Посты канала 𝗀𝗋𝖺𝗒 پک استیکر
Переслано из Amar♱anth
︪︩𝖠︎𝗇︎𝖺𝗌♱𝗍𝖺𝗌𝛊𝖺︪︩ ㅤㅤㅤ𝖨 𝗐𝖺𝗌 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖻𝗈𝗋𝗇 𝗍𝗈 𝖻𝖾 𝗐𝖺𝗋𝗆. 𝖨 𝗐𝖺𝗌 𝗆𝖺𝖽𝖾 𝗈𝖿 𝗂𝖼𝖾, 𝗌𝗂𝗅𝖾𝗇𝖼𝖾, 𝖺𝗇𝖽 𝖺 𝗍𝗁𝗈𝗎𝗌𝖺𝗇𝖽 𝗎𝗇𝗌𝗉𝗈𝗄𝖾𝗇 𝗐𝗈𝗋𝖽𝗌. 𝖡𝖾𝗇𝖾𝖺𝗍𝗁 𝗍𝗁𝖾 𝖼𝗈𝗅𝖽 𝗏𝖾𝗂𝗅 𝗈𝖿 𝗐𝗂𝗇𝗍𝖾𝗋, 𝖾𝗏𝖾𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗈𝖿𝗍𝖾𝗌𝗍 𝗁𝖾𝖺𝗋𝗍 𝖼𝖺𝗇 𝗍𝗎𝗋𝗇 𝗍𝗈 𝗌𝗍𝗈𝗇𝖾. ︪︩𝖠 𝗊𝗎𝖾𝖾𝗇 𝗈𝖿 𝗂𝖼𝖾, 𝗇𝗈𝗍 𝗈𝖿 𝗆𝖾𝗋𝖼𝗒.
Открыть в TelegramПереслано из Amar♱anth
The Iceꫂ ︪︩❄️ ︪︩ ᭪݁Queen Cold as winter, graceful as a royal shade. A sovereign who never bows, a heart hidden beneath layers of ice No warmth, no surrender, only an eternal reign.
Открыть в TelegramПереслано из Amar♱anth
᷼ᮬ︵︧❄️︵᷼ 𑂳 ㅤ ㅤ #𝖠︎𝗇︎𝖺𝗌𝗍𝖺𝗌𝛊𝖺 𝜗𝜚 ㅤㅤㅤ𝖠 𝗊𝗎𝗂𝖾𝗍 𝗐𝗁𝗂𝗌𝗉𝖾𝗋 𝗈𝖿 𝗂𝖼𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝖾𝗍𝖾𝗋𝗇𝗂𝗍𝗒, ㅤ𝗐𝖺𝗇𝖽𝖾𝗋𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗁𝗋𝗈𝗎𝗀𝗁 𝗌𝗂𝗅𝖾𝗇𝗍 ㅤㅤ𝗋𝖾𝖺𝗅𝗆𝗌 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗒 𝗁𝗂𝖽𝖾𝗌 𝖺 𝖼𝗈𝗅𝖽 𝗍𝗋𝗎𝗍𝗁. ㅤ 𝖠 𝗆𝗂𝗇𝖽 𝖼𝗋𝖺𝖿𝗍𝖾𝖽 𝖻𝗒 𝗐𝗂𝗇𝗍𝖾𝗋, ㅤ𝖺 𝗌𝗈𝗎𝗅 𝗎𝗇𝗍𝗈𝗎𝖼𝗁𝖾𝖽 𝖻𝗒 𝗍𝗂𝗆𝖾. ㅤ𝖡𝖾𝗇𝖾𝖺𝗍𝗁 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝖺𝗅𝖾 𝗀𝗅𝗈𝗐 𝗈𝖿 𝖿𝗋𝗈𝗌𝗍, ㅤ𝖾𝗏𝖾𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝗈𝗌𝗍 𝖽𝖾𝗅𝗂𝖼𝖺𝗍𝖾 𝗐𝗈𝗇𝖽𝖾𝗋 ㅤ 𝖼𝖺𝗇 𝗁𝗂𝖽𝖾 𝖺 𝗍𝗈𝗎𝖼𝗁 𝗈𝖿 𝗆𝖺𝗅𝗂𝖼𝖾.
Открыть в TelegramПереслано из ㅤ kalọpsia
᭝ sou’ venir note 𝓟 ıxeled club —う՟
Открыть в TelegramПереслано из ㅤ momoko ㅤ
9 dollette ᩘა momo 𓇥 fiction ﹙traffle﹚
Открыть в TelegramПереслано из ㅤ momoko ㅤ
8 dollette ᩘა momo 𓇥 fiction ﹙traffle﹚
Открыть в TelegramПереслано из ㅤ✨️ '
𝟣𝟫 ── 𝖺𝖿𝗍𝖾𝗋ㅤㅤ 𝗍𝗁𝖾ㅤㅤ 𝖼𝗋𝖾𝖽𝗂𝗍𝗌 ˚ عاممم خب چیزی که من توی Coherence بیشتر از همه دوست دارم، اینه که فیلم با یک ایدهی نسبتاً پیچیده و مربوط به کوانتومی شروع میشه، اما برای درگیر کردن مخاطب لازم نیست همهچیز رو توضیح بده یا جواب تمام سؤالها رو آماده تحویلش بده و خب بخش زیادی از جذابیتش به اینه که باید خودت حواست به جزئیات باشه، حرفهای شخصیتها رو کنار هم بذاری و مدام برداشتت از اتفاقها رو تغییر بدی. فیلم بهت اجازه نمیده راحت به یک نتیجه برسی و بعد بدون دردسر به تماشاش ادامه بدی. از طرف دیگه، برام خیلی جالب بود که ایدهی جهانهای موازی تو این فیلم فقط یه ابزار برای ساختن معما و این چیزا نیست. فیلم ازش استفاده میکنه تا دربارهی چیزهایی حرف بزنه که خیلی زمینیترن و شاید بیسیکن: حسرت انتخابهای گذشته، ترس از دست دادن، تصویری که از خودمون داریم و این تصور که شاید یک جای دیگه، زندگی بهتری منتظرمون بوده. البته فیلم عمداً همهی قواعد جهانش رو به شکل کامل و بیابهام توضیح نمیده و ممکنه برای کسی که دنبال یک داستان علمیتخیلی با منطق کاملاً مشخصه، بعضی بخشهاش رضایتبخش نباشه. اما به نظرم نقطهی قوتش اینه که بیشتر از جواب دادن، سؤال میسازه و ذهن منِ مخاطب رو درگیر میکنه. چیزی که بعد از تماشاش توی ذهنم مونده، این نیست که کدوم نسخه از شخصیتها تو کدوم واقعیت قرار داشتن. بیشتر اینه که اگر من هم با امکان زندگیهای متفاوت روبهرو میشدم، واقعاً دنبال کدوم نسخه از خودم میگشتم؟ شاید نسخهای که انتخابهای بهتری کرده؟ نسخهای که آدمهای موردعلاقهاش رو از دست نداده؟ یا نسخهای که بالاخره به چیزی رسیده که من همیشه فکر میکردم کم دارمش؟ و بعد یک سؤال سختتر: اگر پیداش میکردم، حاضر بودم برای داشتن زندگی اون، زندگی فعلی خودم رو کنار بذارم؟ خلاصه که برای من، Coherence بیشتر از اینکه دربارهی جهانهای موازی باشه، دربارهی وسوسهی فرار از زندگی فعلی و پیدا کردن نسخهای از خودمونه که فکر میکنیم باید میشدیم. و خب شاید ترسناکترین احتمال هم همین باشه که در تمام این مدت، بهجای ساختن زندگیای که میخوایم، فقط مشغول مقایسهی زندگی واقعیمون با تمام زندگیهایی بودیم که هیچوقت اتفاق نیفتادن.
Открыть в TelegramПереслано из ㅤ✨️ '
— کــوْهِرِنــس؛ شبــی کــه واقعیــت دیگــه یکــی نــبــود ' هشت نفر، یک مهمونی شام عادی، یک ستاره دنبالهدار تو آسمون و اتفاقهایی که کمکم از منطق معمول خارج میشن. فیلم Coherence از جایی شروع میشه که همهچیز عادی به نظر میاد. شخصیتها دربارهی رابطههاشون حرف میزنن، از گذشتهشون میگن، شوخی میکنن و درگیر همون تنشهای کوچیکی هستن که توی هر جمع دوستانهای ممکنه وجود داشته باشه. تا اینکه با قطع شدن برق و اتفاقهای عجیب اطراف خونه، این جمع مجبور میشه احتمال چیزی رو بپذیره که تا چند دقیقه قبل حتی به ذهنش هم نمیرسید. اما چیزی که فیلم رو جذاب میکنه، صرفاً ایدهی جهانهای موازی یا فیزیک کوانتومی نیست؛ بیشتر اینه که وقتی دیگه نتونی به چیزی که با چشمهات میبینی اعتماد کنی، چطور میفهمی کدوم واقعیت مال توئه؟ ما معمولاً واقعیت رو چیزی ثابت در نظر میگیریم. فکر میکنیم گذشتهمون رو میشناسیم، آدمهای اطرافمون رو از روی رفتارهاشون میفهمیم و میدونیم اتفاقها چطور به این نقطه یا نتیجه رسیدن. ولی فیلم با بههمزدن همین اطمینان، شخصیتها رو در موقعیتی قرار میده که هر نشونهای میتونه هم مدرک باشه و هم دلیلی برای شک بیشتر. نکتهی جالب اینه که فیلم برای ایجاد این ترس به هیولا، جلوههای ویژهی عجیب یا حتی یک فضای کاملاً ناشناخته احتیاج نداره. همون خونه، همون آدمها و همون گفتوگوهای معمولی کافیه تا یه کوچولو مغایرت با چیزهای همیشگی ترس برای ما به وجود بیاد. و حالا چرا؟؟ چون گاهی ترسناکترین اتفاق این نیست که وارد یک دنیای ناشناخته بشیم؛ اینه که بفهمیم دنیایی که فکر میکردیم میشناسیم، شاید اونقدرها هم قابل اعتماد نبوده. — اگـه نسخــهی دیگــهای از تــو وجــود داشـتــه بــاشــه، کـدومــش واقعــیــه؟ ' یکی از سؤالهای مهم فیلم از ما اینه که هویت ما دقیقاً از چی ساخته شده؟ از خاطراتمون؟ از تصمیمهایی که گرفتیم؟ از آدمهایی که دوستشون داریم؟ یا از مجموعهی اتفاقهایی که باعث شدن امروز به این آدم تبدیل بشیم؟ تصور کن نسخهی دیگهای از تو وجود داشته باشه که تقریباً تمام ویژگیهات رو داره، خاطرات مشابهی داره و از نظر خودش هم دقیقاً همون آدمیه که تو فکر میکنی هستی؛ اما فقط در لحظات و اتفاقای مهم، انتخاب متفاوتی کرده. اون نسخه کمتر از تو واقعی نیست. اون هم زندگی خودش رو تجربه کرده، با آدمهای خودش رابطه ساخته و برای انتخابهاش دلیل داره. پس چی باعث میشه تو خودت رو نسخهی اصلی بدونی؟ ما معمولاً هویتمون رو با یک روایت منسجم از زندگی تعریف میکنیم. میگیم من این تصمیم رو گرفتم، بعد این اتفاق افتاد و در نهایت به اینجا رسیدم. اما اگر همین مسیر میتونست به شکل دیگهای پیش بره، آیا باز هم همین آدم بودیم؟ فیلم با ایدهی جهانهای موازی، این سؤال رو از حالت انتزاعی درمیاره و به یک بحران شخصی تبدیل میکنه. شاید چیزی که ما رو به خودمون تبدیل میکنه، فقط ویژگیهامون نباشه؛ شاید انتخابهاییه که در لحظههای حساس انجام میدیم. و ترسناکتر از اون، این احتمال وجود داره که یک نسخهی دیگه از ما، در شرایطی مشابه، انتخابهایی کرده باشه که ما حتی تصورش رو هم نمیکنیم. — مــا آدمهــا رو دوســت داریــم، یــا نقـشــی کــه تــوی زنـدگــی مــا دارن؟ ' و چیزی که جالبه اینه که فیلم با وجود تمام ایدههای علمیتخیلیش، در نهایت خیلی به رابطههای انسانی نزدیک میشه. درواقع نشونمون میده وقتی همهچیز عادیه، معمولاً لازم نیست مدام از خودمون بپرسیم چرا یک نفر رو انتخاب کردیم، چرا باهاش موندیم یا اگر در گذشته تصمیم دیگهای میگرفتیم، الان کنار چه کسی بودیم. اما وقتی احتمال وجود نسخههای متفاوت از زندگی مطرح میشه، رابطهها هم شکل دیگهای پیدا میکنن. آدمها فقط با واقعیتی که جلوی چشمشونه روبهرو نیستن؛ با امکانِ واقعیتهای دیگه هم مواجه میشن. شاید توی یک مسیر، رابطهای رو حفظ کرده باشی که تو مسیر دیگهای تموم شده. شاید کسی که تو زندگی فعلیت از دستش دادی، تو زندگی دیگهای هنوز کنارت باشه. و شاید خودت تو جایی از این جهان، تصمیمی گرفته باشی که همیشه فکر میکردی هرگز انجامش نمیدی. اینجاست که فیلم سؤال ناخوشایندی مطرح میکنه: اگر امکان انتخاب دوباره وجود داشت، واقعاً زندگی فعلیمون رو انتخاب میکردیم؟ البته این سؤال فقط دربارهی حسرت گذشته نیست. دربارهی اینه که چقدر از رضایت ما به زندگی، به خود زندگی مربوطه و چقدرش به این باور که «این بهترین چیزی بوده که میتونسته اتفاق بیفته». گاهی ما یک رابطه رو نه به این دلیل که بینقصه، بلکه چون بخشی از داستان زندگی ماست، حفظ میکنیم. و گاهی هم چیزی رو از دسترفته تصور میکنیم که شاید فقط در یک احتمال متفاوت وجود داشته. شاید دردناکترین بخش انتخاب، این باشه که هیچوقت نمیفهمیم زندگیمون با انتخابهای دیگه دقیقاً چه شکلی میشده.
Открыть в Telegram