Posts of عجم علوی | مهدی مولایی

احساس می‌کنم خیلی نفهمیدیم که دقیقا چه اتفافی افتاده. در عصر پدوفیلسیم حاکمان جهانی در روزگاری که تمام رؤسای جمهور، رهبران، وزیران، مشاهیر و سرمایه‌داران جهانی جزیره‌ای خوف‌انگیز در میانهٔ اقیانوس‌ها برای خود تدارک دیده‌اند که پسربچگان و دخترکان را از سراسر جهان بدانجا می‌برند برای اعمال شرورانه این کت‌و‌شلوارپوش‌ها؛ و در عصری که صدها کودک در سلول‌های زندان‌های صهیونستی به‌سر می‌برند و شکنجه می‌شوند؛ در جهانی که به دستور رؤسای جمهور اروپا و آمریکا، کوکان مهاجر از والدین خود جدا می‌شوند و در کمپ‌ها نگهداری می‌شوند، ناگهان یک نامه منتشر می‌شود. نامه آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای به کودکی ده ساله. که برایش نوشته «دوست عزیزم سلام». از تولد خودش برایش گفته و از دستخط پسرک تمجید کرده. خودش را « این بنده حقیر» خطاب کرده و هدیه‌ای هم برای پسربچه فرستاده و کودک ده ساله را به خوشحال‌ترین مرد جهان تبدیل کرده. پسرک سرش را توی مدرسه و خیابان بالا می‌گیرد و می‌گوید من دوست آقا هستم. از دستخط نامه آقا، به تعداد همه کشورهای غربی رونوشت بگیرید و برای کاخ‌های ریاست‌جمهوری‌ سراسر جهان ارسال کنید تا شرم کنند. به کمپ‌های نگهداری اطفال، به سلول‌های انفرادی، به کودکان اپستین. بگویید که مردی پنجاه و هفت ساله در ایران، برخلاف این شروران پست که با شما بدرفتارند، دوست شما هم هست. گو این دم محمد است که کودکان زنده در گور را دوباره صدا می‌زند. «مهدی مولایی»

«بدون محدودیت جغرافیایی» را اروپایی‌هایی بشنوند که خود را بر ساحل آرامش تصور می‌کنند. غرب‌نشین‌هایی که خیال می‌کنند مثل همه سده‌های پیش از این، خود در کاخ‌های مرمرین باغ اروپا خواهند نشست و آتش این جنگ از دامن قاره آن‌ها به دور خواهد بود و فقط بر سر مردمان بیچاره خاورمیانه خواهد ماند. «بدون محدودیت‌ جغرافیایی» را جزیره‌های استعماری اروپا در آب‌های اقیانوس هند و خلیج فارس بشنوند که مبدا حمله به خاک ایران بودند. « هر سطح و نوعی از تهدید» را کشورهایی بشنوند که با قراردادهای تسلیحاتی صدهامیلیون‌دلاری ارتش خونخوار صهیونی را تجهیز می‌کنند و از کشته‌شدن مردم ایران نفع اقتصادی می‌برند. کشورهای بظاهر مسلمان عربی و حتی غیرعربی همسایه بشنوند که سرویس‌های اطلاعاتی و اقتصاد و سرزمین خود را مخفیانه در خدمت اهداف صهیونیست‌ها گرفته‌اند و با آن‌ها ملاقات می‌کنند. آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای برنمی‌تابد که عده‌ای در ریختن خون اطفال و نوامیس امتش سهیم باشند و پنهانی بودن مراودات یا تعارفات معمول مانع از خرد کردن دندان‌های آن‌ها در دهانشان و پنجه انداختن به خرخره‌هایشان شود. شما یا اساسا تهدیدی بر علیه ملت ما نیستید، یا در هر سطحی که تهدید باشید و هرکجای این جهان، مخاطب این پیام آیت‌الله‌ خامنه‌ای هستید. روز بخیر آقایان؛ به بانک اهداف ایران خوش آمدید! «مهدی مولایی»

ما صبحی را به شام رساندیم که در آن خبر خالی شدن زمین از وجود خامنه‌ای بزرگ را شنیده بودیم. ما شبی را به صبح رساندیم که در آن تمام جهان میگفت تا ساعاتی دیگر تمدنی از زمین محو خواهد شد. ما روزگاری را گذراندیم که میگفتند ناوگانی از مجهزترین ناوهای جهان بسوی ایران می‌رود. ما ناوها را تا خلیج خوک‌ها عقب راندیم. آسمان ما کلاغ‌ سیاه‌هایی را انداخته که میگفتند پدر همه جنگنده‌های بشر است. ما آواکسی را کور کردیم که می‌گفتند چشم خداست. اقیانوس‌پیماهای بی‌سرنشینی را به تُنگ انداختیم که در برابر هیچ خدایی خضوع نمی‌کردند. ما پایگاه‌هایی را خاکستر کردیم که کُرنش‌گاه همه حکام منطقه بود. به اپستین‌نشینان‌ها بگویید ما صلح را برای حفظ جان خامنه‌ای می‌خواستیم. حالا که او نیست، ما را از اسم «مادر همه بمب‌ها» نترسانید؛ که ما پدر همه جنگ‌هاییم! «مهدی مولایی»

یا مرگ یا خامنه‌ای!

سطح نازله استفاده از صحبت‌های روبیو، فهماندن این نکته به بی‌وطن‌ها و براندازهاست که آمریکا با اصل و اساس ایران دشمن است و نه فقط با جمهوری اسلامی! ولی در این لایه سطحی نباید ماند. سال‌هاست به بعضی دوستان خودی می‌گوییم که نظرات متفکرینی چون هابز و آکویناس و آگوستین پایه و اساس تشکیل تمدن طاغوتی غرب در برابر تمدن اسلام است. نظریات این متفکرین در سده‌های بعد باعث ایجاد علوم غربی، از روانشناسی و جامعه‌شناسی تا اخلاق و الهیات شد و در مرحله بعد از طریق ایجاد دانشگاه‌ها و کالج‌ها و انتشار کتب علمی، آن را بین قشر دانشمند و متفکر جهان توسعه دادند و قرن‌ها مشغول این عملیات بودند و در نهایت از طریق ادبیات و رمان و سینما و داستان، این اندیشه را به سبک‌زندگی برای همه مردم تبدیل کردند و باعث شدند مردم عادی، صحبت‌ها و نوشته‌های طبقه‌ای که از آن نبودند را بخوانند و بپذیرند. به ما خندیدند که ظاهرا شما با علوم و رمان و سینما هم مشکل دارید. اصلا حرف ما را نفهمیدند. حالا بروید متن کامل سخنان روبیو را بخوانید تا ببینید از چه متفکرانی اسم برده و سیر تشکیل تمدن غرب از یونان باستان و افلاطون و ارسطو تا آمریکا و اروپای امروز را چطور ترسیم کرده و چگونه تمدن امروز خود را دنباله یونان کهن دانسته. درحالی که تمدن غرب کارگزاران ایدئولوگی دارد که اینگونه نگاه تمدنی به جهان دارند و رسالت تاریخی برای خویش قائل‌اند، اینجا بعضی دوستان ما ترجیح می‌دهند فقط به سه دقیقه از این سخنرانی تاریخی بپردازند تا با چهار برانداز بیسواد محاجه کنند و بگویند اگر دو میلیارد دلار به آمریکا می‌دادیم اصلا کاری با ما نداشت. حالا خوب نگاه کنید. اینکه مقابل شما ایستاده چنین تفکری است. بروید و پای اندیشمندان و متفکرینی که تاریخ تمدن خوانده‌اند و نگاه تمدنی به درگیری‌های عالم دارند زانو بزنید و بفهمید که در کدامین نبرد شمشیر می‌زنید! «مهدی مولایی»

No text

🔻 خوب نگاه کنید. این شیوه برخورد دنیا با قاتلان است. در قلب آمریکا. پخش زنده هم می‌روند که همه خوب تماشا کنند و ببینند که مجازات قاتلان چگونه اجرا می‌شود. پخش‌زنده از مراسم اعدام! درحالی که بازوهای رسانه‌ای آمریکا، موج‌های مجازی را اینجا مدیریت می‌کنند و با دستکاری عاطفی، مشتی احمق را وامیدارند که برای ازدواج دروغین یک قاتل ذوق کنند و چون صدای شیاطین از صدای اذان صبح متنفر باشند، خودشان اینطور در مقابل دوربین‌های زنده جهان، قاتلان را مجازات می‌کنند تا همه بدانند که چنین اقداماتی، چه مجازاتی در پی خواهد داشت. 🔻 آنجا هیچ احمقی با اعدام قاتلان ویدیوهای احساسی منتشر نمی‌کند، آنلاین شاپش را به احترام قاتل تعطیل نمی‌کند و نمی‌گوید که «از صدای ناقوس کلیسا متنفرم»! 🔻 نضال حسن درواقع این مرد شیک‌پوش و خوش‌اندام با صورتی تیغ‌زده است. در یونیفرم نظامی آمریکایی و با لبخندی کاریزماتیک. ولی تمام رسانه‌های آمریکایی و غربی از واُاِی و ان‌بی‌سی تا بی‌بی‌سی بطور سازمان‌یافته‌ای تصویر خشن و نارنجی‌پوش او با انبوهی ریش‌های نامرتب که شبیه‌ترین حالت به چهره سیمبلیک یک تروریست درجهان است را به عنوان تصویر خبر خود کار می‌کنند. 🔻 چرا؟ چون اذهان عمومی باید بپذیرد که او یک جنایتکار است و در چهره یک جنایتکار نباید هیچ مولفه مثبت و بااحساسی دیده شود. مقایسه کنید با رسانه‌های بی‌در و پیکر و فضای مجازی افسارگسیخته ایران که از هر جنایتکار پست‌فطرت، چهره‌ای مهربان، باعاطفه، عاشق، ورزشکار و سراسر مثبت به مخاطب مخابره می‌کند و افکار عمومی را به ضد عدالت تبدیل می‌کند. تازه اگر خود، چادر به‌سر زنان جنایتکار نکنیم! کمی یاد بگیرید! 📝مهدی مولایی 🌐 FarhikhteganOnline.ir 🔻 @FarhikhteganOnline

روح لاریجانی شهید شاد که بعد از آن رد صلاحیت جنجالی در انتخابات ریاست جمهوری، وقتی بسیاری از رسانه‌‌ها و شخصیت‌ها و بسترهای اجتماعی تمام‌قد آماده پوشش اعتراض او و حاشیه‌سازی‌هایش برای نظام بودند و او را تشویق به واکنش می‌کردند، گره در ابرو انداخت و فرمود که من نهادها و نظام را فدای مسائل شخصی خود نخواهم کرد. و کلمه‌ای حرف نزد. روح خامنه‌ای شهید شاد که چندثانیه کف زدن دانشجویان در روز تولدش در دیدار دانشجویی را برنتابید و گفت مسائل شخصی من کوچک‌ترین اهمیتی ندارد و مشغول امور مهم کشور باشید. به مزار آن‌ها در قم و مشهد بروید، صورت به مزارشان بکشید و از جیغ و دادها و واویلاهای شخصی خود استغفار کنید؛ نظام را این همه خرج مسائل شخصی خود نکنید و مردم را مشغول جدال‌های سیاسی نکنید که بقول وصیت آقای ما به فرزندش «نه دنیا دارد و نه آخرت!» «مهدی مولایی»

در شرایطی که دشمن از آسمان و دریا ما را محاصره کرده، همین امروز تحریم‌های تازه علیه ما وضع کرده، مهیب‌ترین فشار اقتصادی و سیاسی که در تاریخ بشریت بر یک کشور اعمال شده را علیه ما به اجرا درآورده، در تلاش برای اجماع کشورهای همسایه برای پیوستن به محاصره ماست و سربازانش هر لحظه آماده حمله‌ای دوباره به خاک ایران‌اند، دعواها و جدال‌های شخصی خودتان را، که بی‌اهمیت‌ترین و سطحی‌ترین موضوع است، به مهم‌ترین و داغ‌ترین مسئله روز کشور تبدیل می‌کنید. از تریبون مجلس تا موج‌های فضای مجازی و بلندگوهای تجمعات مردمی را به دغدغه‌های شخصی خود اختصاص می‌دهید و هزاران ویدیو و مقاله و یادداشت و توییت را که می‌توانست در خدمت کشور و مقابله با دشمنان منتشر شود را صرف کشمکش‌ها و جدال‌هایتان می‌کنید. دغدغه‌مندان و برنامه‌سازان و فعالان سیاسی و رسانه‌ای مجبور می‌شوند بجای پرداختن به موضوعات مهم و تبیین مسائل حیاتی کشور، درباره مناقشه و مجادله شما بنویسند و مخاطب را آگاه کنند. درحالی که دشمن و اذناب و نیروهایش در هر زمینه مشغول هجمه و طراحی بر علیه ما هستند. مدیون این مردم و این خاکید و هنوز از نفسانیات خود عبور نکرده‌اید. طفلکی ما که خار در چشم و استخوان در گلو تماشاگر دعواهای شماییم تا کی به آخر برسد. «مهدی مولایی»

شامات، سرزمینی است کهن و تاریخی که تمام سوریه و فلسطین و اردن و لبنان و بخش‌های دیگر را شامل است. عیسی و موسی و ابراهیم و سلیمان و دیگر انبیا ساکنان شام‌اند. از انبیا و اوصیا که بگذریم، شام ابوذر و حجربن‌عدی به خود دیده. ابرمردان و نامیان و رجالی که هنوز بعد از هزاره‌ها در آسمان پرستاره شام، مثل ماه می‌تابند. فیلسوفانی چون ابن‌عربی و شمشیرزنانی چون صلاح‌الدین ایوبی. سخنورانی چون ابوالعلا معری و متنبی و محمود درویش. عالمانی چون شهید اول و ثانی و شیخ حر عاملی و شیخ بهایی و مردانی چون امام موسی صدر. مالک اشتر در شام شمشیر زده و چمران در شام سلاح به دوش انداخته. خلفا و تمام دستگاه عریض و طویل چندصدساله اموی و عباسی را اگر به حساب نیاوریم. حالا آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، با شناخت و مراوده‌ای به طول چندین دهه با سیدحسن نصرالله، فرمودند «بی‌تردید در طول کل تاریخ شامات تا کنون، پس از انبیاء و اوصیاء ایشان، رَجُلی به عظمت شهید سیدحسن نصرالله در آن خطّة کهن سر بلند نکرده بود.» این از اختصاصات انقلاب اسلامی و مکتب مردپرور خامنه‌ای کبیر است که چنین مردانی که مادر تاریخ همانندشان را نزاییده، تربیت می‌کند. حالا همه مکاتب و نحله‌های عربی و اسلامی و ملی در سراسر منطقه بروند و بین نیم‌مردهای بزدلشان بگردند بلکه مردی شبیه این سرباز خامنه‌ای پیدا کنند. تا برسیم به بقیه سربازهای خامنه‌ای! «مهدی مولایی»

از شما ممنونیم آقای رئیس‌جمهور. بعد از ماجرای آن پیاده قدم‌زدنتان در زیر بمباران روز قدس در گرماگرم جنگ وسط تهران، این شجاع‌ترین پزشکیانی بود که دیدیم. ممنون که تصویر آقا را در قلب نیویورک بالا بردید. بگذار جهانیان بفهمند که نام و چهره خامنه‌ای محو شدنی نیست و حالاحالاها باید ببینندش. بگذار ببینند که اگر در سازمان ملل ما را تهدید کنند، در سازمان ملل تهدید خواهند شد. درست در وسط کشور خودشان. از روز اول ریاست جمهوری همیشه میگفتید من پروتکل بلد نیستم، کاغذها را دور بریزید میخواهم خودم صحبت کنم. ممنون که امروز کاغذها را دور ریختید و توی چشم دوربین‌ها نگاه کردید و قاطعانه خطبه خواندید. این شما نبودید؛ این همه ما نود میلیون ایرانی بغض‌آلود و خشمگین بودیم پشت بلندگوهای سازمان ملل. اختلاف‌ها و نقدهایمان را می‌گذاریم برای روزی دیگر. امروز شما فاصله سازمان ملل تا هتل را مثل همیشه، لاتی راه بروید و سینه جلو دهید. میخواهیم چند دقیقه‌ای فقط تشویق‌تان کنیم. «مهدی مولایی»

بلا به‌دور آقایان؛ خدا فرزندانتان را برایتان نگه‌دارد. ولی یک‌لحظه تصور کنید که این تصویر دست‌ها و صورت یوسف پزشکیان است؛ الیاس و اسحاق قالیباف است؛ فرض کنید مهدی ظریف است. لیلا خاتمی است. آزاده و طناز روحانی است. حمیدرضا عارف. یا هرکدام از فرزندان شمایند. فرض کنید این گوشت‌های اضافه، این دست‌ها و صورت سوخته، اجزای بچه‌ها و پاره‌های تن خودتان است زبانم لال. تصور کنید بچه‌های شمایند که از زیر خروارها آوار و بتن بیرون آمده‌اند و تمام تن‌شان از آتش بمب آمریکایی سوخته و ذوب شده. فرض کنید صدای جیغ و لرزش بدن این بچه‌ها از خوف شنیدن صدای هر موتور و کامیون عبوری، صدای جیغ شبانه بچه‌های شماست از یادآوری بمباران مدرسه. یا این طفل که تا چندی پیش با ذوق برای هواپیماهای آسمان دست تکان میداد و حالا با دیدن هر هواپیما دست روی گوشش می‌گذارد و فرار می‌کند طفل شماست. این تصویر را بگذارید پس‌زمینه گوشی‌هایتان. یا قاب کنید و بگذارید روی میزهای مسئولیت‌تان. قبل از هر اظهارنظر، تصمیم و امضا درباره وطن، اول توی این چشم‌ها و به این دست‌ها نگاه کنید. به این گوشت‌ها. آن‌وقت هرچه شما بگویید ما تابع شما خواهیم بود. همین. «مهدی مولایی»

اصل ماجرای پویش جانفدا، امر بسیار مطلوب و قابل دفاعی است که حتی تمجید رهبر انقلاب را نیز به دنبال داشته. باید دست طراح و عوامل این پویش را به گرمی فشرد. اما این شمایل از برگزاری آن، اصل پویش و حتی رویکرد کل نظام را مورد نقد و تمسخر قرار می‌دهد. نمی‌شود که شما با دیدن دختران موتورسوار در شهر، چهره در هم بکشید، به چشم زنان بدکار به آنان نگاه کنید و زیر لب غرولند کنید ولی دختران جانفدا را سوار موتور‌های تریل توی خیابان بفرستید و برایشان ذوق کنید. نمی‌شود که عمری زنان مکشفه و بی‌حجاب را تقبیح کنید و آنان را از دایره شهروندان اصیل جامعه طرد کنید، ولی در رزمایش خیابانی آن‌ها را بزک‌کرده مقابل دوربین بگذارید و گردانی از زنان سلاح‌به‌دست محجبه را پشت‌سر زنان سرلخت و تزریقی که پرچمداری میکنند به خیابان ببرید. نمی‌شود که هم شهید خامنه‌ای را به عنوان طراح و احیاگر الگوی زن مسلمان با معیارها و ارزش‌های والای انسانی معرفی کنید که زن را از جایگاه نازل و غربی آن به جایگاهی رفیع و محترم برد و همزمان قمه‌های اوباش و شمشیرهای آخته به دست زنان بدهید و گروهان زنان پوتین پوشیده قمه‌کش را به‌خط کنید و چلیک‌چلیک با ذوق و شوق عکسشان را بردارید. دفعه قبل هم که رزمایش دختران جانفدا را با آن کلاشینکف‌های صورتی و جیپ‌های دخترانه برگزار کردید، نقد دلسوزان را به همراه داشت و گوش نکردید. ما به تماشاییم که با چندمین گزیدگی از یک سوراخ، بالاخره نقدها را خواهید شنید ان شالله. «مهدی مولایی»

کافی است در شبکه خبر و افق تلویزیون ایران، مجری یا کارشناسی یک جمله حساب نشده به زبان بیاورد. ناگهان بطور هماهنگ و برنامه‌ریزی شده هزاران صفحه‌شان در دنیای مجازی و ربات‌های توییتری‌شان را به‌خط می‌کنند برای بی‌اعتبار کردن و تمسخر روایت و رسانه ایرانی. با ده‌ها کلیپ و متن و توییت. یک ژانر چند روزه به تمام معنا. حالا در شرایطی که اگر یک خودرو با سرعت صدوشصت کیلومتر برساعت در بزرگراه تصادف کند، خواننده‌های توی فلش هم میمیرند و ماشین مچاله می‌شود و سرنشین‌ها چندهفته‌ای خانه‌نشین، در روایت هالیوودی آمریکا خلبان جنگنده با سرعت صدوشصت کیلومتر بر ساعت در سنگلاخ‌های اصفهان از آسمان به زمین خورده. نه سوار بر خودروی آهنی که با جسم گوشت و استخوانی یک انسان؛ بعد خیلی اساطیری و ماورایی بلند شده، لباس‌هایش را تکانده و از کوهی بلند، بالا رفته و پنجاه ساعت منتظر نشسته. حالا که نجات پیدا کرده، با لباس نظامی اتوکشیده مقابل دوربین نشسته و با ژست مرد آهنی داستان‌هایش را تعریف می‌کند. سیرک مضحک‌تان که تمام شد، بنشنید و با هم درباره روایت واقعی آن خلبان ایرانی صحبت کنید که با یک اف‌پنج هفتاد ساله نیمه‌شبی در جنگ، با ارتفاع پایینی که کف جنگنده‌اش به آب‌های خلیج فارس می‌خورد از بین رادارهای میلیون‌دلاری شما گذشت و پایگاهتان در کویت را بمباران کرد و به خانه برگشت. او حالا درحال تماشای سیرک دروغین شما، به تمام هیمنه‌تان لبخند حقارت می‌زند. «مهدی مولایی»

حالا آن صدای معروف آیت‌الله خامنه‌ای در گوش منطقه پیچیده که « در دعا می‌خوانیم يا مَن إِذا تَضايَقَتِ اَلأمُور فَتَحَ لَنَا باباً لَم تَذْهَب إِلَيهِ اَلأَوهام...» ای آنکه در هنگامهٔ تنگناها، ناگهان دری را می‌گشایی که هیچ فکری به آن نمی‌رسید. بشنوید صدای خامنه‌ای را و صدای خدایش را. وقتی علی‌ الطاهر به چنگال لاشخورهای صهیون می‌افتد و یأس و ناامیدی به قلوب حق‌طلبان رخنه می‌کند، ناگهان درهایی باز می‌شود که بلندای هیچ فکری به آن نمی‌رسید. زیردریایی مدرن آمریکا به تور مجاهدان شکار می‌شود؛ پایگاه های آمریکا در منطقه بمباران می‌شود و حالا ناگهان در یمن، شمشیر خدا از نیام مجاهدان یمنی خارج می‌شود و شهر به شهر و نقطه به نقطه فتح می‌شود و سعودی‌ها در بیابان‌ها فرار می‌کنند. قیمت نفت دوباره بالا می‌رود، یمنی‌ها می‌روند که باب‌المندب را فتح کنند و ورق به سود جبهه خدا برمیگردد. جنگ همین است؛ روزی بر تو و روزی با تو. در روزی که بر ماست، نگذاریم بوقچی‌های دشمن ناامیدمان کنند و ما را به جان خودی‌ها بیندارند و قاه‌قاه بخندند. و در روزی که با ماست، به امر ولی‌فقیه رشیدمان، راوی پیروزی جبهه حق باشیم و شکرگزار خدایی که سرنوشت‌ها را این‌گونه تغییر می‌دهد! «مهدی مولایی»

هر مسئول، مشاور، معاون یا سخنگویی که فردا، بعد از شکار شاه‌ماهی آمریکا در خلیج فارس و آتش‌بازی شبانه نیروهای مسلح در آسمان منطقه، که بر اقتدار ایران و حاکمیت تنگه هرمز و قیمت جهانی سوخت تاثیر گذاشته، کلامی یا مصاحبه‌ای حاشیه‌ساز انجام داد و پالس ضعف ایران را صادر کرد و تنفس مصنوعی به خصم داد را دندان بشکنید و رسوا کنید و نشان‌ سرخ بر پیشانی‌اش بزنید. این عادت نفاق است که در سپیده‌دم شب‌های پیروزمند جبهه حق نمایان می‌شود. فدای پنجه شیران مجاهد جبهه حق. «مهدی مولایی»

برای جشن تولد هشتاد سالگی فرعون واشنگتن، عالم و آدم را به هم دوختند. نتانیاهو به مناسبت سالروز تولد ترامپ، بیروت را بمباران کرد و خون شیعیان را ریخت و تصویرش را با هپی‌برث دی دونالد توییت کرد. از زلنسکی تا پوتین و زاکربرگ تولد فرعون را تبریک گفتند و برایش عرض خضوع کردند. برایش بزرگترین مسابقات رزمی آمریکا را با صدوبیست هزار جمعیت در محوطه کاخ سفید برگزار کردند و مراسمی مجلل و بزرگ و پرهزینه در کاخ سفید به پا شد. تلوزیون آمریکا مدام از او گفت که تولدش مصادف با پیروزی ایالات متحده در جنگ با ایران شده. حالا چندین ماه گذشته از آن روز نحس، امروز تولد بی‌هیاهوی پنجاه‌وهفت سالگی مردی است که پشت فرعون و اذناب و کاسه‌لیس‌هایش را به خاک زده؛ آرزوی فرعون پیر در هنگام فوت کردن شمع‌هایش را بر باد داده و او را به جنون کشانده. ایران را در دل مهیب‌ترین حوادث تاریخ راست‌قامت و استوار داشته و تولدی دیگر بخشیده. او نه نیازی به جشن‌های بزرگ دارد و نه تبریک سیاستمداران ترسوی جهان. او پسر خامنه‌ای است. بله او رویای صادقه خامنه‌ای شهید است که پس از مرگ یکی از بچه‌هایش، در خواب به او گفتند «بجای این فرزند، پسری به تو خواهیم داد مثل خودت». آری او خود خامنه‌ای است! «مهدی مولایی»

پس از مرگ هارون‌الرشید، بین پسرانش امین و مأمون بر سر خلافت جنگ شد. امین خادمی داشت به اسم کوثر که معشوق او بود و خواب و خوراک از او ربوده بود. هنگامی که امین با برادرش مأمون در نبرد بود، طاهربن‌الحسین فرمانده مأمون، یک به یک شهرها را فتح و بغداد را که مقر خلافت امین بود دوسال در محاصره خود گرفت؛ اما جنگ به هیچ‌وجه امین را از تفریحات و‌ عیش و طرب خویش بازنمی‌داشت. امین با معشوق خویش بر ساحل دجله به ماهیگیری بودند که در همان حال شخصی به نزدش آمد و خبر ورود طاهربن‌الحسین و شکسته شدن دروازه‌ی بغداد را به او داد. امین با کلافگی گفت: وای بر تو! رهایم کن؛ کوثر دو ماهی صید کرده و من هنوز نتوانستم هیچ ماهی‌ای بگیرم! او از ماهیگیری بازنگشته بود که توسط طاهر سرش از تن جدا و به نزد مأمون فرستاده شد و بدنش را هم با بدن کوثر تکه‌تکه و مُثله کردند و این فرجام تراژیک خلیفه‌ و معشوقش بود. حالا با خبر سقوط ارتفاعات و روستاهای لبنان، بعضی از ما همچنان در غفلت خود به سر می‌بریم و بی‌توجه به عاملیت و جنایت دشمن، انگشت اتهام بسوی یکدیگر گرفته‌ایم و دنبال مقصر در میان خودمانیم. که شما باعث وضعیت فعلی هستید! گو هر یک از ما بر ساحل دجله خویش مشغول ماهی‌هایمان هستیم و سقوط شهر و ارتفاعات هم ما را به خود نمی‌آورد و از هر مسئله‌ای دستاویزی برای تفرقه می‌سازیم. جوهر پیام‌های صدباره رهبری درباره تبدیل نکردن اختلافات به دعوا و تنازع خشک نشده که ما باز یقه‌گیر هم شده‌ایم. سقوط مناطق و ریخته شدن خون‌ها اگر ما را به خود نیاورد، پس کاش خدا ما را به خودمان بیاورد! «مهدی مولایی»

تصور میکنم. تصور میکنم پسرک قبل از جشن، آرایشگاهش را رفته. موهایش را حالت داده. کت‌و‌شلواری را که از چندماه قبل اصرار به خریدنش داشته و پدرش بالاخره توانسته برایش بخرد، پوشیده. خودش که ادکلن شخصی ندارد. از ادکلن پدرش چند پاف، طوری به کتش زده که لک نشود. پسرک جلوی آینه، وجنات مردانه خودش را که دیده لبخند زده. لپ‌هایش گل‌ انداخته. شبیه آدم‌بزرگ‌ها شده. مرد شده. پسرها با کت‌شلوار، خیلی آقا می‌شوند. مخصوصا با اولین کت‌وشلواری که در عمرشان می‌پوشند. مادرش قربان صدقه پسرک رفته. وان یکاد برایش فوت کرده و گفته ماشالا هفت‌قرآن به میان، ایشالا دامادیتو ببینوم. پسرک طوری راه می‌رود که خدای ناکرده غباری به کت‌وشلوار تازه‌اش ننشیند. لک به پیراهنش نیفتد. یک تار مویش جابجا نشود. او خوشحال‌ترین مرد مراسم امشب است. گو که سور و سات مرد شدن او برپاست. چند لحظه بعد، حالا پسرک افتاده. کت‌و‌شلوار تازه‌اش، چاک‌چاک ترکش‌هاست. خونین و خاکی و پاره. لپ‌های گل‌انداخته‌اش مثل برف سفید شده و موهایش به هم ریخته. پسرک، شهید شده. مردتر شده. مردتر از خیلی‌ها. و زنی میان جمعیت جیغ می‌کشد که پسری با کت‌وشلوار تازه‌ مشکی ندیدید؟ «مهدی مولایی»

وقتی انبارهای دارو، مخازن سوخت، بیمارستان‌ها، شیرخوارگاه‌ها و نیروگاه‌های برق، زیر بمب‌های چندتنی آمریکا با خاک یکسان می‌شدند، صدا از این قشر بی‌بته درنمی‌آمد و آرزوی نابودی ایران را داشتند و برای ترامپ بوس می‌فرستادند. چرا؟ چون تصور می‌کردند بزودی مهاجرت خواهند کرد و از «این خراب‌شده» خواهند رفت و کمبود دارو و سوخت و برق برای مردم بیچاره ساکن ایران خواهد بود و آن‌ها در بهشت غرب متنعم خواهند بود. حالا دولت عموترامپ آزمون و مدرک تافل، که از الزامات مهاجرت است را برای «مردم ایران» ممنوع اعلام کرده و گفته ایران یک «ملت» درحال فروپاشی است. حالا آب در خوابگه مورچگان افتاده؛ آرزوهایشان را بر آب می‌بینند و جماعتی که عمری لال بودند، نطق باز کرده‌اند و می‌گویند ظاهرا خامنه‌ای درست می‌گفت که آمریکا با مردم ایران مشکل دارد نه فقط با حکومت. و عمو ترامپ را فحش می‌دهند. بله در همیشهٔ تاریخ فرعونیان و مستکبران، خائنان به وطن را ذلیل و حقیر می‌کنند. آقای خامنه‌ای می‌خواست شما اینطور ذلیل نشوید. حالا بچشید و ضجه بزنید که شما عمری به رنج این مردم ریشخند زدید! «مهدی مولایی»

پیش از تو رسم بود پیامبران عصا اژدها کنند؛ دریا بشکافند؛ طوفان به راه اندازند؛ آتش را باغستان کنند. تاریخ میگوید شب میلاد تو اما همه پادشاهان، از خسرو ایران تا قیصر روم و امپراطور چین و دیگران لکنت گرفتند. لال شدند چندساعتی. کاهنان نیمه‌شب لباس پوشیدند؛  تاروت و مهره و عود برداشتند و آتش انداختند. دودها که خوابید، گفتند مولود امشب با خود کلمه آورده؛ کلمه! آری پیش از تو در جهان کلمه نبود. جهان سراسر سکوت بود؛ بدون هیچ حرف! تو آمدی. میان شمشیرهای آختهٔ از نیام بیرون‌آمده. میان بردگان و کنیزان سیاه؛ زیر شکنجه‌های سنگین اشراف. میان زن‌های کبودچهره از تازیانه‌های متعدد شوهران. میان قبرهای کوچک خالی؛ آماده برای دفن فوری دخترکان قبیله. تو آمدی. بر دامنه کوه ایستادی و کلمه‌هایت را گفتی. رود شد. جاری شد در میان شهر. بردگان را از حضیض شکنجه‌ بیرون کشیدی و بر مسندها نشاندی. مردان را از چشمه کلمه‌هایت نوشاندی. شلاق‌ها را غلاف کردند و بوسه پشیمانی بر کبودی‌های زنان ریحانه‌‌سان زدند. تو آمدی. در قبرهای کوچک خالی، کلمه کاشتی. جوانه زد و درخت شد. دخترکان، بزرگ شدند و در سایه‌اش بازی کردند. درخت کلمه‌هایت میوه داده محمد(ص)! شجره طیبه‌ای شده تناور و سبز و پربرگ؛ با سایه‌ای خنک. تیشه‌ها بر آن اثر نمی‌کند. آتش‌ها نمی‌سوزاندش. جنگ‌ها؛ ترورها؛ هم‌داستانی تمام کفار و مشرکین؛ هیچاهیچ. و ما امت تو؛ امت بزرگ و قدرتمند تو؛ از همه رنگ‌ها و در همه لباس‌ها؛ بی‌نگاه به حکام بی‌غیرت بوسفیان‌نژاد، در خنکای سایه‌سار شجره‌ات، ایستاده‌ایم. قرص و محکم و بی‌شکست. بیرق کوچک مخفی در شعب و کوخ‌های قریش‌ات را حالا بر سر دست گرفته‌ایم به دنبال فتح. هیچ متوقف‌مان نمی‌کند. عالم متحیر است. کلمه‌هایت را در گوش هم زمزمه میکنیم تا به گوش عالم برسانیم؛ و تو را ندیده، همگی پذیرفته‌ایم که هنوز در جهان سکه‌ به نام محمد است. کاهنان درست گفته بودند. مولود آن شب، با خود کلمه آورده بود؛ کلمه! «مهدی مولایی»

مشاوری که می‌گوید خونخواهی رهبری خوب است ولی پوشک بچه‌ام 860 تومن شده، رئیس بانک مرکزی که می‌گوید نمی‌توانیم حتی یک قطره نفت بفروشیم، رئیس جمهوری که می‌گوید «خب اومد زد رفت» و دائم از ضعف‌ها می‌گوید و ورد زبانش این است که ما نمی‌توانیم و هرکس که می‌تواند پس جلو بیاید، و رئیس مجلسی که می‌گوید با شکم گرسنه نمی‌توانیم بجنگیم، همه و همه پیام صریح و قاطع امروز آیت الله خامنه‌ای را بشنوند که فرمود «بیان صادقانه ضعف‌های خود در وقتی که دشمن به روحیّه نیاز دارد، کمک بزرگی به او است و ای بسا دلهای دوستان و همراهان را دچار نگرانی نموده و ایشان را سرگردان و متحیّر سازد. بلی، هرگاه شنونده‌ی این بیانهای صادقانه تنها مردم و دلسوزان ما باشند، اِشکال تقلیل می‌یابد.» «مهدی مولایی»