سیب‌ ترش | کنکور انسانی

🤷‍♂آقا جان «راستگویی» با «آبروریزی از خودت» فررررق داره بله دروغ نگو، ولی همه چیز رو هم نگو! ❌ بعضی بچه‌ها فکر میکنن صادق بودن یعنی باید بشینی توی مصاحبه بگی: «من تنبلم، صبحا دیر بیدار میشم، توی دبیرستان تقلب کردم، با معلمم دعوا کردم و...». این کار اسمش صداقت نیست، اسمش حماقته 💜 بله، دختر / پسر خوبی باش و دروغ نگو، ولییییی لازم نیست تمام زوایای تاریک زندگیت رو هم برای ارزیاب باز کنی 😬 مثلا اگه ازت پرسیدن نقطه‌ضعفت چیه، نگو «من خیلی تنبلم». بگو: «من گاهی مدیریت زمانم ضعیف میشه، ولی از یه مدت پیش دارم با برنامه‌ریزی درست، این مشکل رو حل میکنم.» 💙 اینجا تو دروغ نگفتی، بلکه یه ضعف رو گفتی، ولی با یه پیوست مثبت (تلاش برای رفعش)

Без текста

🎊 رتبه برتر سیب ترشی ۱۴۰۵ 🎊 ➖➖➖➖➖➖➖➖➖ ❤️ فاطمه پورمحی ابادی ❤️ از کرمان استان کرمان 🏅 رتبه : ۸۴۶ منطقه ۲ تبریک به فاطمه عزیزم ➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 💜 رزرو مشاور خصوصی 👇 @SibTorsh_Contact

💻 اینم بد نیست ببینی 🙃 ۱۰ دقیقه تیک‌تاک(اینستا) کافیه تا توانایی بخاطر سپردن و انجام کارهایی که قصد انجامشون رو داری از دست بدی!!! 🙃 حالا این هم خبر خوبیه و هم خبر بد، بیا تا بهت بگم

چرا بعضی از تست‌ها رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنی؟ 🧠 تا حالا شده یه تست رو ببینی و همون لحظه جوابش رو بدونی؛ ولی یه تست دیگه رو که حتی بعد از چند بار تلاش نتونستی حلش کنی، ماه‌ها یادت بمونه؟ یا مثلاً یه مبحث رو بارها بخونی و فراموشش کنی، اما یه نکته رو که بعد از کلی کلنجار رفتن خودت کشفش کردی، دیگه به این راحتی از ذهنت نره؟ این اتفاق یه دلیل جالب داره. توی روان‌شناسی، پدیده‌ای وجود داره که بهش می‌گن اثر ایکیا (IKEA Effect). اسمش از همون فروشگاه معروف وسایل خونه میاد؛ جایی که بعضی از وسایل رو خودت باید سرهم کنی. پژوهش‌ها نشون داده‌اند که آدم‌ها گاهی برای چیزهایی که خودشون در ساختنشون نقش داشتن، ارزش بیشتری قائل می‌شن. چرا؟ چون فقط صاحب اون چیز نیستن؛ برای به‌وجود اومدنش هم وقت و انرژی گذاشتن. حالا این موضوع چه ربطی به کنکور داره؟ 👀 تصور کن دو دانش‌آموز یه سؤال اقتصاد رو اشتباه حل می‌کنن. دانش‌آموز اول سریع پاسخنامه رو باز می‌کنه، راه‌حل رو می‌خونه و می‌ره سراغ سؤال بعدی. دانش‌آموز دوم چند دقیقه با سؤال درگیر می‌شه. راه‌های مختلف رو امتحان می‌کنه، یه جا اشتباه می‌ره، برمی‌گرده و بالاخره متوجه می‌شه کجای استدلالش ایراد داشته. قرار نیست همیشه دانش‌آموز دوم بهتر یاد بگیره؛ ولی اون لحظه‌ای که خودش اشتباهش رو پیدا می‌کنه، می‌تونه یادگیری عمیق‌تری براش بسازه. چون فقط جواب رو دریافت نکرده؛ مسیر رسیدن به جواب رو هم تجربه کرده. اینجا یه تفاوت مهم وجود داره: گاهی ما انقدر عجله داریم که از هر سؤال فقط جوابش رو می‌خوایم، درحالی‌که ارزش اصلی سؤال ممکنه دقیقاً توی همون چند دقیقه‌ای باشه که هنوز جوابش رو نمی‌دونیم. البته قرار نیست برای هر تست، نیم ساعت وقت بذاری یا با سؤالی که خارج از سطحته تا ابد بجنگی! حرف اینه که وقتی واقعاً فرصت یادگیری وجود داره، سریع پاسخنامه رو باز نکن. یه کم به خودت فرصت بده. راه‌حلت رو بنویس. حدس بزن. اشتباه کن. و قبل از دیدن جواب، از خودت بپرس: «من اگه قرار بود این سؤال رو حل کنم، از کجا شروع می‌کردم؟» حتی اگه آخرش نتونستی حلش کنی، وقتی پاسخنامه رو دیدی، سعی کن بفهمی دقیقاً کجای مسیر از جواب درست دور شدی. چون هدف از تست زدن فقط این نیست که ببینی چند درصد بلدی. گاهی هدف اینه که یاد بگیری دفعه‌ی بعد، چطور متفاوت فکر کنی. و شاید یکی از بهترین سؤال‌هایی که می‌تونی بعد از دیدن پاسخنامه از خودت بپرسی، این باشه: «اگه این پاسخنامه رو نمی‌دیدم، چطور می‌تونستم به جواب برسم؟» این سؤال کوچیک، تو رو از کسی که فقط جواب‌ها رو می‌خونه، به کسی نزدیک‌تر می‌کنه که واقعاً داره حل کردن رو یاد می‌گیره. ❤️ آتنا امیری دوست و همراه تو 🤍 @SiiibTorsh_Ensani