Кабинет
اتاق وضعیت | محمدرضا دادگستر

اتاق وضعیت | محمدرضا دادگستر

کانال شخصی محمدرضا دادگستر (پژوهشگر سیاستگذاری‌ عمومی) اینستاگرام: instagram.com/mohreza_dgstr ایکس: x.com/mrdadgostar

Юзернейм
@mohammadreza_dadgostar
Категория
Политика
Страна
ИранИран
Создан
, 3 года
Подписчики1 969+9 за неделю
Просмотров на пост, 7 дн.405+7,2% к пред. 7 дн.
ERR20,59 %за 7 дней

Подписчики, 30 дней

7 нояб. – 15 нояб.+9 (+0,5%)

Показать таблицей
ДатаПодписчики
7 нояб. 2026 г.1 960
9 нояб. 2026 г.1 962
10 нояб. 2026 г.1 962
11 нояб. 2026 г.1 962
12 нояб. 2026 г.1 966
13 нояб. 2026 г.1 966
14 нояб. 2026 г.1 968
15 нояб. 2026 г.1 969

Средние просмотры поста по дням

По дню публикации

Показать таблицей
ДатаПросмотров на пост
31 окт. 2026 г.439
1 нояб. 2026 г.419
2 нояб. 2026 г.444
3 нояб. 2026 г.383
6 нояб. 2026 г.379
7 нояб. 2026 г.346
9 нояб. 2026 г.345
10 нояб. 2026 г.322
12 нояб. 2026 г.947
13 нояб. 2026 г.296
14 нояб. 2026 г.240
15 нояб. 2026 г.152

Самые просматриваемые за месяц

  1. 01

    🔘فقیرترین‌ها یا نیازمندترین‌ها؟ دولت دقیقاً باید به چه کسی کمک کند؟ وقتی دولت‌ها برنامه‌ای برای حمایت از اقشار فقیر طراحی می‌کنند، معمولاً با یک مسئله ظاهراً ساده روبه‌رو هستند: چگونه فقیرترین خانوارها را شناسایی کنیم؟ پاسخ رایج، استفاده از شاخص‌هایی مانند درآمد، میزان مصرف، دارایی‌ها و وضعیت مسکن است. اما یک پژوهش تازه با عنوان Target What? The Foundations of Poverty Targeting، که ابیجیت بنرجی برنده نوبل اقتصاد ۲۰۱۹ از نویسندگان آن است، نشان می‌دهد که این روش‌ها ممکن است ما را به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت از آنچه انتظار داریم برسانند؛ زیرا فقیرترین افراد لزوماً همان کسانی نیستند که بیشترین نیاز را به کمک دارند یا دریافت کمک برایشان بیشترین فایده را ایجاد می‌کند. پژوهشگران برای بررسی این مسئله، بیش از ۵۵۰۰ نفر را در ۶۰۰ روستای اندونزی مطالعه کردند. آن‌ها از افراد خواستند نه‌تنها وضعیت مصرف و رفاه خود را ارزیابی کنند، بلکه درباره وضعیت سایر خانوارها و اینکه چه کسانی بیشترین بهره را از دریافت کمک نقدی خواهند برد نیز قضاوت کنند. نتیجه جالب بود: ارزیابی افراد از فقر، ارزیابی جامعه از رفاه خانوارها و تشخیص کسانی که بیشترین ارزش اجتماعی را از دریافت کمک می‌برند، با یکدیگر تفاوت قابل‌توجهی داشتند. برای درک اهمیت این تفاوت، فرض کنید دولت تصمیم گرفته است فقط به ۱۰ درصد نیازمندترین خانوارها کمک کند. اگر معیار انتخاب، میزان مصرف خانوارها باشد، ۷۷ درصد افرادی که جامعه آن‌ها را مستحق دریافت کمک می‌داند، از فهرست حمایت حذف می‌شوند. این میزان در استفاده از خودارزیابی افراد از وضعیت رفاهشان ۵۷ درصد و در استفاده از ارزیابی اجتماعی درباره سطح رفاه خانوارها ۲۵ درصد است. به بیان دیگر، آنچه در آمارهای اقتصادی به‌عنوان فقر شناسایی می‌شود، الزاماً با آنچه مردم در زندگی روزمره خود به‌عنوان نیازمندی و استحقاق دریافت کمک تشخیص می‌دهند، یکسان نیست. پژوهش سپس سه شیوه شناسایی افراد نیازمند را مقایسه می‌کند. روش نخست، استفاده از الگوریتم‌ها و آزمون وسع است که با بررسی دارایی‌ها، ویژگی‌های خانوار و شرایط زندگی، میزان مصرف آن را تخمین می‌زند. روش دوم، ثبت‌نام داوطلبانه است؛ یعنی افراد خود برای دریافت حمایت درخواست می‌دهند و سپس وضعیتشان ارزیابی می‌شود. روش سوم، شناسایی اجتماع‌محور است که در آن اعضای جامعه محلی درباره وضعیت خانوارها و میزان استحقاق آن‌ها برای دریافت کمک قضاوت می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد هیچ‌کدام از این روش‌ها به‌طور یکسان همه ابعاد نیازمندی را شناسایی نمی‌کنند: آزمون وسع برای شناسایی خانوارهای کم‌مصرف مناسب‌تر است، ثبت‌نام داوطلبانه بیشتر با ارزیابی افراد از وضعیت رفاه خودشان همخوانی دارد و شناسایی محلی به قضاوت جامعه درباره اینکه کمک به چه کسی بیشترین فایده را می‌رساند، نزدیک‌تر است. اهمیت شناخت محلی از آنجا ناشی می‌شود که بسیاری از ابعاد آسیب‌پذیری در داده‌های رسمی دیده نمی‌شوند. ممکن است خانواری دارایی مشخصی داشته باشد، اما به دلیل بدهی، بیماری، هزینه‌های درمانی، مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده یا وابستگی اقتصادی، در شرایط دشواری قرار گرفته باشد. الگوریتمی که صرفاً بر اساس دارایی و مصرف تصمیم می‌گیرد، ممکن است چنین وضعیتی را تشخیص ندهد. در مقابل، همسایگان و اعضای جامعه محلی احتمالاً اطلاعات بیشتری درباره این شرایط دارند. البته این شناخت نیز بی‌طرف و بی‌خطا نیست و می‌تواند تحت تأثیر تبعیض‌های جنسیتی، قومی و طبقاتی قرار بگیرد. یکی از پیشنهادهای پژوهش، طراحی الگوریتم‌هایی است که به‌جای پیش‌بینی صرفِ میزان مصرف، تلاش کنند تشخیص دهند کمک نقدی به کدام خانوار بیشترین ارزش اجتماعی را ایجاد می‌کند. اگر بتوان الگوی قضاوت اجتماعی درباره نیازمندی را با استفاده از ویژگی‌های قابل مشاهده خانوارها تخمین زد، دولت می‌تواند بدون تکرار فرایندهای محلی در همه مناطق، سیاست حمایتی خود را تا حدودی بر همان مبنا طراحی کند. بااین‌حال، آزمایش پژوهش نشان داد که حتی این الگوریتم‌ها نیز در مقایسه با شناسایی مستقیم اجتماع‌محور محدودیت دارند؛ زیرا بخشی از اطلاعات و شناخت محلی اساساً در داده‌های قابل‌اندازه‌گیری و رسمی وجود ندارد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

    Текстизменён
    Просмотры2,08 тыс.
    Пересылки22
    Реакции2
    Комментарии—
  2. 02

    🔘برندگان و بازندگان ترامپونومیکس اکونومیست در شماره این هفته خود سیاست‌های اقتصادی دولت ترامپ را مورد نقد و بررسی قرار داده است و نشان می‌دهد که برخلاف وعده‌های او برای احیای رفاه طبقه متوسط و کارگران آمریکایی، بخش قابل‌توجهی از هزینه‌های سیاست‌های اقتصادی دولت بر دوش خانوارهای کم‌درآمد و متوسط افتاده، درحالی‌که ثروتمندان بیشترین منافع را کسب کرده‌اند. سیاست تعرفه‌ای ترامپ، اگرچه با هدف حمایت از تولید داخلی و احیای صنایع آمریکا اجرا شده، هزینه کالاهای مصرفی را حدود ۲ درصد افزایش داده و به‌طور متوسط ۱۱۰۰ دلار در سال به هزینه خانوارها افزوده است. هم‌زمان، افزایش قیمت نفت در پی جنگ ایران، هزینه دیگری معادل حدود ۱۰۰۰ دلار به خانوارها تحمیل می‌کند. قانون مالیاتی و بودجه‌ای موسوم به "قانون بزرگ و زیبای یکپارچه" (OBBBA) نیز با افزایش متوسط بازپرداخت مالیاتی به میزان ۳۴۰ دلار، بخشی از این فشار را جبران کرده است؛ اما بیشترین کاهش مالیات نصیب خانوارهای پردرآمد شده است. در مقابل، محدودیت دسترسی به برنامه‌های حمایتی غذایی و درمانی، بیش از پنج میلیون آمریکایی را از مزایای کمک غذایی محروم کرده و دسترسی به مدیکید را نیز محدود ساخته است. افزایش هزینه مسکن و درمان نیز فشار مضاعفی بر خانوارهای متوسط و کم‌درآمد وارد کرده است. تعرفه‌های وارداتی هزینه ساخت خانه را بالا برده و سیاست‌های مهاجرتی دولت با تشدید کمبود نیروی کار، هزینه‌های ساخت‌وساز را افزایش داده است. در همین حال، نرخ وام مسکن از ۷ درصد فراتر رفته و افزایش هزینه بیمه درمانی، ناشی از لغو یارانه‌های تکمیلی اوباماکر، به‌طور متوسط نزدیک به ۸۰۰ دلار در سال به هزینه بیمه‌شدگان افزوده است. در بازار کار نیز وعده احیای صنعتی تحقق نیافته است. اگرچه اقتصاد آمریکا با رشد سالانه حدود ۳ درصدی تولید ناخالص داخلی مواجه است و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های هوش مصنوعی حدود ۱۸۰ هزار شغل مرتبط ایجاد کرده، رشد اشتغال عمدتاً در بخش سلامت و خدمات اجتماعی متمرکز بوده است. اشتغال صنعتی از ژانویه ۲۰۲۵ حدود ۲۰ هزار نفر کاهش یافته و رشد دستمزدها از ۴ به ۳ درصد کاهش یافته است؛ به‌گونه‌ای که دستمزد واقعی ساعتی نسبت به سال قبل ۰.۷ درصد کاهش یافته است. در مقابل، رونق بازار سهام، به‌ویژه در پی گسترش هوش مصنوعی، ثروت خانوارهای پردرآمد را به‌شدت افزایش داده است. از افزایش ۱۷ تریلیون دلاری ثروت سهام و صندوق‌های سرمایه‌گذاری از پایان سال ۲۰۲۴، نزدیک به ۹۰ درصد نصیب ثروتمندترین ۱۰ درصد خانوارها شده و سهم نیمه کم‌درآمد جامعه تنها ۰.۶ درصد بوده است. برآورد اکونومیست نشان می‌دهد سیاست‌های ترامپ در سال ۲۰۲۶ درآمد پس از مالیات و انتقالات فقیرترین دهک را تقریباً ۳ درصد کاهش می‌دهد، درحالی‌که درآمد دهک ثروتمندترین خانوارها تقریباً ۳ درصد افزایش می‌یابد. در پایان، مقاله تأکید می‌کند که نارضایتی اقتصادی به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. نزدیک به دوسوم آمریکایی‌ها معتقدند سیاست‌های اقتصادی ترامپ وضعیت اقتصادی را بدتر کرده و حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز این نگرش رو به افزایش است. افزایش هزینه سوخت و تعرفه‌ها، گروه‌هایی مانند کشاورزان را به سمت دموکرات‌ها سوق داده است. وعده پرداخت ۵۰۰۰ دلار به هر شهروند در صورت حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در کنگره نیز احتمالاً برای جلب اعتماد رأی‌دهندگانی که خود را بازمانده از رونق اقتصادی می‌دانند، کافی نخواهد بود. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

    Текст
    Просмотры519
    Пересылки9
    Реакции—
    Комментарии—
  3. 03

    🔘درهم‌شکستن رژیم ایران: از فشار تا گذار؛ راهبردی یکپارچه برای تغییر سیاسی در ایران ست کاپلان در گزارشی برای مجمع خاورمیانه به‌تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ به بررسی چگونگی تبدیل فشارهای نظامی و اقتصادی علیه جمهوری اسلامی به یک فرایند پایدار گذار سیاسی می‌پردازد. استدلال محوری نویسنده این است که تضعیف توان نظامی و اقتصادی حکومت، به‌خودی‌خود به تغییر سیاسی منجر نمی‌شود. با وجود ماه‌ها جنگ و واردآمدن خسارات سنگین به زیرساخت‌های نظامی، موشکی و هسته‌ای ایران، جمهوری اسلامی همچنان توانسته است ساختار قدرت خود را حفظ کند. از این منظر، مسئله اصلی راهبرد آمریکا و اسرائیل دیگر صرفاً چگونگی تضعیف نظامی ایران نیست، بلکه چگونگی تبدیل برتری نظامی و فشار اقتصادی به شرایطی است که امکان گذار سیاسی را فراهم کند. یکی از مهم‌ترین پرسش‌های گزارش این است که چرا اعتراضات گسترده اجتماعی، اعتصابات کارگری و جنبش‌های سیاسی و مدنی در دو دهه گذشته نتوانسته‌اند به تغییر نظام سیاسی منجر شوند. پاسخ نویسنده آن است که نارضایتی عمومی، حتی اگر فراگیر باشد، لزوماً به فروپاشی حکومت‌های اقتدارگرا منجر نمی‌شود. چنین نظام‌هایی معمولاً زمانی آسیب‌پذیر می‌شوند که اعتماد نخبگان سیاسی، اقتصادی، اداری و امنیتی به آینده حکومت از بین برود و هم‌زمان یک جایگزین سیاسی معتبر شکل بگیرد. در واقع، مسئله اصلی از نظر او تغییر محاسبات نخبگان است: زمانی که مدیران اقتصادی، تکنوکرات‌ها، مقامات استانی و حتی بخشی از نیروهای امنیتی به این نتیجه برسند که تداوم وفاداری به حکومت دیگر منافع و امنیت آنان را تضمین نمی‌کند، احتمال فاصله‌گیری از ساختار قدرت افزایش می‌یابد. بنابراین، تغییر سیاسی بیش از آنکه محصول نارضایتی عمومی به‌تنهایی باشد، نتیجه فرسایش تدریجی انسجام ائتلاف حاکم است. کاپلان برای تحقق گذار سیاسی چهار محور مکمل پیشنهاد می‌کند: شکل‌گیری ائتلافی فراگیر از نیروهای مخالف حول اصول مشترکی مانند گذار دموکراتیک، حفظ تمامیت ارضی و انتقال مسالمت‌آمیز قدرت؛ ایجاد شکاف در ائتلاف حاکم از طریق تفکیک مسئولان اصلی سرکوب و فساد از مدیران و نیروهای اداری و امنیتی قابل مشارکت در نظم آینده؛ تقویت رسانه‌های مستقل، ارتباطات امن و مقابله با سانسور؛ و ترکیب تحریم‌های هدفمند با حمایت اقتصادی از مقاومت مدنی و ارائه برنامه‌ای معتبر برای بازسازی اقتصاد پس از گذار. یکی از پیشنهادات گزارش، ایجاد مناطق امن مخالفان در داخل ایران است. کاپلان با اشاره به تجربه سوریه و مناطق تحت کنترل مخالفان در ادلب، استدلال می‌کند که ایجاد فضاهایی خارج از کنترل کامل حکومت می‌تواند به مخالفان امکان دهد نهادهای سیاسی و اداری خود را سازمان‌دهی کنند، خدمات انسانی ارائه دهند و توانایی حکمرانی خود را به نمایش بگذارند. به اعتقاد او، مناطق مرزی، به‌ویژه بخش‌هایی از کردستان و بلوچستان، ممکن است به دلیل شرایط جغرافیایی و وجود شبکه‌های سیاسی محلی، زمینه مساعدتری برای شکل‌گیری چنین مناطقی داشته باشند. با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که محدودماندن این مناطق به نواحی اقلیت‌نشین می‌تواند به تقویت روایت تجزیه‌طلبی حکومت و تضعیف مشروعیت ملی مخالفان منجر شود. بنابراین، این مناطق باید نقطه آغاز گسترش یک جنبش سیاسی فراگیر باشند که به‌تدریج به مناطق مرکزی و فارسی‌زبان کشور نیز گسترش یابد. از نگاه گزارش، اهمیت راهبردی این مناطق صرفاً در کنترل سرزمین نیست، بلکه در ایجاد یک مرکز سیاسی جایگزین و تضعیف تصور شکست‌ناپذیری و تداوم حکومت نهفته است. در نهایت، گزارش بر اهمیت برنامه‌ریزی برای دوران پس از گذار تأکید می‌کند. یکی از مهم‌ترین مخاطرات فروپاشی حکومت‌های اقتدارگرا، ازهم‌گسیختگی نهادهای دولتی و بروز خلأ حکمرانی است. از این رو، حفظ وزارتخانه‌ها، دادگاه‌ها، خدمات عمومی، زیرساخت‌های حیاتی و نظام اداری کشور باید از اولویت‌های اصلی هر برنامه گذار باشد. نویسنده خواهان رویکردی چندلایه در عدالت انتقالی است که در آن مسئولان اصلی نقض حقوق بشر و سرکوب تحت پیگرد قرار گیرند، اما کارمندان و متخصصان عادی دولت که در جرائم جدی دخالت نداشته‌اند، امکان ادامه فعالیت و مشارکت در بازسازی کشور را داشته باشند. اصلاح بخش امنیتی، سازوکارهای انتقال قدرت، حقیقت‌یابی و حفظ تداوم نهادی نیز از دیگر الزامات مورد تأکید او هستند. https://www.meforum.org/mef-reports/fracturing-the-iranian-regime 🆔 @mohammadreza_dadgostar

    Превью ссылки
    Просмотры518
    Пересылки25
    Реакции1
    Комментарии—
  4. 04

    🔘پاییز امسال چه بخوانیم؛ به‌انتخاب اساتید جانز هاپکینز هفت تن از اساتید رشته‌های مختلف دانشگاه جانز هاپکینز از کتب پیشنهادی خود برای مطالعه در پاییز ۲۰۲۶ گفته‌اند. در بین ‌آن‌ها برای علاقه‌مندان به علوم سیاسی کتاب "معماران جدید استراتژی مدرن" اثری خواندنی خواهد بود. کتاب "روزهای عشق و خشم" داستان گروه کوچکی از شهروندان شهر منبج سوریه را روایت می‌کند که پس از جنگ داخلی سوریه، تجربه‌ای از دموکراسی را آغاز می‌کنند. کتاب "درمان از مسیر پیوندهای اجتماعی" به شکل جدیدی از درمان می‌پردازد که مبتنی بر مشارکت در فعالیت‌های جمعی مانند کارهای داوطلبانه است‌. کتاب "موسیقی‌هایی که آمریکا را تغییر دادند" به موسیقی‌های تأثیرگذار در سیاست آمریکا پرداخته است. کتاب "بستن چمدان برای مریخ" درباره چالش‌های سفر انسان به فضاست. کتاب "توهمات همه‌گیری" کیس ابولا را به‌عنوان یک بیماری همه‌گیر با ریشه‌های استعماری بررسی کرده است‌. کتاب "چرا می‌پرسیم چرا؟" هم به میل شدید انسان به فهم جهان پیرامونش اختصاص دارد که در عصر هوش مصنوعی یک موضوع حیاتی است. https://washingtondc.jhu.edu/news/fall-2026-book-list 🆔 @mohammadreza_dadgostar

    Превью ссылкиизменён
    Просмотры486
    Пересылки17
    Реакции—
    Комментарии—
  5. 05

    🔘اسپانیای سوسیالیستی و بار دیگر فاجعه 🖌ایتسو دیاز (ترجمه: محمدرضا دادگستر) دو مورد از مرگبارترین سوانح قطار سریع‌السیر در تاریخ اروپا، طی ۱۰ ماه گذشته در اسپانیا رخ داده‌اند. در ۱۸ ژانویه، قطاری در آداموس از ریل خارج شد که در نتیجه آن ۴۶ نفر کشته و ۲۹۲ نفر زخمی شدند. روز چهارشنبه، دو قطار در اوردا با یکدیگر برخورد کردند. تاکنون ۶۹ نفر جان باخته‌اند و ده‌ها نفر زخمی شده‌اند. این حوادث به رشته‌ای از سوانح و رویدادهای کم‌خطرتر در شبکه ریلی اسپانیا، به‌ویژه طی سه سال گذشته، اضافه می‌شوند؛ الگویی که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً بداقبالی دانست. در عوض، باید سوسیالیسم را مقصر دانست. همانند سانحه آداموس، خاموشی سراسری ۲۳ساعته در سال ۲۰۲۵ و سیل‌های سال ۲۰۲۴ در والنسیا، دولت از پذیرش مسئولیت طفره رفته است؛ با وجود آنکه نگهداری زیرساخت‌های ریلی منحصراً در حیطه مسئولیت آن قرار دارد. ما سیل‌هایی از نوشته‌های تئوریک را صرف توضیح شکست سوسیالیسم می‌کنیم. اما مشاهده آن از نزدیک بسیار آموزنده‌تر است. کوبا و ونزوئلا نمونه‌هایی آشنا هستند، اما اکنون افراد اندکی به یاد می‌آورند که این کشورها پیش از به قدرت رسیدن چپ‌ها چه وضعیتی داشتند. در اسپانیا، ما شاهد این افول به‌صورت زنده هستیم. تا زمانی که پدرو سانچز در سال ۲۰۱۸ به قدرت نرسیده بود، راه‌آهن سریع‌السیر اسپانیا الگویی جهانی به شمار می‌رفت. در این هشت سال چه اتفاقی افتاده که چنین زوال ویرانگری را رقم زده است؟ اسپانیا از سال ۲۰۰۵ آزادسازی خدمات ریلی را آغاز کرد و به اپراتورهای خصوصی اجازه داد در بازار حمل‌ونقل بار با یکدیگر رقابت کنند. این روند در سال ۲۰۲۰ با آزادسازی کامل حمل‌ونقل ریلی مسافری به اوج رسید و پس از آن، دو شرکت خصوصی وارد این بازار شدند. این تحول به کاهش قیمت بلیت و افزایش شمار مسافران انجامید؛ روندی که افزایش خدمات، گسترش شبکه، رشد جمعیت و یارانه‌های دولتی با هدف تشویق سفرهای ریلی نیز آن را تقویت کردند. با این حال، نگهداری راه‌آهن و زیرساخت‌ها همچنان در اختیار دولت باقی ماند. در نتیجه شمار مسافران راه‌آهن سریع‌السیر بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ حدود ۶۹ درصد افزایش یافت، در حالی که هزینه تعمیر و نگهداری شبکه تنها ۱۸.۳ درصد رشد کرد. (و این رقمی است که دولت ترجیح می‌دهد نادیده بگیرد) سانچز در دوران تصدی خود، که قصد دارد در انتخابات ۲۹ نوامبر آن را تمدید کند، سه وزیر سوسیالیست را در رأس وزارت زیرساخت و حمل‌ونقل داشته است. یکی از آن‌ها، خوزه لوئیس آبالوس، از سوی عالی‌ترین دادگاه کیفری اسپانیا به عضویت در یک سازمان مجرمانه، رشوه‌خواری، اعمال نفوذ و اختلاس از منابع عمومی محکوم شد. وزیر فعلی، آقای پوئنته، بیشتر به‌خاطر فعالیت بی‌وقفه در شبکه‌های اجتماعی و حمله به مخالفان شناخته می‌شود تا دستاوردهایش در وزارتخانه. این دو سانحه بزرگ در دوران مسئولیت او رخ داده‌اند. زیرساخت‌های ریلی تنها حوزه‌ای نیستند که زیر ذره‌بین قرار گرفته‌اند. گزارشی که انجمن راه اسپانیا در سال ۲۰۲۵ منتشر کرد، نتیجه گرفت که وضعیت سطح جاده‌های اسپانیا در بدترین شرایط خود طی تاریخ معاصر قرار دارد. بی‌توجهی سانچز به مردم اسپانیا موضوعی است که می‌تواند مطالعه‌ای در علوم سیاسی، یا شاید روان‌شناسی، باشد. چگونه دولت اسپانیا می‌تواند هزینه بهبود زیرساخت‌های ریلی در مراکش، مصر و اوگاندا را تأمین کند، در حالی که زیرساخت‌های خود اسپانیا رو به زوال هستند؟ آلبرتو نونیز فئیخو، رهبر حزب مردم که امیدوار است جانشین سانچز شود، پرسشی مهم مطرح کرده است: چه بر سر زیرساخت‌های اسپانیا آمده است؟ من پرسش دیگری نیز اضافه می‌کنم: چرا اسپانیایی‌ها در دوران سانچز بیش از هر زمان دیگری مالیات می‌پردازند، در حالی که خدمات عمومی در وضعیتی بدتر از پیش از روی کار آمدن او قرار دارند؟ شاید این هم نمونه دیگری باشد از اینکه سوسیالیسم روی کاغذ بهتر از دنیای واقعی عمل می‌کند https://www.wsj.com/opinion/another-train-wreck-in-socialist-spain-6dbe3208 🆔 @mohammadreza_dadgostar

    Превью ссылки
    Просмотры471
    Пересылки5
    Реакции—
    Комментарии—

Новые посты

#2510Текст

🔘آیا مدل توسعه ببرهای آسیا دیگر قابل‌تکرار نیست؟ مختصات جدید توسعه در جهان 🖌تلخیص: محمدرضا دادگستر (پژوهشگر سیاستگذاری عمومی) برای چند دهه، توسعه صادرات‌محور یکی از موفق‌ترین الگوهای رشد اقتصادی به شمار می‌رفت. تجربه ژاپن، کره جنوبی، تایوان و چین نشان داده بود که کشورهای درحال‌توسعه می‌توانند با گسترش تولید صنعتی، جذب سرمایه‌گذاری خارجی، استفاده از نیروی کار نسبتاً ارزان و اتصال به زنجیره‌های ارزش جهانی، مسیر توسعه را طی کنند. اما امروز این الگو با یک پرسش اساسی روبه‌روست: آیا شرایطی که امکان صنعتی‌شدن صادرات‌محور را برای نسل قبلی کشورهای شرق آسیا فراهم کرد، همچنان برای کشورهای درحال‌توسعه وجود دارد؟ کتاب تازه آلساندرو باراتیری و آدیتیا ماتو، دو اقتصاددان بانک جهانی، با عنوان "شن‌های روان: آیا تجارت همچنان مسیری به سمت توسعه است؟" به بررسی همین پرسش می‌پردازد. استدلال اصلی نویسندگان این است که تجارت بین‌المللی همچنان می‌تواند موتور توسعه باشد، اما زمین بازی به‌سرعت در حال تغییر است. چهار تحول بزرگ، مفروضات الگوی توسعه صادرات‌گرای گذشته را دگرگون کرده‌اند: بازگشت حمایت‌گرایی در اقتصادهای پیشرفته، سلطه فزاینده چین بر تولید صنعتی جهان، گسترش فناوری‌های اتوماسیون و هوش مصنوعی، و تغییرات اقلیمی و جمعیتی. این تحولات نه به معنای پایان امکان توسعه از مسیر تجارت، بلکه به معنای ضرورت بازنگری جدی در راهبردهای توسعه صنعتی و اقتصادی است. نویسندگان معتقدند کشورهای درحال‌توسعه بیش از آنکه در انتظار تغییر سیاست‌های آمریکا، چین یا سایر قدرت‌های بزرگ باشند، باید بر اصلاحات داخلی تمرکز کنند. آنان چهار محور را برای راهبرد توسعه در شرایط جدید پیشنهاد می‌کنند. محور نخست، اصلاح تجارت و سرمایه‌گذاری، به‌ویژه در بخش خدمات است. برخلاف تصور رایج، خدمات دیگر صرفاً فعالیت‌هایی حاشیه‌ای و غیرمولد نیستند؛ حمل‌ونقل، ارتباطات، خدمات مالی و خدمات کسب‌وکار از عوامل تعیین‌کننده رقابت‌پذیری صنایع تولیدی‌اند. محدودیت ورود و رقابت در این بخش‌ها، هزینه تولید را بالا می‌برد و توان صادراتی بنگاه‌ها را تضعیف می‌کند. برای نمونه، آزادسازی تجارت خدمات در ویتنام طی سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ به افزایش متوسط سه‌درصدی بهره‌وری در بخش خدمات و صنایع تولیدی استفاده‌کننده از خدمات انجامید. برآورد کتاب همچنین نشان می‌دهد حذف محدودیت‌های بخش حمل‌ونقل می‌تواند در بلندمدت هزینه‌های تجاری را تا یک‌سوم کاهش دهد و درآمد را تا ۱۰ درصد افزایش دهد. محور دوم، پذیرش فناوری و تقویت نوآوری است. به‌جای مقاومت در برابر اتوماسیون و فناوری‌های جدید، کشورها باید ظرفیت بنگاه‌های داخلی را برای استفاده از آن‌ها افزایش دهند. این امر مستلزم زیرساخت مناسب، دسترسی به فناوری، رقابت در بازار و اصلاح سیاست‌هایی است که انگیزه نوآوری را تضعیف می‌کنند. محور سوم، توسعه مهارت‌ها و پیوند مؤثرتر آموزش با نیازهای اقتصادی است. کتاب هشدار می‌دهد که کشورها ممکن است در "تله تجارت کم‌ارزش" گرفتار شوند؛ یعنی تمرکز در صنایعی که به مهارت‌های اندکی نیاز دارند، خود انگیزه سرمایه‌گذاری در آموزش و ارتقای مهارت را کاهش دهد و در نتیجه، گذار به فعالیت‌های پیچیده‌تر دشوارتر شود. بنابراین، توسعه سرمایه انسانی باید هم‌زمان با ایجاد فرصت‌های شغلی باکیفیت و هماهنگی میان نظام آموزشی و بنگاه‌ها پیش برود. محور چهارم نیز تعمیق همکاری‌های بین‌المللی و منطقه‌ای است؛ به‌ویژه در شرایطی که نظام تجارت چندجانبه با رکود و چندپارگی روبه‌روست. در مجموع، پیام کتاب این نیست که کشورهای درحال‌توسعه باید از صنعتی‌شدن یا صادرات‌محوری دست بکشند؛ بلکه باید از تصور قدیمی توسعه فاصله بگیرند. در الگوی کلاسیک، دسترسی به بازارهای خارجی، نیروی کار ارزان و سرمایه‌گذاری صنعتی می‌توانستند نقطه آغاز جهش اقتصادی باشند. در سده بیست‌ویکم، این عوامل به‌تنهایی کفایت نمی‌کنند. رقابت‌پذیری بیش از پیش به کیفیت خدمات، فناوری، مهارت، نوآوری، مقیاس بازار و توانایی بنگاه‌ها برای ارتقای جایگاه خود در زنجیره‌های ارزش وابسته شده است. به بیان دیگر، مسئله امروز صرفاً صادرات بیشتر نیست؛ مسئله، ساختن اقتصادی است که بتواند پیچیده‌تر تولید کند، فناوری را جذب کند، بهره‌وری را بالا ببرد و از تغییرات جهانی فرصت بسازد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры152−62%к среднему
Пересылки10
Реакции—
Комментарии—
#2509Фото

🔘ویرایش جدید هندبوک فساد سیاسی راتلج منتشر شد انتشارات راتلج از انتشار دومین ویرایش هندبوک فساد سیاسی خبر داد.‌ این کتاب با رویکردی انتقادی و بین‌رشته‌ای، پارادایم‌های سنتی مطالعه فساد مانند شفافیت، حاکمیت قانون و مدل‌های کارگزار-کارفرما را به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این چارچوب‌ها نه‌تنها تحول پایدار ایجاد نکرده‌اند، بلکه پویایی‌های واقعی فساد را پنهان کرده‌اند. این مجموعه در شش بخش سازماندهی شده است: درک مفهومی و تاریخی فساد، علل ساختاری و هنجاری آن، چالش‌های سنجش، شکل و دامنه در حال تغییر فساد در زمینه‌هایی مانند مهاجرت، زندان، ورزش و جرایم فراملی، رویکردهای مبارزه با فساد و ترویج صداقت (از جمله نقش سازمان‌های بین‌المللی، قانون، جامعه مدنی و هوش مصنوعی)، و در نهایت چشم‌انداز نوظهور شامل نقد صنعت ضدفساد، رابطه فساد و پوپولیسم و فراخوان برای نظریه‌ای واحد در باب مطالعات فساد. ویراستاری کتاب را پل هیوود، استاد مدعو مرکز مطالعات فساد دانشگاه ساسکس، اینا کوبه، استاد علوم سیاسی دانشگاه تل‌آویو و آنا شویکرات، پژوهشگر پسادکتری دانشگاه کلن بر عهده داشتند. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры233−42%к среднему
Пересылки9
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
2 ч99
14 ч199
28 ч233
  1. Через 1 час99
  2. Через 24 часа233
  3. Всего сейчас233
#2508Файлизменён
Просмотры246−39%к среднему
Пересылки4
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
5 ч165
17 ч224
31 ч246
  1. Через 6 часов165
  2. Через 24 часа224
  3. Всего сейчас246
#2507Текст

🔘هوش مصنوعی کارآفرینی را دموکراتیزه کرده است رونی چترجی، اقتصاددان ارشد اوپن‌اِی‌آی، مهمان پادکست پاسیبل رید هافمن، هم‌بنیانگذار لینکدین بود و درباره پیامدهای اقتصادی هوش مصنوعی صحبت کرد. از نظر چترجی، ما در آستانه مرحله‌ای جدید از انقلاب هوش مصنوعی قرار داریم که مشخصه اصلی آن گذار از ابزارهای پرسش‌وپاسخ به عامل‌های هوشمند (AI Agents) است. تاکنون بخش زیادی از استفاده از هوش مصنوعی به این محدود بوده که کاربر سؤالی مطرح کند و پاسخی دریافت کند؛ اما ظرفیت واقعی زمانی آشکار می‌شود که هوش مصنوعی بتواند به نرم‌افزارها، پایگاه‌های اطلاعاتی و ابزارهای کاری سازمان متصل شود و مجموعه‌ای از وظایف را به‌صورت مستقل انجام دهد. او انتظار دارد طی ۱۲ تا ۱۸ ماه آینده، این تحول در بخش بزرگی از بنگاه‌های اقتصادی گسترش یابد. یکی از پیامدهای مهم این تحول، تغییر تدریجی مرزهای مشاغل است. کارکنان دیگر لزوماً به وظایف تعریف‌شده در شرح شغل خود محدود نخواهند ماند. برای مثال، یک متخصص مالی می‌تواند بخشی از وظایف بازاریابی را نیز انجام دهد یا یک کارشناس ارتباطات، تحلیل‌های آماری و مالی موردنیاز سازمان را به کمک هوش مصنوعی پیش ببرد. به این ترتیب، هوش مصنوعی صرفاً ابزار افزایش سرعت انجام وظایف قبلی نیست، بلکه به کارکنان امکان می‌دهد وارد حوزه‌هایی شوند که پیش‌تر به تخصص‌ها و واحدهای سازمانی دیگری تعلق داشتند. یکی از امیدوارکننده‌ترین پیامدهای هوش مصنوعی از نظر چترجی، کاهش هزینه ورود به فعالیت‌های کارآفرینانه است. راه‌اندازی یک کسب‌وکار معمولاً به مجموعه‌ای از مهارت‌ها و منابع نیاز دارد: بازاریابی، امور مالی، مدیریت منابع انسانی، تحلیل بازار و شناخت مشتریان. بسیاری از افراد ایده‌های مناسبی دارند، اما به دلیل نداشتن سرمایه کافی یا دسترسی نداشتن به متخصصان، هرگز نمی‌توانند آنها را به کسب‌وکار تبدیل کنند. هوش مصنوعی می‌تواند بخشی از این محدودیت‌ها را برطرف کند. کارآفرینی که در یک منطقه دورافتاده زندگی می‌کند و امکان استخدام مدیر بازاریابی یا مشاور مالی را ندارد، اکنون می‌تواند از یک دستیار هوشمند برای انجام این وظایف استفاده کند. چتری به برآوردی اشاره می‌کند که بر اساس آن حدود چهار میلیون آمریکایی از چت جی‌پی‌تی در بخشی از فرایند کارآفرینی خود استفاده می‌کنند. چترجی در تحلیل آثار توزیعی هوش مصنوعی از تجربه شوک تجاری چین در اقتصاد آمریکا استفاده می‌کند. ورود کالاهای ارزان‌قیمت چینی منافع گسترده‌ای برای مصرف‌کنندگان آمریکایی ایجاد کرد، اما در مقابل، برخی مناطق و صنایع را با بیکاری و رکود مواجه ساخت. تعداد مشاغل ازدست‌رفته در مقیاس کل اقتصاد آمریکا شاید چندان بزرگ به نظر نمی‌رسید، اما آثار آن در برخی جوامع محلی بسیار عمیق و ماندگار بود و حتی بر جهت‌گیری سیاسی این مناطق تأثیر گذاشت. به اعتقاد او، هوش مصنوعی نیز می‌تواند الگوی مشابهی داشته باشد: منافع آن میان میلیون‌ها مصرف‌کننده و بنگاه در سراسر جهان پراکنده خواهد شد، اما هزینه‌های تعدیل اقتصادی ممکن است بر تعداد محدودی از صنایع، مشاغل و مناطق متمرکز شود. برای توضیح این موضوع، او به مفهوم "مازاد مصرف‌کننده" اشاره می‌کند. فرض کنید فردی با استفاده از نسخه رایگان هوش مصنوعی بتواند تعطیلات خانوادگی بهتری برنامه‌ریزی کند. این بهبود رفاه اقتصادی واقعی است، اما الزاماً در آمار تولید ناخالص داخلی ثبت نمی‌شود. چتری معتقد است ارزش اقتصادی چنین منافعی در مقیاس کلان بسیار قابل‌توجه است و برآوردی در حدود ۳۰۰ میلیارد دلار در سال برای آن مطرح می‌کند. نکته مهم‌تر آن است که منافع هوش مصنوعی ممکن است در کشورهای کم‌درآمد حتی بیشتر باشد. فردی که در یک کشور درحال‌توسعه به خدمات مشاوره‌ای، آموزشی یا تخصصی باکیفیت دسترسی ندارد، می‌تواند از ابزار هوش مصنوعی خدماتی دریافت کند که پیش‌تر برای او دسترس‌ناپذیر بوده است. به همین دلیل، چتری معتقد است منافع این فناوری در برخی کشورهای مانند هند و برزیل می‌تواند از نظر رفاهی بسیار چشمگیر باشد. در مقابل، هزینه‌های ناشی از حذف مشاغل در گروه‌ها و مناطق مشخصی متمرکز خواهد شد. همین مسئله می‌تواند به افزایش بدبینی عمومی نسبت به هوش مصنوعی، اعتراض به ساخت مراکز داده و تبدیل شدن هوش مصنوعی به موضوعی مهم در رقابت‌های انتخاباتی منجر شود. به اعتقاد او، حتی اگر بازندگان هوش مصنوعی از نظر آماری اقلیت باشند، آثار سیاسی و اجتماعی زیان‌های آنها می‌تواند بسیار گسترده باشد. youtube.com/ZBGh-Mw7UV0?si=4MYgUVL-QW0pYpTg 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры296−26%к среднему
Пересылки10
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч139
16 ч260
28 ч296
  1. Через 24 часа296
  2. Всего сейчас296
#2506Файл
Просмотры321−20%к среднему
Пересылки13
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч141
17 ч151
35 ч246
73 ч321
  1. Через 24 часа151
  2. Всего сейчас321
#2505Текстизменён

🔘فقیرترین‌ها یا نیازمندترین‌ها؟ دولت دقیقاً باید به چه کسی کمک کند؟ وقتی دولت‌ها برنامه‌ای برای حمایت از اقشار فقیر طراحی می‌کنند، معمولاً با یک مسئله ظاهراً ساده روبه‌رو هستند: چگونه فقیرترین خانوارها را شناسایی کنیم؟ پاسخ رایج، استفاده از شاخص‌هایی مانند درآمد، میزان مصرف، دارایی‌ها و وضعیت مسکن است. اما یک پژوهش تازه با عنوان Target What? The Foundations of Poverty Targeting، که ابیجیت بنرجی برنده نوبل اقتصاد ۲۰۱۹ از نویسندگان آن است، نشان می‌دهد که این روش‌ها ممکن است ما را به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت از آنچه انتظار داریم برسانند؛ زیرا فقیرترین افراد لزوماً همان کسانی نیستند که بیشترین نیاز را به کمک دارند یا دریافت کمک برایشان بیشترین فایده را ایجاد می‌کند. پژوهشگران برای بررسی این مسئله، بیش از ۵۵۰۰ نفر را در ۶۰۰ روستای اندونزی مطالعه کردند. آن‌ها از افراد خواستند نه‌تنها وضعیت مصرف و رفاه خود را ارزیابی کنند، بلکه درباره وضعیت سایر خانوارها و اینکه چه کسانی بیشترین بهره را از دریافت کمک نقدی خواهند برد نیز قضاوت کنند. نتیجه جالب بود: ارزیابی افراد از فقر، ارزیابی جامعه از رفاه خانوارها و تشخیص کسانی که بیشترین ارزش اجتماعی را از دریافت کمک می‌برند، با یکدیگر تفاوت قابل‌توجهی داشتند. برای درک اهمیت این تفاوت، فرض کنید دولت تصمیم گرفته است فقط به ۱۰ درصد نیازمندترین خانوارها کمک کند. اگر معیار انتخاب، میزان مصرف خانوارها باشد، ۷۷ درصد افرادی که جامعه آن‌ها را مستحق دریافت کمک می‌داند، از فهرست حمایت حذف می‌شوند. این میزان در استفاده از خودارزیابی افراد از وضعیت رفاهشان ۵۷ درصد و در استفاده از ارزیابی اجتماعی درباره سطح رفاه خانوارها ۲۵ درصد است. به بیان دیگر، آنچه در آمارهای اقتصادی به‌عنوان فقر شناسایی می‌شود، الزاماً با آنچه مردم در زندگی روزمره خود به‌عنوان نیازمندی و استحقاق دریافت کمک تشخیص می‌دهند، یکسان نیست. پژوهش سپس سه شیوه شناسایی افراد نیازمند را مقایسه می‌کند. روش نخست، استفاده از الگوریتم‌ها و آزمون وسع است که با بررسی دارایی‌ها، ویژگی‌های خانوار و شرایط زندگی، میزان مصرف آن را تخمین می‌زند. روش دوم، ثبت‌نام داوطلبانه است؛ یعنی افراد خود برای دریافت حمایت درخواست می‌دهند و سپس وضعیتشان ارزیابی می‌شود. روش سوم، شناسایی اجتماع‌محور است که در آن اعضای جامعه محلی درباره وضعیت خانوارها و میزان استحقاق آن‌ها برای دریافت کمک قضاوت می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد هیچ‌کدام از این روش‌ها به‌طور یکسان همه ابعاد نیازمندی را شناسایی نمی‌کنند: آزمون وسع برای شناسایی خانوارهای کم‌مصرف مناسب‌تر است، ثبت‌نام داوطلبانه بیشتر با ارزیابی افراد از وضعیت رفاه خودشان همخوانی دارد و شناسایی محلی به قضاوت جامعه درباره اینکه کمک به چه کسی بیشترین فایده را می‌رساند، نزدیک‌تر است. اهمیت شناخت محلی از آنجا ناشی می‌شود که بسیاری از ابعاد آسیب‌پذیری در داده‌های رسمی دیده نمی‌شوند. ممکن است خانواری دارایی مشخصی داشته باشد، اما به دلیل بدهی، بیماری، هزینه‌های درمانی، مسئولیت مراقبت از اعضای خانواده یا وابستگی اقتصادی، در شرایط دشواری قرار گرفته باشد. الگوریتمی که صرفاً بر اساس دارایی و مصرف تصمیم می‌گیرد، ممکن است چنین وضعیتی را تشخیص ندهد. در مقابل، همسایگان و اعضای جامعه محلی احتمالاً اطلاعات بیشتری درباره این شرایط دارند. البته این شناخت نیز بی‌طرف و بی‌خطا نیست و می‌تواند تحت تأثیر تبعیض‌های جنسیتی، قومی و طبقاتی قرار بگیرد. یکی از پیشنهادهای پژوهش، طراحی الگوریتم‌هایی است که به‌جای پیش‌بینی صرفِ میزان مصرف، تلاش کنند تشخیص دهند کمک نقدی به کدام خانوار بیشترین ارزش اجتماعی را ایجاد می‌کند. اگر بتوان الگوی قضاوت اجتماعی درباره نیازمندی را با استفاده از ویژگی‌های قابل مشاهده خانوارها تخمین زد، دولت می‌تواند بدون تکرار فرایندهای محلی در همه مناطق، سیاست حمایتی خود را تا حدودی بر همان مبنا طراحی کند. بااین‌حال، آزمایش پژوهش نشان داد که حتی این الگوریتم‌ها نیز در مقایسه با شناسایی مستقیم اجتماع‌محور محدودیت دارند؛ زیرا بخشی از اطلاعات و شناخت محلی اساساً در داده‌های قابل‌اندازه‌گیری و رسمی وجود ندارد. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры2 076+417%к среднему
Пересылки22
Реакции2
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
10 ч145
17 ч155
35 ч1 671
73 ч2 076
  1. Через 24 часа155
  2. Всего сейчас2 076
#2504Файл
Просмотры444+11%к среднему
Пересылки22
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
3 ч116
16 ч222
23 ч229
28 ч245
79 ч444
  1. Через 24 часа229
  2. Всего сейчас444
#2503Файл
Просмотры321−20%к среднему
Пересылки10
Реакции—
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч79
14 ч161
26 ч208
58 ч288
75 ч321
  1. Через 24 часа208
  2. Всего сейчас321
#2502Текст

🔘آن‌سوی دیوار؛ روایتی از آلمان شرقی در جنگ سرد امروز سی‌وهفتمین سالگرد فرو ریختن دیوار برلین بود. اما مردم در آن‌سوی دیوار برلین، آلمان شرقی، چگونه زندگی می‌کردند؟ کاتیا هویر در کتاب "‌آن‌ سمت دیوار" تاریخ آلمان شرقی از ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ را روایت کرده است که فکت‌های جالبی دربردارد. ۱. هفدهم ژوئن؛ روزی که کارگران علیه دولت کارگری شوریدند: یکی از مهم‌ترین و کمتر شناخته‌شده‌ترین رویدادهای تاریخ آلمان شرقی، قیام گسترده کارگران در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۳ است. این واقعه از یک تناقض سیاسی بزرگ سرچشمه می‌گرفت: حکومتی که خود را نماینده طبقه کارگر معرفی می‌کرد، با سیاست‌هایی روبه‌رو شده بود که کارگران را به خیابان کشاند. دولت والتر اولبریشت، رهبر وقت آلمان شرقی، برای افزایش تولید صنعتی، میزان کار مورد انتظار از کارگران را بالا برده بود، بدون آنکه دستمزدها متناسب با آن افزایش یابد. در مجموع، گفته می‌شود حدود یک میلیون نفر در سراسر کشور در این ناآرامی‌ها مشارکت داشتند. حکومت به‌تنهایی قادر به کنترل اوضاع نبود و ارتش شوروی با تانک و نیروی نظامی برای سرکوب اعتراضات وارد عمل شد. ۲. اشتازی؛ دولتی که حتی به وفاداران خودش هم اعتماد نداشت: پس از قیام ۱۹۵۳، رهبران آلمان شرقی به این نتیجه رسیدند که بقای حکومت صرفاً با کنترل مخالفان آشکار تضمین نمی‌شود. آنها می‌خواستند حتی نشانه‌های اولیه نارضایتی را شناسایی کنند؛ یعنی پیش از آنکه یک شهروند به مخالف حکومت تبدیل شود، احتمال تغییر نگرش او را زیر نظر بگیرند. حتی اعضای رهبری حزب و مقامات عالی‌رتبه نیز از نظارت اشتازی در امان نبودند. این سازمان نه‌فقط جامعه، بلکه خود ساختار قدرت را هم زیر نظر داشت. در چنین شرایطی، وفاداری سیاسی هیچ‌گاه تضمین‌کننده امنیت نبود. ۳. مرفه‌ترین کشور کمونیستی در دهه ۱۹۷۰: با روی کار آمدن اریش هونکر در سال ۱۹۷۱، سیاست اقتصادی و اجتماعی آلمان شرقی وارد مرحله تازه‌ای شد. هونکر برخلاف والتر اولبریشت که بیشتر بر انضباط اقتصادی و ساختن جامعه‌ای مبتنی بر برابری تأکید داشت، تلاش می‌کرد سطح مصرف و رفاه مادی شهروندان را افزایش دهد. یک خانوار چهارنفره در آلمان غربی حدود ۲۱ درصد درآمد خالص خود را صرف اجاره مسکن می‌کرد، در حالی که این رقم برای خانواری مشابه در آلمان شرقی فقط ۴.۴ درصد بود. در سال ۱۹۷۰، تنها ۱۵ درصد خانوارهای آلمان شرقی خودرو داشتند؛ این رقم در سال ۱۹۷۵ به بیش از ۲۵ درصد و در پایان دهه به ۳۸ درصد رسید. تا سال ۱۹۸۰ تقریباً هر خانوار یک یخچال، تلویزیون و ماشین لباس‌شویی داشت. در دهه ۱۹۷۰، آلمان شرقی به بالاترین سطح زندگی در میان کشورهای کمونیستی دست یافته بود. اما این رفاه بر پایه اقتصادی آسیب‌پذیر شکل گرفته بود. وابستگی به نفت و گاز شوروی، محدودیت دسترسی به ارز خارجی و اتکای فزاینده به استقراض از غرب، مشکلاتی بودند که در ادامه خود را نشان دادند. ۴. بحران قهوه ۱۹۷۷؛ وقتی یک فنجان قهوه به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شد: قهوه برای بسیاری از خانواده‌های آلمان شرقی بخشی از زندگی روزمره و نشانه‌ای از ثبات و رفاه محسوب می‌شد. دولت حتی پس از آنکه شوروی در سال ۱۹۵۴ صادرات قهوه به آلمان شرقی را متوقف کرد، تلاش می‌کرد از بازار جهانی قهوه واردات انجام دهد. سالانه حدود ۱۵۰ میلیون مارک آلمان غربی برای خرید ارز مورد نیاز واردات قهوه هزینه می‌شد. در سال ۱۹۷۷، ترکیب دو عامل بحران اقتصادی ناشی از افزایش قیمت نفت و کاهش محصول قهوه برزیل، هزینه واردات قهوه را به‌شدت افزایش داد. هزینه واردات این محصول به ۶۶۷.۲ میلیون مارک رسید؛ بیش از چهار برابر رقم پیشین. دولت برای حل مسئله تصمیم گرفت ترکیب قهوه را تغییر دهد. از اول اوت ۱۹۷۷، بسیاری از ادارات، محل‌های کار، ارتش و رستوران‌ها موظف شدند نوع جدیدی از قهوه را عرضه کنند که فقط ۵۱ درصد آن قهوه واقعی بود. باقی ترکیب از موادی مانند چاودار، جو، کاسنی، الیاف چغندرقند و گندم تهیه می‌شد. مردم از این تصمیم ناراضی بودند و به محصول جدید لقب تمسخرآمیز "تاج‌ اریش" را دادند؛ کنایه‌ای به نام رهبر کشور، اریش هونکر. ۵. سال ۱۹۸۹؛ وقتی مردم تصمیم گرفتند کشورشان را تغییر دهند: در دهه ۱۹۸۰، نظام سیاسی آلمان شرقی به‌تدریج فرسوده شد. رهبران سالخورده حزب همچنان بر حفظ ساختار موجود تأکید داشتند، در حالی که در شوروی میخائیل گورباچف سیاست اصلاحات را دنبال می‌کرد. هونکر حاضر نبود مسیر مشابهی را در کشور خود بپذیرد. در سال ۱۹۸۹، نارضایتی‌ها وارد مرحله تازه‌ای شد. یکی از مهم‌ترین تحولات در این سال، تصمیم مجارستان برای باز کردن مرزهای خود با اتریش در ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۹ بود. با این تصمیم، هزاران شهروند آلمان شرقی توانستند از طریق مجارستان به غرب بروند. در ماه‌های سپتامبر و اکتبر حدود ۵۰ هزار شهروند آلمان شرقی از این مسیر به غرب سفر کردند. در نوامبر، دیوار فروریخت. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

Открыть в Telegram
Просмотры331−18%к среднему
Пересылки14
Реакции1
Комментарии—
Динамика просмотровСкрыть динамику

Рост просмотров

Часов после публикации

Показать таблицей
Часов после публикацииПросмотры
0 ч0
4 ч79
14 ч169
26 ч216
58 ч287
75 ч331
  1. Через 24 часа216
  2. Всего сейчас331

Все посты

Связи