد و درآمد را تا ۱۰ درصد افزایش دهد. محور دوم، پذیرش فناوری و تقویت نوآوری است. به‌جای مقاومت در برابر اتوماسیون و فناوری‌های جدید، کشورها باید ظرفیت بنگاه‌های داخلی را برای استفاده از آن‌ها افزایش دهند. این امر مستلزم زیرساخت مناسب، دسترسی به فناوری، رقابت در بازار و اصلاح سیاست‌هایی است که انگیزه نوآوری را تضعیف می‌کنند. محور سوم، توسعه مهارت‌ها و پیوند مؤثرتر آموزش با نیازهای اقتصادی است. کتاب هشدار می‌دهد که کشورها ممکن است در "تله تجارت کم‌ارزش" گرفتار شوند؛ یعنی تمرکز در صنایعی که به مهارت‌های اندکی نیاز دارند، خود انگیزه سرمایه‌گذاری در آموزش و ارتقای مهارت را کاهش دهد و در نتیجه، گذار به فعالیت‌های پیچیده‌تر دشوارتر شود. بنابراین، توسعه سرمایه انسانی باید هم‌زمان با ایجاد فرصت‌های شغلی باکیفیت و هماهنگی میان نظام آموزشی و بنگاه‌ها پیش برود. محور چهارم نیز تعمیق همکاری‌های بین‌المللی و منطقه‌ای است؛ به‌ویژه در شرایطی که نظام تجارت چندجانبه با رکود و چندپارگی روبه‌روست. در مجموع، پیام کتاب این نیست که کشورهای درحال‌توسعه باید از صنعتی‌شدن یا صادرات‌محوری دست بکشند؛ بلکه باید از تصور قدیمی توسعه فاصله بگیرند. در الگوی کلاسیک، دسترسی به بازارهای خارجی، نیروی کار ارزان و سرمایه‌گذاری صنعتی می‌توانستند نقطه آغاز جهش اقتصادی باشند. در سده بیست‌ویکم، این عوامل به‌تنهایی کفایت نمی‌کنند. رقابت‌پذیری بیش از پیش به کیفیت خدمات، فناوری، مهارت، نوآوری، مقیاس بازار و توانایی بنگاه‌ها برای ارتقای جایگاه خود در زنجیره‌های ارزش وابسته شده است. به بیان دیگر، مسئله امروز صرفاً صادرات بیشتر نیست؛ مسئله، ساختن اقتصادی است که بتواند پیچیده‌تر تولید کند، فناوری را جذب کند، بهره‌وری را بالا ببرد و از تغییرات جهانی فرصت بسازد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры152−62%к среднему
Пересылки10
Реакции—
Комментарии—
#2509Фото

🔘ویرایش جدید هندبوک فساد سیاسی راتلج منتشر شد انتشارات راتلج از انتشار دومین ویرایش هندبوک فساد سیاسی خبر داد.‌ این کتاب با رویکردی انتقادی و بین‌رشته‌ای، پارادایم‌های سنتی مطالعه فساد مانند شفافیت، حاکمیت قانون و مدل‌های کارگزار-کارفرما را به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این چارچوب‌ها نه‌تنها تحول پایدار ایجاد نکرده‌اند، بلکه پویایی‌های واقعی فساد را پنهان کرده‌اند. این مجموعه در شش بخش سازماندهی شده است: درک مفهومی و تاریخی فساد، علل ساختاری و هنجاری آن، چالش‌های سنجش، شکل و دامنه در حال تغییر فساد در زمینه‌هایی مانند مهاجرت، زندان، ورزش و جرایم فراملی، رویکردهای مبارزه با فساد و ترویج صداقت (از جمله نقش سازمان‌های بین‌المللی، قانون، جامعه مدنی و هوش مصنوعی)، و در نهایت چشم‌انداز نوظهور شامل نقد صنعت ضدفساد، رابطه فساد و پوپولیسم و فراخوان برای نظریه‌ای واحد در باب مطالعات فساد. ویراستاری کتاب را پل هیوود، استاد مدعو مرکز مطالعات فساد دانشگاه ساسکس، اینا کوبه، استاد علوم سیاسی دانشگاه تل‌آویو و آنا شویکرات، پژوهشگر پسادکتری دانشگاه کلن بر عهده داشتند. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры233−42%к среднему
Пересылки9
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч99
14 ч199
28 ч233
  1. Через 1 час99
  2. Через 24 часа233
  3. Всего сейчас233
#2508Файлизменён
Просмотры246−39%к среднему
Пересылки4
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
5 ч165
17 ч224
31 ч246
  1. Через 6 часов165
  2. Через 24 часа224
  3. Всего сейчас246
#2507Текст

🔘هوش مصنوعی کارآفرینی را دموکراتیزه کرده است رونی چترجی، اقتصاددان ارشد اوپن‌اِی‌آی، مهمان پادکست پاسیبل رید هافمن، هم‌بنیانگذار لینکدین بود و درباره پیامدهای اقتصادی هوش مصنوعی صحبت کرد. از نظر چترجی، ما در آستانه مرحله‌ای جدید از انقلاب هوش مصنوعی قرار داریم که مشخصه اصلی آن گذار از ابزارهای پرسش‌وپاسخ به عامل‌های هوشمند (AI Agents) است. تاکنون بخش زیادی از استفاده از هوش مصنوعی به این محدود بوده که کاربر سؤالی مطرح کند و پاسخی دریافت کند؛ اما ظرفیت واقعی زمانی آشکار می‌شود که هوش مصنوعی بتواند به نرم‌افزارها، پایگاه‌های اطلاعاتی و ابزارهای کاری سازمان متصل شود و مجموعه‌ای از وظایف را به‌صورت مستقل انجام دهد. او انتظار دارد طی ۱۲ تا ۱۸ ماه آینده، این تحول در بخش بزرگی از بنگاه‌های اقتصادی گسترش یابد. یکی از پیامدهای مهم این تحول، تغییر تدریجی مرزهای مشاغل است. کارکنان دیگر لزوماً به وظایف تعریف‌شده در شرح شغل خود محدود نخواهند ماند. برای مثال، یک متخصص مالی می‌تواند بخشی از وظایف بازاریابی را نیز انجام دهد یا یک کارشناس ارتباطات، تحلیل‌های آماری و مالی موردنیاز سازمان را به کمک هوش مصنوعی پیش ببرد. به این ترتیب، هوش مصنوعی صرفاً ابزار افزایش سرعت انجام وظایف قبلی نیست، بلکه به کارکنان امکان می‌دهد وارد حوزه‌هایی شوند که پیش‌تر به تخصص‌ها و واحدهای سازمانی دیگری تعلق داشتند. یکی از امیدوارکننده‌ترین پیامدهای هوش مصنوعی از نظر چترجی، کاهش هزینه ورود به فعالیت‌های کارآفرینانه است. راه‌اندازی یک کسب‌وکار معمولاً به مجموعه‌ای از مهارت‌ها و منابع نیاز دارد: بازاریابی، امور مالی، مدیریت منابع انسانی، تحلیل بازار و شناخت مشتریان. بسیاری از افراد ایده‌های مناسبی دارند، اما به دلیل نداشتن سرمایه کافی یا دسترسی نداشتن به متخصصان، هرگز نمی‌توانند آنها را به کسب‌وکار تبدیل کنند. هوش مصنوعی می‌تواند بخشی از این محدودیت‌ها را برطرف کند. کارآفرینی که در یک منطقه دورافتاده زندگی می‌کند و امکان استخدام مدیر بازاریابی یا مشاور مالی را ندارد، اکنون می‌تواند از یک دستیار هوشمند برای انجام این وظایف استفاده کند. چتری به برآوردی اشاره می‌کند که بر اساس آن حدود چهار میلیون آمریکایی از چت جی‌پی‌تی در بخشی از فرایند کارآفرینی خود استفاده می‌کنند. چترجی در تحلیل آثار توزیعی هوش مصنوعی از تجربه شوک تجاری چین در اقتصاد آمریکا استفاده می‌کند. ورود کالاهای ارزان‌قیمت چینی منافع گسترده‌ای برای مصرف‌کنندگان آمریکایی ایجاد کرد، اما در مقابل، برخی مناطق و صنایع را با بیکاری و رکود مواجه ساخت. تعداد مشاغل ازدست‌رفته در مقیاس کل اقتصاد آمریکا شاید چندان بزرگ به نظر نمی‌رسید، اما آثار آن در برخی جوامع محلی بسیار عمیق و ماندگار بود و حتی بر جهت‌گیری سیاسی این مناطق تأثیر گذاشت. به اعتقاد او، هوش مصنوعی نیز می‌تواند الگوی مشابهی داشته باشد: منافع آن میان میلیون‌ها مصرف‌کننده و بنگاه در سراسر جهان پراکنده خواهد شد، اما هزینه‌های تعدیل اقتصادی ممکن است بر تعداد محدودی از صنایع، مشاغل و مناطق متمرکز شود. برای توضیح این موضوع، او به مفهوم "مازاد مصرف‌کننده" اشاره می‌کند. فرض کنید فردی با استفاده از نسخه رایگان هوش مصنوعی بتواند تعطیلات خانوادگی بهتری برنامه‌ریزی کند. این بهبود رفاه اقتصادی واقعی است، اما الزاماً در آمار تولید ناخالص داخلی ثبت نمی‌شود. چتری معتقد است ارزش اقتصادی چنین منافعی در مقیاس کلان بسیار قابل‌توجه است و برآوردی در حدود ۳۰۰ میلیارد دلار در سال برای آن مطرح می‌کند. نکته مهم‌تر آن است که منافع هوش مصنوعی ممکن است در کشورهای کم‌درآمد حتی بیشتر باشد. فردی که در یک کشور درحال‌توسعه به خدمات مشاوره‌ای، آموزشی یا تخصصی باکیفیت دسترسی ندارد، می‌تواند از ابزار هوش مصنوعی خدماتی دریافت کند که پیش‌تر برای او دسترس‌ناپذیر بوده است. به همین دلیل، چتری معتقد است منافع این فناوری در برخی کشورهای مانند هند و برزیل می‌تواند از نظر رفاهی بسیار چشمگیر باشد. در مقابل، هزینه‌های ناشی از حذف مشاغل در گروه‌ها و مناطق مشخصی متمرکز خواهد شد. همین مسئله می‌تواند به افزایش بدبینی عمومی نسبت به هوش مصنوعی، اعتراض به ساخت مراکز داده و تبدیل شدن هوش مصنوعی به موضوعی مهم در رقابت‌های انتخاباتی منجر شود. به اعتقاد او، حتی اگر بازندگان هوش مصنوعی از نظر آماری اقلیت باشند، آثار سیاسی و اجتماعی زیان‌های آنها می‌تواند بسیار گسترده باشد. youtube.com/ZBGh-Mw7UV0?si=4MYgUVL-QW0pYpTg 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры296−26%к среднему
Пересылки10
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч139
16 ч260
28 ч296
  1. Через 24 часа296
  2. Всего сейчас296
#2506Файл
Просмотры321−20%к среднему
Пересылки13
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч141
17 ч151
35 ч246
73 ч321
  1. Через 24 часа151
  2. Всего сейчас321
#2505Текстизменён

🔘فقیرترین‌ها یا نیازمندترین‌ها؟ دولت دقیقاً باید به چه کسی کمک کند؟ وقتی دولت‌ها برنامه‌ای برای حمایت از اقشار فقیر طراحی می‌کنند، معمولاً با یک مسئله ظاهراً ساده روبه‌رو هستند: چگونه فقیرترین خانوارها را شناسایی کنیم؟ پاسخ رایج، استفاده از شاخص‌هایی مانند درآمد، میزان مصرف، دارایی‌ها و وضعیت مسکن است. اما یک پژوهش تازه با عنوان Target What? The Foundations of Poverty Targeting، که ابیجیت بنرجی برنده نوبل اقتصاد ۲۰۱۹ از نویسندگان آن است، نشان می‌دهد که این روش‌ها ممکن است ما را به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت از آنچه انتظار داریم برسانند؛ زیرا فقیرترین افراد لزوماً همان کسانی نیستند که بیشترین نیاز را به کمک دارند یا دریافت کمک برایشان بیشترین فایده را ایجاد می‌کند. پژوهشگران برای بررسی این مسئله، بیش از ۵۵۰۰ نفر را در ۶۰۰ روستای اندونزی مطالعه کردند. آن‌ها از افراد خواستند نه‌تنها وضعیت مصرف و رفاه خود را ارزیابی کنند، بلکه درباره وضعیت سایر خانوارها و اینکه چه کسانی بیشترین بهره را از دریافت کمک نقدی خواهند برد نیز قضاوت کنند. نتیجه جالب بود: ارزیابی افراد از فقر، ارزیابی جامعه از رفاه خانوارها و تشخیص کسانی که بیشترین ارزش اجتماعی را از دریافت کمک می‌برند، با یکدیگر تفاوت قابل‌توجهی داشتند. برای درک اهمیت این تفاوت، فرض کنید دولت تصمیم گرفته است فقط به ۱۰ درصد نیازمندترین خانوارها کمک کند. اگر معیار انتخاب، میزان مصرف خانوارها باشد، ۷۷ درصد افرادی که جامعه آن‌ها را مستحق دریافت کمک می‌داند، از فهرست حمایت حذف می‌شوند. این میزان در استفاده از خودارزیابی افراد از وضعیت رفاهشان ۵۷ درصد و در استفاده از ارزیابی اجتماعی درباره سطح رفاه خانوارها ۲۵ درصد است. به بیان دیگر، آنچه در آمارهای اقتصادی به‌عنوان فقر شناسایی می‌شود، الزاماً با آنچه مردم در زندگی روزمره خود به‌عنوان نیازمندی و استحقاق دریافت کمک تشخیص می‌دهند، یکسان نیست. پژوهش سپس سه شیوه شناسایی افراد نیازمند را مقایسه می‌کند. روش نخست، استفاده از الگوریتم‌ها و آزمون وسع است که با بررسی دارایی‌ها، ویژگی‌های خانوار و شرایط زندگی، میزان مصرف آن را تخمین می‌زند. روش دوم، ثبت‌نام داوطلبانه است؛ یعنی افراد خود برای دریافت حمایت درخواست می‌دهند و سپس وضعیتشان ارزیابی می‌شود. روش سوم، شناسایی اجتماع‌محور است که در آن اعضای جامعه محلی درباره وضعیت خانوارها و میزان استحقاق آن‌ها برای دریافت کمک قضاوت می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد هیچ‌کدام از این روش‌ها به‌طور یکسان همه ابعاد نیازمندی را شناسایی نمی‌کنند: آزمون وسع برای شناسایی خانوارهای کم‌مصرف مناسب‌تر است، ثبت‌نام داوطلبانه بیشتر با ارزیابی افراد از وضعیت رفاه خودشان همخوانی دارد و شناسایی محلی به قضاوت جامعه درباره اینکه کمک به چه کسی بیشترین فایده را می‌رساند، نزدیک‌تر است. اهمیت شناخت محلی از آنجا ناشی می‌شود که بسیاری از ابعاد آسیب‌پذیری در داده‌های رسمی دیده نمی‌شوند. ممکن است خانواری دارایی مشخصی داشته باشد، اما به دلیل بدهی، بیماری، هزینه‌های درمانی، مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده یا وابستگی اقتصادی، در شرایط دشواری قرار گرفته باشد. الگوریتمی که صرفاً بر اساس دارایی و مصرف تصمیم می‌گیرد، ممکن است چنین وضعیتی را تشخیص ندهد. در مقابل، همسایگان و اعضای جامعه محلی احتمالاً اطلاعات بیشتری درباره این شرایط دارند. البته این شناخت نیز بی‌طرف و بی‌خطا نیست و می‌تواند تحت تأثیر تبعیض‌های جنسیتی، قومی و طبقاتی قرار بگیرد. یکی از پیشنهادهای پژوهش، طراحی الگوریتم‌هایی است که به‌جای پیش‌بینی صرفِ میزان مصرف، تلاش کنند تشخیص دهند کمک نقدی به کدام خانوار بیشترین ارزش اجتماعی را ایجاد می‌کند. اگر بتوان الگوی قضاوت اجتماعی درباره نیازمندی را با استفاده از ویژگی‌های قابل مشاهده خانوارها تخمین زد، دولت می‌تواند بدون تکرار فرایندهای محلی در همه مناطق، سیاست حمایتی خود را تا حدودی بر همان مبنا طراحی کند. بااین‌حال، آزمایش پژوهش نشان داد که حتی این الگوریتم‌ها نیز در مقایسه با شناسایی مستقیم اجتماع‌محور محدودیت دارند؛ زیرا بخشی از اطلاعات و شناخت محلی اساساً در داده‌های قابل‌اندازه‌گیری و رسمی وجود ندارد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры2 076+417%к среднему
Пересылки22
Реакции2
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч145
17 ч155
35 ч1 671
73 ч2 076
  1. Через 24 часа155
  2. Всего сейчас2 076
#2504Файл
Просмотры444+11%к среднему
Пересылки22
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
3 ч116
16 ч222
23 ч229
28 ч245
79 ч444
  1. Через 24 часа229
  2. Всего сейчас444
#2503Файл
Просмотры321−20%к среднему
Пересылки10
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч79
14 ч161
26 ч208
58 ч288
75 ч321
  1. Через 24 часа208
  2. Всего сейчас321
#2502Текст

🔘آن‌سوی دیوار؛ روایتی از آلمان شرقی در جنگ سرد امروز سی‌وهفتمین سالگرد فرو ریختن دیوار برلین بود. اما مردم در آن‌سوی دیوار برلین، آلمان شرقی، چگونه زندگی می‌کردند؟ کاتیا هویر در کتاب "‌آن‌ سمت دیوار" تاریخ آلمان شرقی از ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ را روایت کرده است که فکت‌های جالبی دربردارد. ۱. هفدهم ژوئن؛ روزی که کارگران علیه دولت کارگری شوریدند: یکی از مهم‌ترین و کمتر شناخته‌شده‌ترین رویدادهای تاریخ آلمان شرقی، قیام گسترده کارگران در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳ است. این واقعه از یک تناقض سیاسی بزرگ سرچشمه می‌گرفت: حکومتی که خود را نماینده طبقه کارگر معرفی می‌کرد، با سیاست‌هایی روبه‌رو شده بود که کارگران را به خیابان کشاند. دولت والتر اولبریشت، رهبر وقت آلمان شرقی، برای افزایش تولید صنعتی، میزان کار مورد انتظار از کارگران را بالا برده بود، بدون آنکه دستمزدها متناسب با آن افزایش یابد. در مجموع، گفته می‌شود حدود یک میلیون نفر در سراسر کشور در این ناآرامی‌ها مشارکت داشتند. حکومت به‌تنهایی قادر به کنترل اوضاع نبود و ارتش شوروی با تانک و نیروی نظامی برای سرکوب اعتراضات وارد عمل شد. ۲. اشتازی؛ دولتی که حتی به وفاداران خودش هم اعتماد نداشت: پس از قیام ۱۹۵۳، رهبران آلمان شرقی به این نتیجه رسیدند که بقای حکومت صرفاً با کنترل مخالفان آشکار تضمین نمی‌شود. آنها می‌خواستند حتی نشانه‌های اولیه نارضایتی را شناسایی کنند؛ یعنی پیش از آنکه یک شهروند به مخالف حکومت تبدیل شود، احتمال تغییر نگرش او را زیر نظر بگیرند. حتی اعضای رهبری حزب و مقامات عالی‌رتبه نیز از نظارت اشتازی در امان نبودند. این سازمان نه‌فقط جامعه، بلکه خود ساختار قدرت را هم زیر نظر داشت. در چنین شرایطی، وفاداری سیاسی هیچ‌گاه تضمین‌کننده امنیت نبود. ۳. مرفه‌ترین کشور کمونیستی در دهه ۱۹۷۰: با روی کار آمدن اریش هونکر در سال ۱۹۷۱، سیاست اقتصادی و اجتماعی آلمان شرقی وارد مرحله تازه‌ای شد. هونکر برخلاف والتر اولبریشت که بیشتر بر انضباط اقتصادی و ساختن جامعه‌ای مبتنی بر برابری تأکید داشت، تلاش می‌کرد سطح مصرف و رفاه مادی شهروندان را افزایش دهد. یک خانوار چهارنفره در آلمان غربی حدود ۲۱ درصد درآمد خالص خود را صرف اجاره مسکن می‌کرد، در حالی که این رقم برای خانواری مشابه در آلمان شرقی فقط ۴.۴ درصد بود. در سال ۱۹۷۰، تنها ۱۵ درصد خانوارهای آلمان شرقی خودرو داشتند؛ این رقم در سال ۱۹۷۵ به بیش از ۲۵ درصد و در پایان دهه به ۳۸ درصد رسید. تا سال ۱۹۸۰ تقریباً هر خانوار یک یخچال، تلویزیون و ماشین لباس‌شویی داشت. در دهه ۱۹۷۰، آلمان شرقی به بالاترین سطح زندگی در میان کشورهای کمونیستی دست یافته بود. اما این رفاه بر پایه اقتصادی آسیب‌پذیر شکل گرفته بود. وابستگی به نفت و گاز شوروی، محدودیت دسترسی به ارز خارجی و اتکای فزاینده به استقراض از غرب، مشکلاتی بودند که در ادامه خود را نشان دادند. ۴. بحران قهوه ۱۹۷۷؛ وقتی یک فنجان قهوه به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شد: قهوه برای بسیاری از خانواده‌های آلمان شرقی بخشی از زندگی روزمره و نشانه‌ای از ثبات و رفاه محسوب می‌شد. دولت حتی پس از آنکه شوروی در سال ۱۹۵۴ صادرات قهوه به آلمان شرقی را متوقف کرد، تلاش می‌کرد از بازار جهانی قهوه واردات انجام دهد. سالانه حدود ۱۵۰ میلیون مارک آلمان غربی برای خرید ارز مورد نیاز واردات قهوه هزینه می‌شد. در سال ۱۹۷۷، ترکیب دو عامل بحران اقتصادی ناشی از افزایش قیمت نفت و کاهش محصول قهوه برزیل، هزینه واردات قهوه را به‌شدت افزایش داد. هزینه واردات این محصول به ۶۶۷.۲ میلیون مارک رسید؛ بیش از چهار برابر رقم پیشین. دولت برای حل مسئله تصمیم گرفت ترکیب قهوه را تغییر دهد. از اول اوت ۱۹۷۷، بسیاری از ادارات، محل‌های کار، ارتش و رستوران‌ها موظف شدند نوع جدیدی از قهوه را عرضه کنند که فقط ۵۱ درصد آن قهوه واقعی بود. باقی ترکیب از موادی مانند چاودار، جو، کاسنی، الیاف چغندرقند و گندم تهیه می‌شد. مردم از این تصمیم ناراضی بودند و به محصول جدید لقب تمسخرآمیز "تاج‌ اریش" را دادند؛ کنایه‌ای به نام رهبر کشور، اریش هونکر. ۵. سال ۱۹۸۹؛ وقتی مردم تصمیم گرفتند کشورشان را تغییر دهند: در دهه ۱۹۸۰، نظام سیاسی آلمان شرقی به‌تدریج فرسوده شد. رهبران سالخورده حزب همچنان بر حفظ ساختار موجود تأکید داشتند، در حالی که در شوروی میخائیل گورباچف سیاست اصلاحات را دنبال می‌کرد. هونکر حاضر نبود مسیر مشابهی را در کشور خود بپذیرد. در سال ۱۹۸۹، نارضایتی‌ها وارد مرحله تازه‌ای شد. یکی از مهم‌ترین تحولات در این سال، تصمیم مجارستان برای باز کردن مرزهای خود با اتریش در ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۹ بود. با این تصمیم، هزاران شهروند آلمان شرقی توانستند از طریق مجارستان به غرب بروند. در ماه‌های سپتامبر و اکتبر حدود ۵۰ هزار شهروند آلمان شرقی از این مسیر به غرب سفر کردند. در نوامبر، دیوار فروریخت. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры331−18%к среднему
Пересылки14
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч79
14 ч169
26 ч216
58 ч287
75 ч331
  1. Через 24 часа216
  2. Всего сейчас331
#2501Текст

🔘آیا آمریکا و ایران جنگ را از سر می‌گیرند؟ بلال صعب در یادداشتی برای چتم هاوس به‌تاریخ نهم نوامبر ۲۰۲۶ نوشت که احتمال ازسرگیری جنگ میان ایران و آمریکا همچنان جدی است؛ اما آغاز مجدد درگیری لزوماً به تصمیم واشنگتن وابسته نیست و تهران نیز ممکن است برای شکستن محاصره دریایی آمریکا به اقدامات نظامی متوسل شود. نویسنده معتقد است محاصره دریایی آمریکا، اگرچه صادرات نفت ایران و منابع مالی حکومت را به‌شدت تحت فشار قرار داده، بعید است بتواند تهران را به پذیرش امتیازات اساسی در مذاکرات وادار کند. برعکس، تشدید فشار اقتصادی ممکن است ایران را به واکنش نظامی علیه منافع آمریکا یا زیرساخت‌های انرژی کشورهای منطقه سوق دهد؛ همان‌طور که در سال ۲۰۱۹ و در دوره فشار حداکثری ترامپ شاهد حملات به نفتکش‌ها و تأسیسات نفتی عربستان بودیم. از نگاه نویسنده، دو عامل اصلی می‌تواند ایران را به ادامه مقاومت ترغیب کند. نخست، عامل ایدئولوژیک و هویتی است: جمهوری اسلامی مشروعیت و روایت بنیان‌گذارانه خود را بر مقاومت در برابر فشار خارجی و تحمل هزینه‌ها بنا کرده و عقب‌نشینی در برابر محاصره را نوعی شکست تلقی می‌کند. دوم، برخورداری از حمایت خارجی، به‌ویژه خرید نفت ایران توسط چین و همچنین منافع اقتصادی کشورهای عربی خلیج فارس در پایان محاصره است. تهران امیدوار است تداوم بحران اقتصادی، عربستان، امارات، قطر و کویت را به افزایش فشار بر واشنگتن برای یافتن راه خروج از بن‌بست وادار کند. بااین‌حال، نویسنده تأکید می‌کند که توان مقاومت ایران نامحدود نیست. تجربه پایان جنگ ایران و عراق در سال ۶۷ نشان داد که تهران در شرایط تهدید جدی بقای نظامی خود، حاضر به پذیرش آتش‌بس و عقب‌نشینی تاکتیکی است. بااین‌وجود، شرایط کنونی متفاوت است و رهبران ایران ظاهراً معتقدند تاکنون توانسته‌اند از یک حمله نظامی گسترده آمریکا جلوگیری کنند و از این منظر خود را پیروز منازعه می‌دانند. راه خروج از این بن‌بست، از نظر نویسنده، دیپلماسی مرحله‌ای است: در مرحله نخست، آمریکا بخشی از محاصره را در برابر بازگشایی تنگه هرمز و توقف حملات ایران به کشتیرانی لغو کند. در مرحله دوم، مذاکرات هسته‌ای از سر گرفته شود و در ازای توافق، تحریم‌ها به‌تدریج کاهش یابد و دارایی‌های بلوکه‌شده ایران آزاد شود. در نهایت، مقاله هشدار می‌دهد که هر دو طرف خواهان پایان درگیری هستند، اما هیچ‌کدام نمی‌خواهند عقب‌نشینی‌شان به‌عنوان تحقیر یا شکست تعبیر شود. نقش غیرقابل‌پیش‌بینی اسرائیل نیز بر پیچیدگی وضعیت افزوده است. https://www.chathamhouse.org/2026/11/will-us-and-iran-return-war 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры315−22%к среднему
Пересылки8
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
7 ч194
30 ч276
61 ч314
66 ч315
  1. Через 6 часов194
  2. Через 24 часа276
  3. Всего сейчас315
#2500Файл
Просмотры299−26%к среднему
Пересылки16
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
5 ч101
16 ч154
28 ч239
75 ч299
  1. Через 6 часов101
  2. Через 24 часа239
  3. Всего сейчас299
#2499Фото

🔘"هفت افسانه درباره دموکراسی" منتشر شد کتاب "هفت افسانه درباره دموکراسی" نوشته یورگن مولر و سوند-اریک اسکنینگ، استادان علوم سیاسی دانشگاه آرهوس دانمارک، توسط انتشارات راتلج منتشر شد. این کتاب به سراغ هفت تصور رایج درباره دموکراسی می‌رود که به باور نویسندگان، یا از اساس نادرست‌اند یا دست‌کم نیازمند بازنگری جدی هستند: ۱. دموکراسی را نمی‌توان تعریف کرد. ۲. دموکراسی چندین دهه است که با افولی عمیق و جدی مواجه شده است. ۳. خاستگاه دموکراسی به یونان باستان و آتن بازمی‌گردد. ۴.‌دموکراسی با ادیان بزرگ ناسازگار است. ۵. دموکراسی صرفاً مختص کشورهای غربی است. ۶. دموکراسی نظامی ناکارآمد است. ۷. تاریخ دموکراسی در دوره میان دو جنگ جهانی در حال تکرار شدن است. مولر و اسکنینگ با اتکا به شواهد تاریخی و پژوهش‌های تطبیقی می‌کوشند روایت‌های تثبیت‌شده درباره خاستگاه، ماهیت، عملکرد و آینده دموکراسی را به چالش بکشند. اهمیت کتاب در این است که به‌جای پذیرش بی‌چون‌وچرای روایت رایج درباره بحران و افول دموکراسی، برخی از پیش‌فرض‌هایی را که این روایت بر آن‌ها استوار است، دوباره مورد پرسش قرار می‌دهد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры291−28%к среднему
Пересылки10
Реакции4
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
5 ч102
16 ч155
28 ч230
75 ч291
  1. Через 6 часов102
  2. Через 24 часа230
  3. Всего сейчас291
#2498Превью ссылкиизменён

🔘پاییز امسال چه بخوانیم؛ به‌انتخاب اساتید جانز هاپکینز هفت تن از اساتید رشته‌های مختلف دانشگاه جانز هاپکینز از کتب پیشنهادی خود برای مطالعه در پاییز ۲۰۲۶ گفته‌اند. در بین ‌آن‌ها برای علاقه‌مندان به علوم سیاسی کتاب "معماران جدید استراتژی مدرن" اثری خواندنی خواهد بود. کتاب "روزهای عشق و خشم" داستان گروه کوچکی از شهروندان شهر منبج سوریه را روایت می‌کند که پس از جنگ داخلی سوریه، تجربه‌ای از دموکراسی را آغاز می‌کنند. کتاب "درمان از مسیر پیوندهای اجتماعی" به شکل جدیدی از درمان می‌پردازد که مبتنی بر مشارکت در فعالیت‌های جمعی مانند کارهای داوطلبانه است‌. کتاب "موسیقی‌هایی که آمریکا را تغییر دادند" به موسیقی‌های تأثیرگذار در سیاست آمریکا پرداخته است. کتاب "بستن چمدان برای مریخ" درباره چالش‌های سفر انسان به فضاست. کتاب "توهمات همه‌گیری" کیس ابولا را به‌عنوان یک بیماری همه‌گیر با ریشه‌های استعماری بررسی کرده است‌. کتاب "چرا می‌پرسیم چرا؟" هم به میل شدید انسان به فهم جهان پیرامونش اختصاص دارد که در عصر هوش مصنوعی یک موضوع حیاتی است. https://washingtondc.jhu.edu/news/fall-2026-book-list 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры486+21%к среднему
Пересылки17
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
8 ч325
32 ч431
67 ч486
  1. Через 24 часа431
  2. Всего сейчас486
#2497Файлизменён
Просмотры333−17%к среднему
Пересылки14
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч241
34 ч300
68 ч333
  1. Всего сейчас333
#2496Файлизменён
Просмотры329−18%к среднему
Пересылки12
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч234
34 ч293
68 ч329
  1. Всего сейчас329
#2495Фотоальбом
Просмотры333−17%к среднему
Пересылки12
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч232
34 ч294
68 ч333
  1. Всего сейчас333
#2494Фотоальбом
Просмотры340−15%к среднему
Пересылки12
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч232
34 ч303
68 ч340
  1. Всего сейчас340
#2493Превью ссылки
Просмотры352−12%к среднему
Пересылки17
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч151
16 ч282
28 ч289
74 ч352
  1. Через 24 часа289
  2. Всего сейчас352
#2492Фотоизменён
Просмотры427+6%к среднему
Пересылки16
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч69
14 ч235
27 ч298
75 ч427
  1. Через 24 часа298
  2. Всего сейчас427
#2491Превью ссылки

🔘دموکراسی‌ها بحران معیشت را نادیده می‌گیرند؛ غافل از پیامدهای خطرناک آن ایزابلا وبر مهمان پادکست رادیو داووس مجمع جهانی اقتصاد بود و درباره کتاب جدید خود "اقتصاد ضدفاشیستی" صحبت کرد. استدلال اصلی وبر این است که اقتصاد و سیاست اقتصادی نقشی تعیین‌کننده در حفظ یا تضعیف دموکراسی دارند و نمی‌توان مسائل اقتصادی را مستقل از پیامدهای سیاسی و اجتماعی آن‌ها بررسی کرد. از نظر او، هنگامی که بخش بزرگی از جامعه در تأمین نیازهای اولیه زندگی با ناامنی و دشواری مواجه می‌شود و هم‌زمان سیاست‌گذاران اعلام می‌کنند که ابزار یا اراده‌ای برای تغییر این وضعیت ندارند، اعتماد عمومی به دموکراسی تضعیف می‌شود و زمینه برای رشد نیروهای اقتدارگرا و راست افراطی فراهم می‌آید. بنابراین، اقتصاد ضدفاشیستی پیش از آنکه یک برنامه اقتصادی با معنای ایدئولوژیک محدود باشد، رویکردی برای جلوگیری از بازگشت فاشیسم از طریق تأمین امنیت اقتصادی و بازسازی پیوند میان دموکراسی و زندگی روزمره مردم است. وبر شکل‌گیری این ایده را تا اندازه زیادی متأثر از تجربه مناقشات اقتصادی پس از همه‌گیری کووید و جنگ روسیه علیه اوکراین می‌داند. به اعتقاد او، در مواجهه با تورم، اقتصاددانان و سیاست‌گذاران عمدتاً بر کنترل تقاضا و مهار افزایش عمومی قیمت‌ها متمرکز شده‌اند، بی‌آنکه به اندازه کافی درباره آثار اجتماعی و سیاسی این سیاست‌ها پرسش کنند. برای مثال، افزایش نرخ بهره با هدف کاهش تورم، از طریق محدود کردن تقاضا و سرد کردن بازار کار، می‌تواند به افزایش بیکاری و تخریب معیشت خانوارها منجر شود. این مسئله به‌ویژه برای گروه‌های کم‌درآمد اهمیت دارد؛ زیرا بخش بزرگی از درآمد آن‌ها صرف کالاها و خدمات ضروری می‌شود. وبر معتقد است چنین سیاست‌هایی گاهی نوعی پذیرش عادی و ضمنی رنج اقتصادی مردم را در خود دارند؛ گویی بیکاری، از دست رفتن معیشت و کاهش دسترسی به نیازهای اولیه، هزینه‌های اجتناب‌ناپذیر تحقق ثبات اقتصادی هستند. یکی از مفاهیم مهم در استدلال وبر، تمایز میان انواع تورم و به‌ویژه مفهوم "تورم فروشندگان" است. او معتقد است تورم سال‌های اخیر را نمی‌توان صرفاً با افزایش تقاضا توضیح داد. بخشی از این تورم از شوک‌های عرضه، به‌ویژه افزایش قیمت انرژی، مواد اولیه، حمل‌ونقل و تراشه‌های الکترونیکی آغاز شده و سپس از طریق تصمیمات قیمت‌گذاری شرکت‌ها در سراسر اقتصاد گسترش یافته است. به تعبیر او، شوک‌های هزینه‌ای فرصتی برای بنگاه‌ها فراهم کردند تا با افزایش قیمت محصولات، حاشیه سود خود را حفظ کنند و در برخی موارد حتی افزایش دهند. در نتیجه، در شرایطی که خانوارها با افزایش هزینه‌های زندگی مواجه بودند، سهم سود بنگاه‌ها از درآمد ملی نیز افزایش یافت. این وضعیت از نظر وبر صرفاً یک مسئله فنی در اقتصاد کلان نیست، بلکه نوعی بازتوزیع درآمد از طبقات پایین به گروه‌های ثروتمند و صاحبان بنگاه‌های بزرگ محسوب می‌شود. او به‌ویژه بر قدرت شرکت‌های بزرگ در بخش‌های حیاتی مانند انرژی، تجارت مواد غذایی و حمل‌ونقل تأکید می‌کند؛ بخش‌هایی که اختلال در عملکرد آن‌ها می‌تواند کل اقتصاد را تحت تأثیر قرار دهد. وبر در ادامه به اهمیت کنترل عمومی بر بخش‌های راهبردی اقتصاد و نسبت آن با دموکراسی می‌پردازد. او با اشاره به دیدگاه هارولد لاسکی، اقتصاددان و نظریه‌پرداز سیاسی بریتانیایی، استدلال می‌کند هرکس کنترل منابع و خدمات ضروری را در اختیار داشته باشد، تا اندازه زیادی بر سرنوشت جامعه و اقتصاد مسلط خواهد بود. از آنجا که خانوارها و بنگاه‌ها برای ادامه فعالیت به انرژی، حمل‌ونقل و ارتباطات وابسته‌اند، انحصار خصوصی بر این بخش‌ها می‌تواند با اصل حاکمیت مردم بر سرنوشت اقتصادی و سیاسی خود در تعارض قرار گیرد. در این چارچوب، کنترل و نظارت عمومی بر بخش‌های حیاتی نه به معنای حذف بازار، بلکه راهی برای تضمین دسترسی پایدار و جلوگیری از تبدیل قدرت اقتصادی خصوصی به قدرتی خارج از کنترل دموکراتیک است. https://youtu.be/l_-nJcaTJ20?si=uBBcCP28gwKI1ErR 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры320−20%к среднему
Пересылки8
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
3 ч86
15 ч207
27 ч240
75 ч320
  1. Через 24 часа240
  2. Всего сейчас320
#2490Файлизменён
Просмотры305−24%к среднему
Пересылки10
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
15 ч202
27 ч245
75 ч305
  1. Через 24 часа245
  2. Всего сейчас305
#2489Фото

🔘"زیبارویان خفته" کاندیدای جایزه کتاب سال بارنز اند نوبل شد کتاب "زیبارویان خفته: چرا ایده‌های خوب به خواب می‌روند و چگونه دوباره بیدار می‌شوند" دیوید برن فینالیست جایزه معتبر بارنز اند نوبل شده است. این کتاب درباره سرنوشت ایده‌های نوآورانه‌ای است که در زمان ظهورشان جدی گرفته نمی‌شوند، به حاشیه می‌روند یا فراموش می‌شوند، اما سال‌ها یا حتی قرن‌ها بعد دوباره کشف شده و مورد استقبال قرار می‌گیرند. برن استدلال می‌کند که موفقیت یک ایده الزاماً به کیفیت ذاتی آن وابسته نیست. بسیاری از ایده‌های ارزشمند به دلیل شرایط تاریخی، محدودیت‌های اقتصادی، مقاومت نهادهای مسلط، تغییر سلیقه عمومی یا فقدان حامیان مؤثر، در زمان خود مجال ظهور پیدا نمی‌کنند. به بیان دیگر، میان زمان شکل‌گیری یک ایده و زمان پذیرش اجتماعی آن ممکن است فاصله‌ای طولانی وجود داشته باشد. او این پدیده را با مفهوم "زیبارویان خفته" توضیح می‌دهد؛ ایده‌هایی که گویی به خواب رفته‌اند و منتظر شرایط مناسب برای بیدار شدن هستند. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры332−17%к среднему
Пересылки11
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
16 ч234
28 ч269
76 ч332
  1. Через 24 часа269
  2. Всего сейчас332
#2488Превью ссылки

🔘اتاق پژواک شی جین‌پینگ فایننشال تایمز در گزارش امروز خود به بررسی پیامدهای سیاسی و اقتصادی تشدید کارزار مبارزه با فساد و پاک‌سازی در حزب کمونیست چین پرداخته است. استدلال اصلی مقاله این است که شی جین‌پینگ در آستانه آغاز احتمالی چهارمین دوره رهبری خود، بیش از هر زمان دیگری در حال متمرکز کردن قدرت و تقویت انضباط حزبی است؛ اما این روند، در کنار تقویت کنترل سیاسی، خطر شکل‌گیری نوعی نظام تصمیم‌گیری بسته را افزایش داده که در آن مقام‌های پایین‌تر از ترس مجازات، اطلاعات ناخوشایند را به رهبران منتقل نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند صرفاً خواسته‌های رهبر را منعکس کنند. شی جین‌پینگ از زمان به قدرت رسیدن در سال ۲۰۱۲، مبارزه با فساد را به یکی از مهم‌ترین محورهای حکمرانی خود تبدیل کرده است. این کارزار ابتدا با هدف مقابله با فساد گسترده مالی، بازسازی مشروعیت حزب و افزایش توانایی آن برای نظارت بر دستگاه اداری آغاز شد، اما به‌تدریج ابعاد بسیار گسترده‌تری پیدا کرد و به ابزاری برای بازآرایی ساختار قدرت و تضمین وفاداری سیاسی تبدیل شد. برآوردها نشان می‌دهد که حدود ۷.۲ میلیون عضو حزب کمونیست از زمان آغاز این کارزار با نوعی مجازات سیاسی، اداری یا قضایی مواجه شده‌اند. در میان آن‌ها دست‌کم ۶۳۲ مقام ارشد، در سطح معاون وزیر یا بالاتر، قرار دارند. همچنین طی سومین دوره ریاست‌جمهوری شی، میانگین سالانه مقام‌های تنبیه‌شده به بیش از ۸۰۰ هزار نفر رسیده و در سال گذشته رکورد ۹۸۳ هزار نفر ثبت شده است؛ رقمی که در مقایسه با دوره دوم ریاست‌جمهوری هو جینتائو افزایش چشمگیری دارد. بااین‌حال، شواهد مستقل درباره کاهش واقعی فساد چندان قانع‌کننده نیست. برای مثال، امتیاز چین در شاخص ادراک فساد سازمان شفافیت بین‌الملل از ۳۹ در سال ۲۰۱۲ به تنها ۴۳ در سال ۲۰۲۵ رسیده است؛ تغییری محدود که نشان می‌دهد گستردگی مجازات‌ها الزاماً به معنای موفقیت متناسب در مهار فساد نیست. یکی از ریشه‌های مهم این وضعیت، تغییر نظام انگیزشی و ارزیابی مدیران دولتی چین است. در دوره رشد اقتصادی سریع، مدیران محلی عمدتاً بر اساس توانایی خود در افزایش تولید ناخالص داخلی و جذب سرمایه ارزیابی می‌شدند و همین امر انگیزه‌های قدرتمندی برای توسعه اقتصادی، اما در مواردی همراه با فساد و بدهی‌سازی، ایجاد می‌کرد. شی تلاش کرده است این نظام ارزیابی را اصلاح کند و معیارهایی مانند توسعه پایدار، هماهنگی اجتماعی و تقویت حزب را نیز در آن بگنجاند. هم‌زمان، بحران بازار مسکن و محدود شدن درآمد دولت‌های محلی از محل فروش زمین، ظرفیت مالی و اجرایی آن‌ها را کاهش داده است. در نتیجه، مدیران محلی با مجموعه‌ای از اهداف عملکردی بیشتر، اما منابع و اختیارات محدودتر مواجه شده‌اند. این وضعیت به شکل‌گیری رفتارهای نمایشی در دستگاه اداری انجامیده است؛ به این معنا که مدیران به‌جای حل مسائل دشوار و انباشته‌شده، پروژه‌هایی پرهزینه و چشمگیر طراحی می‌کنند تا توجه و رضایت مقام‌های بالادستی را جلب کنند. راهبرد شی تناقض دارد: هرچه نظارت و مجازات شدیدتر می‌شود، احتمال شکل‌گیری رفتارهای محافظه‌کارانه و انفعال اداری نیز افزایش می‌یابد. هنگامی که مقام‌ها با خطر مجازات‌های سنگین مواجه باشند، ممکن است برای حذف رقبای خود به ارائه گزارش‌های تخلف یکدیگر روی بیاورند. در چنین شرایطی، کارزار ضدفساد می‌تواند به رقابتی برای افشاگری و حذف رقبا تبدیل شود، بدون آنکه الزاماً کیفیت حکمرانی را بهبود دهد. از سوی دیگر، مدیران ممکن است از تصویب پروژه‌های بزرگ، پذیرش مسئولیت یا اتخاذ تصمیم‌های ابتکاری اجتناب کنند؛ زیرا هر تصمیم مهمی می‌تواند با قراردادهای مالی و گردش مبالغ هنگفت همراه شود و زمینه اتهام فساد را فراهم کند. این مسئله به‌ویژه برای دولت‌های محلی چین که از پیش با بدهی سنگین و محدودیت منابع مواجه‌اند، خطرناک است. در چنین فضایی، ترجیح مدیران به تبعیت سیاسی و اجتناب از ریسک می‌تواند اجرای پروژه‌های توسعه‌ای و اثربخشی سیاست‌های محرک اقتصادی را کاهش دهد. مهم‌ترین پیامد بلندمدت این تحولات، شکل‌گیری چیزی است که از آن با عنوان اتاق پژواک" یاد می‌شود. در نظامی که رسانه‌های آزاد، انتخابات رقابتی و نهادهای مستقل نظارتی وجود ندارند، اطلاعات واقعی درباره وضعیت اقتصادی و اجتماعی عمدتاً باید از مسیر سلسله‌مراتب حزبی به رأس قدرت منتقل شود. اما هنگامی که مقام‌های میانی و محلی از ترس مجازات، اخبار منفی را پنهان کنند یا تنها اطلاعاتی را گزارش دهند که با انتظارات رهبران سازگار است، نظام تصمیم‌گیری به‌تدریج توان تشخیص خطاهای خود را از دست می‌دهد. در چنین شرایطی، رهبران ممکن است تصور کنند سیاست‌هایشان با موفقیت اجرا می‌شود، در حالی که در سطح جامعه مشکلات انباشته شده‌اند. https://www.ft.com/content/8407d5dc-c231-46aa-a4fb-58d25c85892a?syn-25a6b1a6=1 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры379−6%к среднему
Пересылки12
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
42 ч352
67 ч379
  1. Всего сейчас379
#2486Текстизменён

🔘آموزش دموکراسی از کودکی آغاز می‌شود آنیا نویندورف و همکارانش در مقاله تازه‌شان در ژورنال تحقیقات سیاسی اروپا، به یکی از پرسش‌های اساسی در حوزه علوم سیاسی می‌پردازند: آیا شهروندان برای حمایت از دموکراسی باید در یک نظام دموکراتیک رشد کرده باشند یا اینکه خود آموزش و نظام تربیتی می‌تواند نگرش دموکراتیک را در آنان ایجاد کند؟ مسئله اصلی نویسندگان این است که چرا شهروندانی که دوران کودکی و نوجوانی خود را در نظام‌های اقتدارگرا سپری کرده‌اند، حتی سال‌ها پس از فروپاشی آن نظام‌ها، گاه حمایت کمتری از دموکراسی نشان می‌دهند. توضیح رایج این پدیده بر تجربه زیسته افراد در نظام‌های سیاسی متفاوت تأکید دارد، اما نویسندگان استدلال می‌کنند که یکی از مهم‌ترین سازوکارهای انتقال این میراث سیاسی، نظام آموزش عمومی و به‌ویژه آموزش سیاسی در دوران شکل‌گیری شخصیت و نگرش‌های افراد است. نویسندگان دو مطالعه مکمل انجام داده‌اند. مطالعه نخست به تجربه جمهوری دموکراتیک آلمان شرقی (۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰) اختصاص دارد و هدف آن شناسایی رابطه علّی میان مواجهه با آموزش اقتدارگرا و نگرش‌های دموکراتیک در بزرگسالی است. نظام آموزشی آلمان شرقی تحت کنترل شدید دولت و حزب اتحاد سوسیالیستی قرار داشت و درس آموزش مدنی یا Staatsbürgerkunde اساساً با هدف انتقال مبانی مارکسیسم ـ لنینیسم، مشروعیت‌بخشی به نظم سوسیالیستی و تربیت شهروندان وفادار به نظام سیاسی طراحی شده بود. محتوای آموزشی، کتاب‌های درسی، فعالیت معلمان و حتی رفتار دانش‌آموزان در چارچوب سازوکارهای نظارتی دولت کنترل می‌شد. با سقوط دیوار برلین و اتحاد دو آلمان، این نظام آموزشی به‌سرعت دستخوش تغییر شد. از اواخر سال ۱۹۸۹ محتوای رسمی آموزش مدنی اعتبار الزام‌آور خود را از دست داد و در سال ۱۹۹۰ برنامه‌های درسی جدیدی با تأکید بر ارزش‌های دموکراتیک، تفکر انتقادی و شناخت نظم سیاسی آزاد تدوین شد. پژوهشگران از این تحول ناگهانی برای طراحی یک مطالعه شبه‌آزمایشی استفاده کرده‌اند. در آلمان شرقی، کودکان متولد پیش از اول ژوئن هر سال در همان سالی که شش‌ساله می‌شدند وارد مدرسه می‌شدند، درحالی‌که کودکان متولد اول ژوئن و پس از آن یک سال دیرتر تحصیل را آغاز می‌کردند. این تفاوت زمانی در شرایطی اهمیت پیدا می‌کرد که نظام آموزشی در سال ۱۹۹۰ به‌سرعت تغییر کرد. در نتیجه، دانش‌آموزانی که در فاصله سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۲ متولد شده بودند، بسته به ماه تولدشان ممکن بود یک سال بیشتر یا کمتر در معرض آموزش سوسیالیستی قرار گرفته باشند. نویسندگان با مقایسه این گروه‌ها در آلمان شرقی و غربی و استفاده از روش تفاوت در تفاوت در تفاوت‌ها، تلاش کرده‌اند اثر مستقل یک سال مواجهه بیشتر با آموزش اقتدارگرا را شناسایی کنند. نتایج نشان می‌دهد افرادی که در آلمان شرقی متولد شده و به دلیل زمان تولدشان یک سال بیشتر تحت آموزش سوسیالیستی قرار گرفته‌اند، در بزرگسالی حمایت کمتری از دموکراسی دارند. اندازه این اثر حدود ۰.۳۱۹ واحد در مقیاس اصلی سنجش حمایت از دموکراسی است که معادل تقریباً نیم انحراف معیار در نمونه مورد مطالعه برآورد شده است. به بیان دیگر، حتی یک سال مواجهه بیشتر با آموزش سیاسی اقتدارگرا می‌تواند اثری قابل‌توجه و ماندگار بر نگرش سیاسی افراد داشته باشد. مطالعه دوم با هدف بررسی قابلیت تعمیم این یافته‌ها به سایر کشورها انجام شده است. نویسندگان داده‌های بیش از ۷۵۰ هزار پاسخ‌گو از ۱۰۶ کشور را که حدود ۸۹ درصد جمعیت جهان را پوشش می‌دهند، با اطلاعات مربوط به محتوای آموزش سیاسی در این کشورها ترکیب کرده‌اند. برای سنجش پیامدهای آموزش سیاسی، مقاله دو متغیر وابسته را بررسی می‌کند. متغیر نخست میزان حمایت افراد از این گزاره است که دموکراسی، با وجود مشکلات و کاستی‌هایش، از هر شکل دیگری از حکومت بهتر است. متغیر دوم میزان حمایت از حکومت شخصی و رهبر قدرتمندی است که برای اداره کشور نیازی به پارلمان و انتخابات نداشته باشد. این انتخاب به نویسندگان اجازه می‌دهد هم نگرش مثبت شهروندان به دموکراسی و هم تمایل احتمالی آنان به پذیرش جایگزین‌های اقتدارگرایانه را بررسی کنند. نتایج نشان می‌دهد هرچه افراد در دوران کودکی و نوجوانی بیشتر در معرض محتوای دموکراتیک قرار گرفته باشند، در بزرگسالی حمایت بیشتری از دموکراسی نشان می‌دهند. افرادی که در معرض دموکراتیک‌ترین محتوای آموزشی قرار گرفته‌اند، در مقایسه با کسانی که تجربه اقتدارگرایانه‌ترین برنامه درسی را داشته‌اند، به‌طور متوسط ۷.۴ واحد درصد حمایت کمتری از حکومت رهبر قدرتمند نشان می‌دهند. اثر آموزش تکثرگرایی به‌تنهایی نیز بیش از ۱۰ واحد درصد کاهش در حمایت از حکومت شخصی را نشان می‌دهد. به این ترتیب، آموزش دموکراتیک علاوه بر تقویت مشروعیت و مقبولیت دموکراسی، می‌تواند از جذابیت الگوهای جایگزین اقتدارگرایانه بکاهد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры414+3%к среднему
Пересылки15
Реакции1
Комментарии—
#2485Превью ссылки

🔘شش سناریوی نظامی آمریکا در قبال ایران بنجامین جنسن، پژوهشگر ارشد مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)، در یادداشتی به‌تاریخ دوم نوامبر ۲۰۲۶ به بررسی سناریوهای جنگ احتمالی آتی ایران و آمریکا پرداخته است. جنسن از شش سناریو یاد‌ کرده است. ۱. دیپلماسی اجبارآمیز: نخستین گزینه، ادامه مذاکرات همراه با افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه است. اعزام ناوهای هواپیمابر، هواپیماهای سوخت‌رسان و سایر تجهیزات نظامی با هدف نمایش قدرت و افزایش هزینه مقاومت برای ایران انجام می‌شود تا تهران به پذیرش شرایط مطلوب‌تر واشنگتن ترغیب شود. مزیت این رویکرد، حفظ همراهی کشورهای عربی خلیج فارس و جلوگیری از جنگ گسترده است؛ اما ممکن است ایران این فشارها را نشانه تردید آمریکا تلقی کند و برای تقویت موقعیت خود از فرصت استفاده کند. همچنین احتمال دارد برنامه‌های تهاجمی‌تر اسرائیل این مسیر دیپلماتیک را مختل کند. ۲. حملات محدود به اهداف نظامی: در این سناریو، آمریکا حملات هوایی محدودی علیه رادارهای ساحلی، سامانه‌های پدافندی و زیرساخت‌های نظامی ایران انجام می‌دهد تا توان دفاعی و واکنش نظامی تهران را کاهش دهد. هدف، تغییر موازنه نظامی و ارسال پیام بازدارنده به ایران، بدون ورود به جنگی تمام‌عیار است. مقاله حمله محدود اسرائیل در آوریل ۲۰۲۴ به سامانه راداری اس-۳۰۰ اصفهان را نمونه‌ای از این الگو می‌داند. بااین‌حال، اگر ایران به این حملات پاسخی گسترده بدهد، عملیات محدود می‌تواند به‌سرعت به یک جنگ بزرگ‌تر تبدیل شود. ۳. حمله محدود به تأسیسات راهبردی هسته‌ای: گزینه سوم، متمرکزکردن حملات بر نقاط کلیدی برنامه هسته‌ای ایران است. در این رویکرد، برخلاف سناریوی قبل که هدف آن تضعیف توان نظامی متعارف است، مستقیماً زیرساخت‌های هسته‌ای هدف قرار می‌گیرند. عملیات چکش نیمه‌شب در ژوئن ۲۰۲۵ به‌عنوان الگوی این سناریو مطرح شده است. هدف آن است که تهران نسبت به امکان حفظ برنامه هسته‌ای خود در شرایط تقابل نظامی دچار تردید شود. بااین‌حال، چنین حملاتی ممکن است ایران را به بازسازی گسترده‌تر برنامه هسته‌ای وادار کند و انگیزه دستیابی به سلاح هسته‌ای را به‌عنوان تضمینی برای بقای نظام افزایش دهد. ۴. عملیات گسترده نیروهای ویژه برای تصرف اورانیوم غنی‌شده: این گزینه از نظر عملیاتی پیچیده‌تر و پرریسک‌تر است. هدف، نفوذ نیروهای ویژه آمریکا به مجموعه‌های زیرزمینی ایران و خارج‌کردن ذخایر اورانیوم غنی‌شده است تا امکان حرکت سریع ایران به سمت ساخت سلاح هسته‌ای محدود شود. نویسنده تأکید می‌کند که چنین عملیاتی صرفاً یک یورش چندساعته نخواهد بود؛ بلکه به حضور گسترده نیروهای ویژه، پشتیبانی هوایی مستمر، نیروهای متعارف برای تأمین امنیت محیط عملیات و احتمالاً چندین روز درگیری نیاز دارد. ایران نیز می‌تواند با حملات موشکی، حتی مناطق محل عملیات را هدف قرار دهد. بنابراین، خطر تلفات نیروهای آمریکایی و شکست عملیات قابل‌توجه است. ۵. عملیات کنترل دریایی: در این سناریو، آمریکا یک کارزار نظامی مستمر برای محدودکردن توان ایران در تهدید خطوط کشتیرانی و مسیرهای انتقال انرژی به راه می‌اندازد. هدف، از بین بردن یا کاهش توان استفاده ایران از قایق‌های تندرو، پهپادها، موشک‌های ضدکشتی، موشک‌های بالستیک و مین‌های دریایی است. مشکل اصلی این راهبرد آن است که ایران قابلیت‌های دریایی و موشکی خود را در مناطق شهری و جغرافیای گسترده کشور پراکنده و پنهان کرده است. شناسایی و نابودی این ظرفیت‌ها به زمان، مهمات و منابع نظامی زیادی نیاز دارد. علاوه بر این، تداوم عملیات می‌تواند قیمت نفت و هزینه بیمه حمل‌ونقل دریایی را افزایش دهد و به اقتصاد جهانی آسیب برساند. از منظر راهبردی نیز هر موشکی که علیه ایران مصرف شود، یک ظرفیت کمتر برای بازدارندگی در برابر چین، روسیه و کره شمالی خواهد بود. ۶. کارزار نظامی علیه بقای حکومت: گسترده‌ترین و پرمخاطره‌ترین سناریو، توسعه حملات با هدف تضعیف امنیت و بقای ساختار سیاسی ایران است. این راهبرد صرفاً به حملات هوایی محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند شامل عملیات مخفی، همکاری با گروه‌های مخالف و جدایی‌طلب و سازمان‌دهی نیروهای مسلح داخلی باشد. الگوی تاریخی مورد اشاره نویسنده، عملیات هوایی ناتو در کوزوو علیه صربستان است. بااین‌حال، تفاوت‌های ایران و کوزوو بسیار اساسی است: ایران ۱۵۱ برابر بزرگ‌تر از کوزوو، دارای جمعیتی بیش از ۹۰ میلیون نفر و برخوردار از نیروی نظامی قابل‌توجه است. بنابراین، تلاش برای تغییر محاسبات بقای حکومت ممکن است به جنگ زمینی طولانی و پرهزینه منجر شود؛ سناریویی که هم در داخل آمریکا و هم در سطح بین‌المللی با مخالفت جدی مواجه خواهد شد. https://www.csis.org/analysis/what-are-us-military-options-iran 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры382−5%к среднему
Пересылки14
Реакции1
Комментарии—
#2483Фото

🔘"شاهزادگان و دزدان" منتشر شد انتشارات سایمون اند شوستر کتاب "شاهزادگان و دزدان" نوشته‌ی متیو کول را منتشر کرد. این کتاب روایتی مستند و افشاگرانه از شکل‌گیری شبکه‌ای از روابط سیاسی، مالی و امنیتی میان جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ و مشاور ارشد او در امور خاورمیانه، محمد بن زاید، حاکم امارات متحده عربی، و محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی است. تز اصلی نویسنده این است که در دوران نخست ریاست‌جمهوری ترامپ، بخشی از سیاست خارجی آمریکا در خاورمیانه عملاً از مسیرهای رسمی و سازوکارهای متعارف دیپلماتیک خارج شد و تحت تأثیر روابط شخصی، منافع اقتصادی و توافق‌های محرمانه میان حلقه‌ای محدود از سیاستمداران، شاهزادگان و فعالان اقتصادی پیش رفت. کول تلاش می‌کند نشان دهد چگونه قدرت سیاسی آمریکا، سرمایه‌های عظیم کشورهای خلیج فارس و شبکه‌های خصوصی فعال در حوزه‌های امنیتی و نظامی در یکدیگر ادغام شدند و پیامدهای این هم‌پوشانی از مناقشه فلسطین و اسرائیل تا جنگ داخلی لیبی و مناسبات ایران و کشورهای عربی گسترش یافت. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры345−14%к среднему
Пересылки14
Реакции1
Комментарии—
#2482Текст

🔘برندگان و بازندگان ترامپونومیکس اکونومیست در شماره این هفته خود سیاست‌های اقتصادی دولت ترامپ را مورد نقد و بررسی قرار داده است و نشان می‌دهد که برخلاف وعده‌های او برای احیای رفاه طبقه متوسط و کارگران آمریکایی، بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های سیاست‌های اقتصادی دولت بر دوش خانوارهای کم‌درآمد و متوسط افتاده، درحالی‌که ثروتمندان بیشترین منافع را کسب کرده‌اند. سیاست تعرفه‌ای ترامپ، اگرچه با هدف حمایت از تولید داخلی و احیای صنایع آمریکا اجرا شده، هزینه کالاهای مصرفی را حدود ۲ درصد افزایش داده و به‌طور متوسط ۱۱۰۰ دلار در سال به هزینه خانوارها افزوده است. هم‌زمان، افزایش قیمت نفت در پی جنگ ایران، هزینه دیگری معادل حدود ۱۰۰۰ دلار به خانوارها تحمیل می‌کند. قانون مالیاتی و بودجه‌ای موسوم به "قانون بزرگ و زیبای یکپارچه" (OBBBA) نیز با افزایش متوسط بازپرداخت مالیاتی به میزان ۳۴۰ دلار، بخشی از این فشار را جبران کرده است؛ اما بیشترین کاهش مالیات نصیب خانوارهای پردرآمد شده است. در مقابل، محدودیت دسترسی به برنامه‌های حمایتی غذایی و درمانی، بیش از پنج میلیون آمریکایی را از مزایای کمک غذایی محروم کرده و دسترسی به مدیکید را نیز محدود ساخته است. افزایش هزینه مسکن و درمان نیز فشار مضاعفی بر خانوارهای متوسط و کم‌درآمد وارد کرده است. تعرفه‌های وارداتی هزینه ساخت خانه را بالا برده و سیاست‌های مهاجرتی دولت با تشدید کمبود نیروی کار، هزینه‌های ساخت‌وساز را افزایش داده است. در همین حال، نرخ وام مسکن از ۷ درصد فراتر رفته و افزایش هزینه بیمه درمانی، ناشی از لغو یارانه‌های تکمیلی اوباماکر، به‌طور متوسط نزدیک به ۸۰۰ دلار در سال به هزینه بیمه‌شدگان افزوده است. در بازار کار نیز وعده احیای صنعتی تحقق نیافته است. اگرچه اقتصاد آمریکا با رشد سالانه حدود ۳ درصدی تولید ناخالص داخلی مواجه است و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های هوش مصنوعی حدود ۱۸۰ هزار شغل مرتبط ایجاد کرده، رشد اشتغال عمدتاً در بخش سلامت و خدمات اجتماعی متمرکز بوده است. اشتغال صنعتی از ژانویه ۲۰۲۵ حدود ۲۰ هزار نفر کاهش یافته و رشد دستمزدها از ۴ به ۳ درصد کاهش یافته است؛ به‌گونه‌ای که دستمزد واقعی ساعتی نسبت به سال قبل ۰.۷ درصد کاهش یافته است. در مقابل، رونق بازار سهام، به‌ویژه در پی گسترش هوش مصنوعی، ثروت خانوارهای پردرآمد را به‌شدت افزایش داده است. از افزایش ۱۷ تریلیون دلاری ثروت سهام و صندوق‌های سرمایه‌گذاری از پایان سال ۲۰۲۴، نزدیک به ۹۰ درصد نصیب ثروتمندترین ۱۰ درصد خانوارها شده و سهم نیمه کم‌درآمد جامعه تنها ۰.۶ درصد بوده است. برآورد اکونومیست نشان می‌دهد سیاست‌های ترامپ در سال ۲۰۲۶ درآمد پس از مالیات و انتقالات فقیرترین دهک را تقریباً ۳ درصد کاهش می‌دهد، درحالی‌که درآمد دهک ثروتمندترین خانوارها تقریباً ۳ درصد افزایش می‌یابد. در پایان، مقاله تأکید می‌کند که نارضایتی اقتصادی به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. نزدیک به دوسوم آمریکایی‌ها معتقدند سیاست‌های اقتصادی ترامپ وضعیت اقتصادی را بدتر کرده و حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز این نگرش رو به افزایش است. افزایش هزینه سوخت و تعرفه‌ها، گروه‌هایی مانند کشاورزان را به سمت دموکرات‌ها سوق داده است. وعده پرداخت ۵۰۰۰ دلار به هر شهروند در صورت حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در کنگره نیز احتمالاً برای جلب اعتماد رأی‌دهندگانی که خود را بازمانده از رونق اقتصادی می‌دانند، کافی نخواهد بود. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры519+29%к среднему
Пересылки9
Реакции—
Комментарии—