Посты канала ㅤㅤ sılver boy

میرم شام باقیشو بعدش میذارم

«بال‌هایم آبی بود و دلم پُر از آسمان؛ افسوس که جهان، پرواز را با ماندن اشتباه گرفت.» For You @xjymir

«ما یکدیگر را در تمام زندگی‌ها پیدا کردیم، جز آن زندگی‌ای که فرصت ماندن داشتیم.» For You @tyuningpk

«در پی جاودانگی بودم، اما هیچ‌کس نپرسید از چه چیزی می‌گریزم.» For You @popJNE

«آرام گرفتم؛ درست پس از سال‌هایی که حتی فرصت نفس کشیدن نداشتم.» For You @SOLACEBLUE303

«در میان تمام آن‌چه می‌توانستم باشم، به خاطره‌ای از خودم بدل شدم.» For You @ISOFRRAAMST

«فرمانده‌ای که هزاران نفر را از مرگ گذراند، سرانجام راه بازگشت به خویش را نیافت.» For You @Doomedthv

«جنگیدم تا چیزی از من باقی بماند، غافل از آن‌که خودم را در تمام آن جنگ‌ها جا گذاشته بودم.» For You @grayblood12

«از من دختری به یادگار ماند که هیچ‌وقت با جهانِ کوچک اطرافش سازگار نشد.» For You @iits_Matilda

«نورم را به همه بخشیدم، بی‌آنکه کسی خاموشی‌ام را ببیند.» For You @gfoxlow

«شاید اگر کمتر فکر می‌کردم، فرصت بیشتری برای بودن داشتم.» For You @ahorribleplace

«اینجا کسی آرمیده که تمام عمرش را به خاطر سپرد، جز آن‌که چگونه زندگی کند.» For You @dovixc

«من فقط توقفی کوتاه در مسیر زندگی دیگران بودم.» For You @Layover_1995

«ماه را به من سپردند و من تمام عمرم را صرف روشن ماندن در تاریکی کردم.» For You @Lunariaa0

«تمام عمرم را در رؤیایی گذراندم که هیچ‌گاه از آن بیدار نشدم.» For You @ReveU_S

«آن‌قدر ریشه دواندم که فراموش کردم قرار بود روزی شکوفه بدهم.» For You @redishlee

Start

اره😂

اینجا از 930 دربیاد شیرینی میدم

🌚ـ

Без текста

Без текста

قشنگترین بخشش اینه که آدم گاهی تازه بعد از نبودنِ یک نفر میفهمه چقدر حضورش براش مهم بوده. تشبیهش به ماه و روشنایی‌ای که تا وقتی بوده عادی به نظر میرسیده، خیلی به دلم نشست؛ انگار دلتنگی فقط برای خود اون آدم نیست، برای تمام آرامشی هم هست که با بودنش به زندگی میاورده. خسته نباشید نقره

ادیتت و کاورش هردو قشنگن

گاهی آدم دیرتر از آن‌چه باید، معنای حضور کسی را می‌فهمد؛ درست وقتی که دیگر صدای قدم‌هایش در خانه نمی‌پیچد و عطر بودنش از گوشه‌وکنار زندگی رفته است. تو شبیه ماهی بودی که من روشنایی‌اش را عادی می‌پنداشتم، تا شبی که آسمانم بی‌تو تاریک شد و فهمیدم چقدر به نور تو محتاج بوده‌ام. حالا هر چیزی مرا به تو می‌رساند؛ هر بارانی، هر ترانه‌ی غمگینی، هر غروبی که انگار چیزی را با خودش می‌برد... دلم در میان تمام این نبودن‌ها، هنوز تو را صدا می‌زند. کاش می‌دانستی جای خالی‌ات شبیه زخمی‌ست که نه زمان مرهمش می‌شود و نه فراموشی از پسِ درمانش برمی‌آید. من هنوز همان‌جا، میان خاطراتی که بوی تو را می‌دهند، چشم‌به‌راه بازگشت عزیزکرده‌ی قلبم مانده‌ام؛ شاید این بار بتوانم به تو نشان دهم که بعضی حضورها، آن‌قدر ارزشمندند که نباید حتی یک لحظه، به نبودنشان عادت کرد...

Без текста

Без текста

به نظرم خیلی خوب تونستی نشون بدی که حتی آدمی که همیشه باید قوی و محکم باشه، یه جایی از پا میوفته. بیشتر از همه این تضاد بین فرمانده‌ای که همه بهش تکیه میکنن و آدمی که خودش از شدت دلتنگی و خستگی به یه تکیه‌گاه نیاز داره رو دوست داشتم. خسته نباشید فرمانده.

هی، آمیگدالای من؛ نمی‌خوای برای نجات دادنم، دست به کار شی؟

جای خالی، دشمن عجیبی‌ست. نه صدایی دارد که بتوانی مسیرش را پیدا کنی، نه چهره‌ای که بتوانی مقابلش بایستی. نه به اخطاری توجه می‌کند و نه از هیچ درجه و مقامی فرمان می‌برد. درست در لحظه‌ای که تصور می‌کنی بر آن مسلط شده‌ای، از گوشه‌ای ناشناخته سر برمی‌آورد و تمام آنچه را که با زحمت سر پا نگه داشته‌ای، به لرزه درمی‌آورد.