قشاع.

اگه می‌دونستم جنبه و ظرفیتش رو داری، تا قطره ی آخر احساساتم رو بهت نشون می‌دادم، حتی بهت می‌گفتم بری هیچ چیز از‌ من، از زندگی برای من، نمی‌مونه. اگه مطمئن بودم رفتنت برای اینه که من بهت بگم نرو تا بمونی، بالای ده بار بهت می‌گفتم. اگه می‌دونستم دلت رو نمی‌زنم، هرروز و هر لحظه میومدم پیشت و ۲۴/۷ باهات حرف می‌زدم. اگه می‌دونستم با یه "برگرد" من کل راهو به سمتم می‌دویی این کلمه رو داد می‌زدم. ولی‌ تو خدا نبودی که بتونی تا ته اقیانوس احساساتم راجع به خودت رو ببینی، تو انسان بودی که در بهترین حالت توی اقیانوس غرق می‌شدی و خودت رو گم می‌کردی. پس نپرس چرا از قصد باختمت. -دیاکو.

اگر از کسی خوشت اومد بدون بخش هایی از خودت رو درون اون پیدا کردی که تا قبل از دیدنش از وجودشون بی خبر بودی. -دیاکو.

من ماندم و انبوهی از حرف‌های نگفته، خاطراتی کهنه و قلبی که هنوز نمی‌داند چگونه با نبودنت کنار بیاید.

اونی که فرق تو رو با بقیه ندونه بهتره که کنار بقیه بمونه.

رنج واقعی؟ بی‌حس شدن نسبت به کسی که زیباترین حس‌ها را در تو ایجاد می‌کرد‌.

@sogoandfuckyourlove

در آخرین نامه‌اش نوشت: «امیدواری‌ سرسخت‌ترین بخش از من است، آنچنان سرسخت که گاهی از اینکه در من نمی‌میرد، خنده‌ام می‌گیرد.»

یه وقتایی باید بذاری دیگران ازت ناراحت بشن. واقعاً باید بذاری. چون اگه تمام زندگی‌ت رو طوری بچینی که هیچ‌کس ازت ناراحت نشه، کسی که همیشه ناراضیه، خودتی. باید این رو بفهمی ناراحت‌ شدن دیگران، همیشه به معنای اشتباه‌ رفتار کردنِ تو نیست.

حیف آن‌ همه من، برای این‌ همه هیچ.

من دیدم کی جایگزینم شد برای همین نیازی به تلافی نبود.