Посты канала واگویه ›

چنلِ اِلینا انرژیِ زنانه‌مو تقویت می‌کنه >>👠 @woman

کدوم عشق؟ کدوم عاشقی؟ اینجا هرکسی داره توی تنهایی و دردهای خودش غرق میشه!

به نامِ پدر.

من نمی‌خوام فقط به خاطرِ ترس از اشتباه کردن، از چیزی که ممکنه برام ارزشمند باشه دست بکشم.

تو آزادی هر کاری که دلت می‌خواد انجام بدی، تا جایی که به کسی آسیبی نرسه.

لطفا وقتی خودت یه کاری رو انجام می‌دی، از کسی نخواه انجامش نده چون بدت میاد!

نمیدونم چون من این طوریم زندگیم این مدلی شده، یا چون زندگیم این مدلیه من اینطوری شدم.

زندگی هیچ‌وقت بهت نمی‌گه: بیا، این خوشبختی، بگیرش! نه.. بهت یه پازل می‌ده با تیکه‌های ناقص؛ این تویی که باید بقیه‌ی تیکه‌هاشو پیدا کنی و هر کدوم رو سر جای درستش بذاری.

اگه حرف‌ها رو باور کنی، با رفتارها ناامید می‌شی.

♪ new

آدم کم‌کم یاد می‌گیره با غمش زندگی کنه، نه اینکه واقعا ازش عبور کرده باشه.

من باید یاد می‌گرفتم، پس باید تجربه‌ی تلخ هم می‌داشتم.

سطح دغدغه و سوالایی که آدما می‌پرسن، خیلی چیزا درموردشون رو لو می‌ده.

فانوس.

آدم گاهی با رها کردن، بیشتر از به دست آوردن رشد میکنه.

هیچ‌وقت نمی‌فهمی چقدر برات دردناک بوده، تا اینکه تعریفش می‌کنی و با صدای خودت گریه‌ات می‌گیره.

به هر چیزِ مفتی بها بدی، برات گرون تموم می‌شه.

هر چیزی رو که جدی گرفتم، ناامیدم کرد.

هرچی سرت شلوغ‌تر باشه، بیشتر اهمیت نمی‌دی دیگران راجبت چه فکری می‌کنن.

تفاوت زیادی هست بین کسی که به تو نیاز داره و کسی که تو رو انتخاب می‌کنه.

سرمایهٔ هر دلی، رازهاشه.

بعضی آدما تا وقتی بهت نیاز دارن، بهترین نسخه‌ی خودشونن؛ نه چون واقعا اون‌قدر خوبن، بلکه چون هنوز به چیزی که می‌خوان نرسیدن. وقتی رسیدن، تازه می‌فهمی اون خوبی‌ها بیشتر راهی برای رسیدن بودن تا بخشی از شخصیتشون.

قلمِ اِلینا این‌جوریه که انگار داری تیکه کتابای قشنگ می‌خونی: @Text

تنه‌ی ما به تنه‌ی غم خورده، درد روی درد جمع شده، بغض مثل دود توی سینه پیچیده؛ پس نمی‌تونم بگم حواست باشه بو نکشی این هوا رو، فقط بیشتر از قبل از خودت مراقبت کن.

اوستا و کارگرِ زندگی، خودتی.

معمارِ فردای تو، دست‌های امروزِ خودته.

Без текста

ما هیچ‌وقت نمی‌تونیم تمام ابعادِ زندگیِ یک نفر رو ببینیم و از جایگاهِ حقیقت، درباره‌ش قضاوت کنیم. شاید چیزی که ما اشتباه می‌دونیم، از نگاهِ دیگری تنها انتخاب ممکن بوده باشه. در نهایت، ما فقط بخشی از حقیقت رو می‌بینیم، نه تمامِ اون رو.

خیلی بیشتر از گریه‌ست.

تا وقتی امید هست، هنوز امکانِ دیگه‌ای وجود داره.