Posts of کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

چی می‌شه آدم‌ها به این فکر میوفتن که ما، حتماً باید اینجوری دهنِ همدیگه رو سرویس کنیم؟

کم‌تر از یک ماه دیگه تولدمه. خواستم بگم علاوه بر راپید، قلم‌نوری هم می‌خوام.

No text

بعد از اینکه عشق، خشم، و نفرت رو درک کرد؛ پادشاه شد. اما به چه قیمتی؟

Maybe in another life 🤍 https://t.me/Afnerd/4065

هرچیزی که باعث بشه شما بتونید ازش الهام بگیرید، چیزی بنویسید، چیزی بکشید، یادِ چیزی بیوفتید و هر کدوم از آثارم که حسی درونتون ایجاد می‌کنه باعث افتخارمه و خوشحال می‌شم بعدش برای خودم هم بفرستید. 🤍

‌ یه سوال دیگه اجازه دارم با قرار دادن اسمت و کار اصلیت از روش به سبک خودم طراحی کنم ؟ مثل تبادل هنری برای منم یه چالش میشه چون کارات و داستان هایی که پشتشن خیلی خفنن ولی اول خواستم اجازه بگیرم

بابتِ اینکه بالاخره تونستم اثرم رو خودم، بدونِ کمکِ هیچ ابزارِ هوشِ مصنوعی‌ای دیجیتال کنم، ذوق‌ مرگ‌ترینم. می‌تونید بابتِ این موفقیتِ کوچکی که بهش رسیدم تبریک بگید.

« پادشاهِ رانده شده. » اولین نقاشیِ دیجیتال شده‌ای که تمامیِ جزئیاتش توسطِ خودم انجام شده.

‏محبت نکردن بیشتر از محبت ندیدن داره هلاکم می‌کنه. خدایا این چه قلبی بود که به من دادی؟! : شاسوسا

بند اول یه حسی بهم می‌گه قراره دوباره افسردگی بیاد سراغم. احتمالاً تا یکی دو هفته‌ی آینده حتی از تختم بیرون نمیام. نه کار مهمی می‌کنم، نه کاری که واقعاً ارزش انجام دادن داشته باشه. اگه مادرم زنگ بزنه، پنجره رو باز می‌کنم، یه لبخند می‌زنم و بهش می‌گم: بند دوم «من خوبم، همه‌چی روبه‌راهه.» بعد دوباره خودمو می‌کشونم توی تخت، همون‌جایی که ساعت‌ها خاطره‌های گذشته رو توی سرم زیرورو می‌کنم. به زندگی‌م فکر می‌کنم، به اینکه چقدر از چیزی که می‌خواستم باشم دور شدم. به اینکه هیچ‌وقت نمی‌تونم این چرخه‌ی لعنتی رو بشکنم، چون انگار یه گوشه‌ی وجودم، تاریکی رو دوست داره. ترجیع‌بند حسابمو تسویه‌نشده می‌ذارم، خداحافظی‌هامو ناگفته. من دارم خودمو خالی می‌کنم، اون داره عقلشو از دست می‌ده. ماشینمو فروختم و همه‌ی پولشو گذاشتم روی قرمز. تمام شب رو بیدار می‌مونم؛ برای خوابیدن، یه عمر وقت دارم وقتی مُردم. بند سوم زندگی یه فرصت بهم داده بود و من پای مشروب حرومش کردم. آینده‌ای داشتم که می‌تونست قشنگ باشه، اما خودم یه زندگی پر از درد و رنج رو انتخاب کردم. قراره تا آخرین روز عمرم زجر بکشم، بی‌اینکه حتی یه لحظه آب خوش از گلوم پایین بره. خانواده‌مو از خودم دور می‌کنم، که وقتی دیگه نبودم، کسی برای نبودنم عزاداری نکنه. بعد می‌گن: «الان دیگه جاش بهتره.» درحالی‌که خودشون خوب می‌دونن من توی جهنمم. به‌خاطر تمام گناه‌هایی که مرتکب شدم، به‌خاطر تمام چیزهایی که هیچ‌وقت به زبون نیاوردم. به‌خاطر تمام دروغ‌هایی که گفتم، تمام چیزهایی که دزدیدم، و تمام قلب‌هایی که شکستم، وقتی خودمو انداختم ته اون چاهِ لعنتی. ترجیع‌بند حسابمو تسویه‌نشده می‌ذارم، خداحافظی‌هامو ناگفته. من دارم خودمو خالی می‌کنم، اون داره عقلشو از دست می‌ده. ماشینمو فروختم و همه‌ی پولشو گذاشتم روی قرمز. تمام شب رو بیدار می‌مونم؛ وقتی مُردم، می‌خوابم. حسابمو تسویه‌نشده می‌ذارم، خداحافظی‌هامو ناگفته. من دارم خودمو خالی می‌کنم، اون داره عقلشو از دست می‌ده. ماشینمو فروختم و همه‌ی پولشو گذاشتم روی قرمز. تمام شب رو بیدار می‌مونم؛ وقتی مُردم، می‌خوابم. وقتی مُردم، می‌خوابم.

تکلیفِ این جنگ چی شد پس؟ کلاسام از پس‌فردا شروع می‌شه خب. از این به بعد پنجشنبه‌ها ۸ صبح تا ۵ عصر باید برم دانشگاه. خب تو اون قبرت.

No text

«بله. نفرت رو درک کرد.»

«نفرت رو درک کرد؟»

من که می‌دونم بالاخره یه روزی همه‌ی ممبرهای چنل سابقم دوباره اینجا رو پیدا می‌کنن و می‌فهمن برای چنل قبلیم چه اتفاقی افتاده که دیگه توش فعالیت نمی‌کنم و مجدد ۸/۹ کایی می‌شیم، فقط نمی‌تونم ثابتش کنم.

مشکل من این نیست که شخصیت‌های محبوبم واقعی نیستن؛ مشکل اینه که خودم خیالی نیستم. من نمی‌خوام اونا واقعی بشن. چیزی که از ته دل آرزوش رو دارم اینه که ای کاش می‌تونستم منم مثل اونا یه شخصیتِ داستانی باشم. مسئله این نیست که می‌خوام اونا رو به این دنیای معمولی و پیش‌پاافتاده‌ی خودم بیارم؛ مسئله اینه که می‌خوام من به دنیای خارق‌العاده‌ی اونا برم و بخشی از اون دنیا باشم. خسته‌ام از این دنیای کسل کننده و حوصله‌سر بری که‌ توش هیچ جادویی اتفاق نمیوفته. خستم از اینکه‌ هیچ چیزِ هیجان‌انگیزی جز‌ این جنگ‌های تکراری وجود نداره.

یکی از کامنت‌های رندوم، در یکی از ویدیوهای یوتیوب؛ «این اواخر زندگی چندان باهام مهربون نبوده. کاملاً تنهام. امسال قراره کریسمس رو تنهایی، توی یه کشور غریب، توی اتاق خالی‌ام بگذرونم. تمام چیزی که دارم باشگاه رفتن و خودمم. فقط باید به تلاش کردن ادامه بدم. باید دندون روی جگر بذارم و به جنگیدن ادامه بدم.»

همچنین. دلم براتون‌ تنگ می‌شه.

اگر به هر دلیلی، شب خوابیدیم فردا دیگه تلگرام نبودیم، می‌خوام فراموش نکنید یکی از قشنگ‌ترین بخش های زندگیم، آشنا شدن با شماها و شناختن‌تون بود.

دارم روی یه داستانِ ایرانی کار می‌کنم که نتیجه‌ش حاصلِ سال‌ها تلاش برای نوشتن، قدرتِ تخیل و مغزِ فانتزی‌مه… از اونجایی که کمال‌گراییم اجازه نمی‌ده چیزی رو تا وقتی کامل و پرفکت نشده منتشر کنم، حتی اگه قرار باشه به‌صورت سریالی منتشر بشه، فعلاً تا وقتی نصفه‌نیمه‌ست، هیچ‌جا هیچ اثری ازش نمی‌ذارم. هر وقت تمامِ قسمت‌های فصلِ اولش تموم شد، همین‌جا توی چنل منتشرش می‌کنم. شاید هم مستقیم بفرستمش برای چاپ، نمی‌دونم. فعلاً فقط می‌دونم دارم چیزی رو می‌نویسم که سال‌هاست گوشه‌ای از ذهنم زندگی می‌کنه و دلم می‌خواد وقتی بالاخره از اونجا بیرون میاد، دقیقاً همون چیزی باشه که همیشه تصورش می‌کردم.

زندگی بگایی‌های بزرگ‌تر و خوشی‌های غیرقابل‌پیش‌بینی کم نداره. منتظرشون باش.

زندگی انقدرا هم بدک نمی‌شد اگه در زمان و مکان و تاریخِ دیگه‌ای‌ به دنیا می‌اومدم...

سلام بچه‌ها وقتتون بخیر. یه مبلغ خیلی اندکی نیاز داریم برای یک بیمار. بهشون کمک شده فقط سه تومن باقی مونده ممنون می‌شم کمک کنید. 6037997487997802 مریم رمضان پور

«بله. خشم رو درک کرد.»

«خشم رو درک کرد؟»

نیاز به درک شدن دارم. به فهمیده شدن، شنیده شدن، دیده شدن، شناخته شدن، پذیرفته شدن، دوست داشته شدن، باور شدن، جدی گرفته شدن، تأیید شدن، تحسین شدن، حمایت شدن، همراهی شدن، همدلی دیدن، هم‌صحبت داشتن، هم‌فکر داشتن، هم‌درد داشتن، هم‌قدم داشتن. نیاز به توجه دارم، به محبت، به مهربونی، به صمیمیت، به نزدیکی، به تعلق، به امنیت، به آرامش، به اطمینان، به اعتماد، به دلگرمی، به امید، به آغوش، به نوازش، به پناه، به تکیه‌گاه، به هم‌زبونی، به هم‌نشینی، به هم‌نفسی، به هم‌فهمی، به هم‌حسی. نیاز دارم کسی حرف‌هام رو بشنوه، سکوت‌هام رو بفهمه، نگفته‌هام رو حدس بزنه، ناتموم‌هام رو تحمل کنه، ترس‌هام رو مسخره نکنه، نگرانی‌هام رو کوچیک نشمره، غم‌هام رو بی‌اهمیت ندونه، احساساتم رو زیر سؤال نبره و برای تمامِ چیزهایی که توی سرم می‌گذره، ارزش قائل باشه. نیاز دارم بدونِ توضیح دادنِ مداوم، بدونِ توجیه کردن، بدونِ اثبات کردن، بدونِ دفاع کردن از خودم، بدونِ پنهون کردنِ ضعف‌هام، بدونِ سانسور کردنِ احساساتم و بدونِ تظاهر به خوب بودن، پذیرفته بشم. نیاز به کسی دارم که وقتی از چیزی حرف می‌زنم، دنبالِ جواب دادن نباشه، دنبالِ فهمیدن باشه. وقتی از دردهام می‌گم، سعی نکنه با دردهای بزرگ‌تر مقایسه‌شون کنه. وقتی از خستگی‌هام می‌گم، بهم نگه همه خسته‌ان. وقتی از تنهایی‌هام می‌گم، بهم یادآوری نکنه که آدم‌های زیادی توی دنیا تنهان. نیاز به یه گوشِ شنوا دارم، یه شونه برای تکیه دادن، یه دست برای گرفتن، یه آغوش برای پناه بردن، یه نگاه برای اطمینان پیدا کردن، یه صدا برای آروم شدن، یه حضور برای کمتر احساسِ تنهایی کردن. نیاز به جایی دارم که توش غریبه نباشم. به آدم‌هایی که کنارشون احساسِ اضافی بودن نکنم. به رابطه‌هایی که مجبور نباشم مدام نگرانِ از دست دادنشون باشم. به دوستی‌هایی که توش سکوت، سوءتفاهم نباشه و فاصله، فراموشی معنی نده. نیاز دارم گاهی کسی حالم رو بپرسه، نه از روی عادت، نه برای رعایتِ ادب، نه برای اینکه مکالمه‌ای رو شروع کرده باشه؛ واقعاً بخواد بدونه چه حالی دارم. نیاز دارم کسی متوجه بشه پشتِ شوخی‌هام چقدر خستگی وجود داره، پشتِ بی‌حوصلگی‌هام چقدر دل‌تنگی، پشتِ سکوت‌هام چقدر حرف، پشتِ عصبانیت‌هام چقدر ترس، پشتِ استقلالم چقدر احتیاج و پشتِ تمامِ «خوبم» گفتن‌هام چقدر چیزهای نگفته پنهون شده.

No text

No text

-.. . .-.. .- -- / -- .. -.- .... .- -.. / -... .- / -.- .- ... .. / -.- . / -.- .- .-.. .- -- . .... .- / ...- .- / .- -.. .- -... .. .- - / .-. --- / -... .- .-.. .- -.. . / - .- / ... --- -... .... / .... .- .-. ..-. / -... . --.. .- -. .- --