Posts of بازی‌لایف| BAZILIFE

newest first

#134Text
Views27−100%vs avg
Forwards0
Reactions2
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
8 h19
39 h23
72 h27
  1. After 6 hours19
  2. Total to date27
#133Photo
Views27−100%vs avg
Forwards0
Reactions1
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
8 h19
39 h23
72 h27
  1. After 6 hours19
  2. Total to date27
#132Photo
Views26−100%vs avg
Forwards0
Reactions1
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
8 h19
39 h22
72 h26
  1. After 6 hours19
  2. Total to date26
#131Video
Views27−100%vs avg
Forwards0
Reactions—
Comments—
Views growthHide views growth

Views growth

Hours after publication

Show as table
Hours after publicationViews
0 h0
8 h19
39 h23
72 h27
  1. After 6 hours19
  2. Total to date27
#130Videoedited
Views87,472×13vs avg
Forwards32
Reactions9
Comments—
#128Photoedited
Views73−99%vs avg
Forwards2
Reactions2
Comments—
#127Photoedited
Views272−96%vs avg
Forwards1
Reactions2
Comments—
#126Textedited
Views50−99%vs avg
Forwards1
Reactions2
Comments—
#121Photoedited

✍️یادداشت مادر شهیدان دانش آموز هانی و حامد پری تقی نژاد 🔴  احداث یک شهربازی بزرگ و در شأن کودکان میناب/ وصیتِ نانوشته‌ی هانی و حامد به نام خدای کودکانِ معصوم ‌من، بتول حیدری هستم؛ مادر. مادری که دو پاره تنش، "هانی" و "حامد" را در نیمروز تلخِ نهم اسفندماه، در همان نیمکت‌های مدرسه شجره طیبه میناب، به آغوش خاک سپرد. امروز نه به عنوان زنی که داغدار است، بلکه به عنوان مادری که لرزش شانه‌های کودکان شهرم را می‌بیند، قلم به دست گرفته‌ام تا از دردی بگویم که پس از رفتن فرزندانم، بر جانِ نحیف نونهالان میناب نشسته است. آن روز که دشمن کودک‌کشِ آمریکایی و صهیونیستی، حریم مدرسه را به خاک و خون کشید، تنها عزیزان من پر نکشیدند؛ بلکه لبخند و امنیت از نگاه تمام دختران و پسران این دیار رخت بربست. از آن روز غم‌انگیز، هر صدای بلندی قلب کودکان ما را می‌لرزاند و هر سایه‌ای، یادآور آن هجمه‌ی وحشتناک است. گرچه سیل تسلیت‌ها و محکومیت‌ها از سراسر جهان به سوی میناب جاری شد و نگاه‌ها به سوی مظلومیت ما چرخید، اما یک حقیقت تلخ در این میان مغفول مانده است: روحِ مجروحِ کودکانِ زنده در میان ما. مسئولان عزیز شهرستان میناب و مدیران ارشد استانی؛ ساختن مدرسه و بازسازی کلاس‌های درس، تکلیفی است که به جای خود ارزشمند است، اما آنچه امروز فرزندانِ ترس‌خورده‌ی ما به آن نیاز مبرم دارند، بازگشت «روحیه و نشاط» است. هانی و حامدِ من، مثل هزاران کودک دیگرِ این شهر، آرزوهای کوچکی داشتند که زیر آوارِ دشمنی‌ها ناتمام ماند. یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای آن‌ها و هم‌کلاسی‌هایشان، داشتن فضایی برای تخلیه هیجان، برای خندیدن از ته دل و برای فراموش کردن کابوس‌ها بود. من از شما می‌پرسم؛ سهم کودکان میناب از شادی و تفریح کجاست؟ آلام و استرس‌های پس از فاجعه، با دیوارهای سنگی درمان نمی‌شود. این نسلِ داغ‌دیده، نیازمند فضایی مفرح و شاد است. احداث یک شهربازی بزرگ و در شأن کودکان میناب، کمترین کاری است که می‌توان برای کاهش رنج‌های این فرشتگان زمینی انجام داد. بیایید با ایجاد فضایی سرشار از هیجانِ مثبت و بازی، رنگِ خاکستریِ ترس را از دنیای کودکانه‌شان پاک کنیم. من یقین دارم روح هانی و حامد عزیزم و تمام شهدای دانش‌آموز این شهر، با دیدن لبخند هم‌بازی‌های قدیمی‌شان در یک شهربازیِ پر از نور و شادی، شادمان خواهد شد. اجازه ندهید آرزوی داشتن یک شهربازی، مثل آرزوهای فرزندان من به زیر خاک برود. مینابِ عزیز ما، امروز بیش از هر زمان دیگری به «شادی» نیاز دارد تا دوباره زنده شود. 🆔@bazilife_ir

Open in Telegram
Views28−100%vs avg
Forwards0
Reactions2
Comments—
#120Videoedited
Views27−100%vs avg
Forwards1
Reactions1
Comments—
#116Photo
Views239−96%vs avg
Forwards0
Reactions2
Comments—