Posts of من چراغ‌ها را روشن می‌کنم.

اگه یه روزی اضطرابم رو شکست بدم، هیچ‌چیز دیگه‌ای توی دنیا وجود نداره که از پسش بر نیام. مطمئنم.

یه وقتایی هم معمولی بودنت رو بپذیر و رها کن این دورِ باطلِ تلاشِ مداوم برایِ بهتر شدن رو. آدمی‌. خسته می‌شی.

چه تأسف‌بار است اگر روزی بفهمم تمام آنچه می‌توانستم باشم، پشت ترس‌هایم جا مانده است.

آره عزیزم! من دلم بارون می‌خواد. من دلم تا ابد بارون می‌خواد.

گاهی وقتا هم آدمایی جذبت می‌کنن که باهاشون نقطه‌‌ضعفای مشترک داری.

برام باارزشی نه چون راهی پیش روم گذاشتی، بلکه چون ترس قدم برداشتن رو از پاهام گرفتی.

Done is better than perfect.

|بده دستاتو، خودم می‌شم ریشهٔ تو🌱|

گفت: مردم از کار افتضاحشون پول در میارن، بعد تو کار خوبت رو انجام نمی‌دی چون از نظرت عالی نیست.

ارزشِ خودت رو بند نزن به احساسِ مفید بودن.

دارم تویِ آشپزخونه خوابگاه ظرفام رو می‌شورم و «سین» آشپزی می‌کنه. کنجکاوم ببینم داره چیکار می‌کنه ولی یه شرمی نمی‌ذاره. ظرف می‌شورم و بویِ وانیل می‌پیچه توی مشامم. یه روزِ ابری، بویِ پن‌کیکِ داغ با وانیل می‌رقصه و می‌ره نورونای حسی‌م رو قلقلک می‌ده. گاهی هم سهمِ آدم از زندگی خیلی بزرگه. اندازهٔ شیرینیِ پن‌کیکی که دوستت درست کرده.

تا ابد برایِ خرید کردن با پولِ خودم ذوق می‌کنم‌.

انقدر نگین اگه بخواد، می‌تونه. من خودم بعضی وقتا واقعا خواستم، اما افسرده بودم، مضطرب بودم، فلج بودم، نتونستم.

جمعی از بهترین چنل‌هایی که جوینم، قلمِ بی‌نظیری دارن و همیشه حرف دلم رو می‌زنن✨

شاید نجات‌یافتن همیشه شبیه خوشحال‌شدن نباشد؛ گاهی فقط یعنی دیگر خودت را سرزنش نکنی. -ویکتور‌ فرانکل

خسته‌تر از اونم که بخوام به قضاوتی که در موردم دارند یا خواهند داشت، بپردازم.

زیباییِ خانومی>>>

No text

🤎🤍💛

همه‌چیز کافی بود؛ همهٔ تلاشت رو کردی. بشین و تماشا کن تا نتیجه رو خدا بچینه. بعضی وقتا واقعا بقیه‌ش دستِ ما نیست.

می‌خوام زندگی کنم؛ دیگه اخبار جنگ رو چک نمی‌کنم، ریل‌های پشت سر هم توی اینستا و یوتوب اسکرول نمی‌کنم، برایِ دیدن طلوع و غروبِ آفتاب وقت می‌ذارم و مراقب خودم خواهم بود. این لحظه‌ها، توی این سن و سال، دیگه تکرار نمی‌شه.

پاییز اینطوریه که ظهر می‌خوابی، وقتی بیدار می‌شی شب شده.

به آدم‌ها، تجربه‌ها، اتفاقات جدید اجازه بده که بیان. نترس. زندگی کن.

No text

تا ابد بندهٔ شیرینی می‌مونم🍪

جمعه‌ها نیاز دارم تافته‌ی جدابافته‌ی کسی باشم.

|می‌شه برگردی خونه؟🎼|

گاهی وقتا که از تراپی برمی‌گردم، اشکِ شوق تویِ چشمامه. پلکِ پایینم خیسه و نسیم نوازشش می‌کنه و من حس خنکی توی چشمام دارم. وقتی به چیزی آگاه می‌شم، وقتی درکی می‌کنم، دلم می‌خواد از خوشحالی مسیری رو بدوم. دلم می‌خواد با بقیه در موردش حرف بزنم، دلم می‌خواد به باری که زمین گذاشتم، پوزخند بزنم و برم. درود بر آگاه شدن، حتی به رنجی که می‌کشیم.

تکیه زدم به پشتی، هوا نسبتا خنکه. خونه روشنه. خانومی داره داره هلیم بادمجون می‌پزه. شمع و عود روشن کردیم. به صدایِ زندگی گوش می‌کنیم. همین. آبان همیشه برایِ من عزیز و دوست‌داشتنیه.

گاهی سال‌ها بعد توی جلسات تراپیت می‌فهمی برای اینکه فرزند خوبی باشی، چه‌قدر از احساساتت، نیازهات و خواسته‌هات فاصله گرفتی. :MEDinfinit