Posts of رَخـتڪَـنِ بـازَنـده‌هـا

یه روزایی که نه، اما هر روز دلم میخواد سرم رو بکوبم توی دیوار؛

〰️لیست چنلایی که قابلیت اینو دارن بهتون رایگان استارز و پرمیوم بدن💌: 𝗔𝗱𝗱 𝗙𝗼𝗹𝗱𝗲𝗿 𝟭 ⭐️ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ✍️ اگه روزی 150 ممبر رایگان میخایی این چنل جوین باش و صدآدارش کن ⭐️

چنل بله لینکش با اینجا یکی هست.

این تکست رو فور کن چنلت باباجان،اینجا و اسپانسر جوین شو بزارمت فولدر +100 جذب بگیری؛ رندوم به یک نفر بوست چنل میدم.❗

کسی مایل بود ممنون میشم به این استارز بده؛

05:36 ‌: چِـشـمآشـ ،چِـشـمآشـ ،چِـشـمآشـ…

-با نخستین باران به یادم آمدی... خودت، صدایت، یادت، خاطراتت، چشم‌ها و خنده‌هایت؛ و تمام آنچه از تو به خاطرشان با خود عهدِ فراموشی بسته بودم.

No text

No text

+من به سکوتِ آدم‌ها بیش از کلماتشان بدگمانم؛ زبان، همواره مجالِ تحریف دارد.

برندگان همواره در سخن‌اند؛ این صدای بازندگان است، که باید شنیده شود.

No text

اهنگام دقیقا مثل قهوه میمونن، باعث تپش قلبم میشن به شدت اما بازم دوستشون دارم.

اگر عینکی هستید، هروقت نیازمند بر این شدید که عینک را بر چشمان خود بگذارید با دماغ بزرگ و وسیع خود مهربان باشید

ببار ای باران،ببار بشور ردش را بشور یادش را بشور خیابان هایی که دارد رد پاهایش را، بشور از ذهنم،فکر و خیالش را...

No text

01:09

No text

بنده همیشه واقعا خیلی به دنبال یک چیز به درد بخور،فعالیت خاص،مهم، و خوب درون خودمم و همیشه تهش بی نتیجه ام، جدی موجود از بنده بی خاصیت و مضحک تر!؟

آن شب،همین لحظه همان ساعت؛ راجبَت با خود و خدای خود سخن میگویم، راجبَت می‌نویسم،میخوانم،میمیرم. راجبَت گوش هایم را به شجریان خود میسپارم، راجبَت فقط در سکوت میمانم... و راجبَت راجبَت راجبَت؛ و آه بر این عاقبَت.

اگر گاه بخوابم... و در خواب تو را ببینم که مبادا گفت خواب، گویا سعادت بهشت است... روز دِگَر علت مرگم را شاید چنین گویند که : خوابید و دیگر بیدار نشد؛ چه کَس داند که عاشق خواب معشوق دیده، و دیگر دل به بیدار شدن نداد، یا گویا،عاجز و بی‌توان بود، که چشم از چشم یار بردارد و روزی دیگر در جهان دروغین را شروع کند و این خواب پر اقبال را به فرجام برساند .

به یقین‌ های خویش چندان مغرور مباش؛ ذهنی که هرگز در معرضِ تردید قرار نگرفته، چه‌بسا نه به استواری، بلکه به محدودیتِ خویش خو گرفته باشد. حقیقت، ملکِ موروثیِ هیچ اندیشه‌ای نیست که بتوان آن را پشتِ حصارِ باورهای شخصی محبوس کرد. آنچه امروز بدیهی می‌پنداری، شاید فردا در برابر پرسشی ساده فروبپاشد؛ و آنچه امروز ناممکن می‌شماری، شاید روزی چنان آشکار شود که از انکارِ دیروزش شرمسار بمانی. فضیلتِ عقل، نه در انباشتِ پاسخ‌ های قطعی، بلکه در شهامتِ بازنگری‌ست؛ در تواناییِ آنکه انسان، بی‌آنکه از فرو ریختنِ تصوراتش بهراسد، در برابرِ حقیقتی تازه زانو بزند. چه‌بسا بزرگ‌ترین نشانهٔ بلوغِ فکری آن باشد که بدانی کدام‌ یک از باورهایت را هنوز باید به محکِ پرسش سپرد.

چه مضحک است این اصرارِ دیرینه بر ماندن؛ گویی جهان، پیش از آمدن ما چیزی کم داشته و پس از رفتنمان چیزی از دست خواهد داد.

کاش صادق هدایت بودم؛ نویسنده، روشنفکر، منزوی، مُرده.