Посты канала گذر

Без текста

یادآوری امروز:

به نظرم جمله‌ای که هر لحظه باید جلو چشم آدما باشه، اینه: “ زمین گرده”

این مفهوم تو روان‌شناسی رشد با عنوان «امنیت اکتسابی» شناخته می‌شه. یعنی کودکی که تو سال‌های اول زندگیش دلبستگی ناایمنی داشته، می‌تونه با تجربه‌ی یه رابطه‌ی ثابت، قابل اعتماد و پاسخگو با یه بزرگسال، به‌مرور به امنیت روانی برسه و الگوی دلبستگیش رو تغییر بده. این موضوع به نگرانی درباره سرپرستی موقت هم جواب می‌ده؛ اینکه «وقتی بچه از اول دلبستگی امنی نداشته، دیگه چه فایده‌ای داره؟» درحالی‌که دلبستگی سرنوشت ثابتی نیست و حتی یه رابطه موقت اما امن و باثبات هم می‌تونه تأثیر عمیقی روی رشد روانی کودک بذاره. 🌱 گروه روانشناسی گذر✍🏼

ببین واقعا خوب کردن حال آدمای اطرافت سخت نیست :)

ایرانی الان بهترین کاری که میتونی کنی “ پیش بینی جنگ ” نکردنه.

آمیتو اهل سودان جنوبیه، اما زندگی اون رو به بیدی‌بیدی، منطقه اسکان پناهندگان در اوگاندا، رسونده. مثل خیلی از پناهندگان، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هاش پیدا کردن راهی برای کسب درآمد بود. در بیدی‌بیدی، هم پناهندگان و هم مردم محلی به کار و درآمد نیاز داشتن. برای همین، گروهی از پناهندگان برنامه‌ای برای حمایت مالی از کسب‌وکارهای کوچک راه‌اندازی کردن که همه، از جمله مردم جامعه میزبان، می‌تونستن ازش استفاده کنن. ایده ساده بود: با وام‌های کوچک، به آدم‌ها فرصت بدن کسب‌وکارشون رو راه بندازن یا گسترش بدن. چون در یک بازار محلی، رونق کار یک نفر می‌تونه برای چند نفر دیگه هم فرصت ایجاد کنه. تجربه بیدی‌بیدی نشون داد پناهندگان و مردم میزبان لزوماً رقیب هم نیستن؛ گاهی موفقیت اقتصادی یکی، به نفع دیگری هم تموم می‌شه. شاید در زندگی خودمون هم کمتر به آدم‌هایی فکر کنیم که در موفقیت ما نقش دارن؛ مشتری‌ها، همسایه‌ها و تأمین‌کننده‌هایی که بخشی از مسیر ما هستن. چون خیلی وقت‌ها درآمد من، به زندگی و تلاش آدم‌های دیگه هم گره خورده. #گذرنوشت

Без текста

با این موافقید؟

حس می‌کنم وقتایی که بارون میاد آدما باهم مهربون‌تر میشن.

در روان‌شناسی رشد یه مفهومی هست به نام «امنیت اکتسابی» و میگه کودکی که در سال‌های اول زندگیش یه رابطه دلبستگی ناایمن یا پراکنده داشته، اگه بعدا وارد یه رابطه ثابت، پاسخگو و قابل اعتماد با یه بزرگسال بشه، می‌تونه الگوی دلبستگیش رو اصلاح و بازسازی کنه و به امنیت روانی برسه، حتی با وجود اون رابطه اولیه معیوب. این یافته مستقیما به نگرانی‌ها درباره سرپرستی موقت جواب میده؛ نگرانی ای که میگه: «اگه بچه از اول با یه رابطه امن شروع نکرده، بگه چه فایده‌ای داره» امنیت اکتسابی نشون میده مسیر دلبستگی ثابت و تغییرناپذیر نیست و هر رابطه ثابت و پاسخگویی، حتی اگه موقتی باشه و بعد از یه رابطه اولیه ناکارآمد باشه، بازم می‌تونه نقطه عطفی در مسیر رشد روانی کودک باشه. ✍🏼 گروه روانشناسی گذر

نیازمندی‌ها

💰 وام من، چه ربطی به چهار نفر دیگه داره؟ پنج زن در یکی از روستاهای بنگلادش تصمیم می‌گیرن وام بگیرن؛ یکی برای خرید گاو، یکی برای خیاطی و دیگری برای راه‌اندازی یه کسب‌وکار کوچیک. اما بانک گرامین، که محمد یونس برای حمایت از افراد کم‌درآمد راه‌اندازی کرده، قانون متفاوتی داره: اول فقط دو نفر وام می‌گیرن. اگر اقساطشون رو منظم پرداخت کنن، بقیه اعضای گروه هم به‌تدریج می‌تونن وام بگیرن. به این ترتیب، فرصت مالی هر نفر به عملکرد بقیه هم گره می‌خوره. اعضای گروه برای همین مرتب دور هم جمع می‌شن و برای حل مشکلات به هم کمک می‌کنن. البته این روش می‌تونه فشار زیادی به افراد وارد کنه، اما یه نکته مهم داره: گاهی موفقیت من، به موفقیت آدم‌های دیگه وابسته است. ما معمولاً پیشرفت رو نتیجه تلاش خودمون می‌دونیم، اما فراموش می‌کنیم آدم‌هایی هم در این مسیر بهمون اعتماد کردن، چیزی یادمون دادن یا کنارمون موندن. شاید فرصت‌های زندگی ما هم به تصمیم‌ها و تلاش آدم‌هایی گره خورده باشه که حتی اسمشون رو نمی‌دونیم. #گذرنوشت

اتفاقاً کمک کردن به قدرت و پول نیست، به دل بزرگیه. ببین ممکنه یه آدم بی‌پول با یه دست گرفتن، بیشتر از یه ثروتمند با میلیون‌ها تومن کمک کرده باشه. کمک رو با ترحم اشتباه نگیر!

اگه اونی هستی که همیشه حواست به همه هست ولی هیچکس حواسش به تو نیست، این پیامو لایک کن.

دو تا پژوهشگر شبکه‌های اجتماعی، نشون دادن رفتار و حال آدما تا سه درجه تو شبکه پخش میشه. یعنی هرکاری ما می‌کنیم و هر حالی که هستیم، نه فقط به دوستمون، بلکه به دوست دوستمون و حتی دوست دوست دوستمون هم منتقل میشه. پس وقتی برای کشی کار خوبی می‌کنیم، احتمالا این کار و حال خوب به آدم‌هایی منتقل میشه که ممکنه اصلا نشناسیم. عملا هیچ کاری تو یه نقطه متوقف نمی‌شه و یه زنجیره نامرئی داره که ادامه پیدا می‌کنه و حیف که ما این زنجیره رو نمی‌بینیم. ✍🏼 گروه روانشناسی گذر

بهترین هدیه دنیا همینه.

Без текста

📞 وکیلی که تلفنش کمتر ساکت می‌شد! محمد حاجیلو، وکیلی در قم بود که بیش از ۱۱ سال به پناهنده‌ها کمک حقوقی می‌کرد. روزهایی بود که بیشتر از ۱۵۰ تماس می‌گرفت؛ از اختلاف با صاحبخانه گرفته تا مشکلات کاری و اقامتی. در سال ۲۰۲۵، با بازگشت بسیاری از مهاجران افغان به کشورشان، خانواده‌هایی بودند که برای پس‌گرفتن پول پیش خانه‌هایشان مشکل داشتند. محمد فقط به راهنمایی حقوقی اکتفا نکرد؛ خودش وارد مذاکره و پیگیری شد و کمک کرد نزدیک به هزار خانواده پول پیش خانه‌هایشان را پس بگیرند. او در دسامبر ۲۰۲۵ بازنشسته شد، اما وقتی از افتخارآمیزترین بخش کارش پرسیدند، از تعداد پرونده‌ها نگفت؛ از حس تعلق، همدلی و رضایتی گفت که کمک به دیگران به او می‌داد. شاید انسانیت دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شود؛ از جایی که حق کسی برایمان اهمیت دارد، حتی اگر هیچ نسبتی با او نداشته باشیم. #گذرنوشت

در تنهایی طی کردنِ مسیر زندگی فضیلت خاصی وجود ندارد.

خانومی که امروز تو مترو جات رو ندادی بهم ولی وسایلم رو گرفتی گذاشتی روی پات و نشون دادی حواست هست، خیلی دمت گرم.❤️

تنها چیزی که زیادش هم خوبه، همین مهربونیه🩵

🍫 یه قاشق بستنی شکلاتی با تکه‌های براونی؛ شاید هیچ‌وقت فکر نکنیم پشت همین خوراکی ساده، داستان چند زندگی وجود داشته باشه. براونی‌های بستنی بن‌اندجری در نانوایی «گریستون» تولید می‌شن؛ جایی که از سال ۱۹۸۲ با هدف ایجاد فرصت شغلی برای افرادی که در پیدا کردن کار با مانع روبه‌رو هستن، فعالیت می‌کنه. گریستون برای استخدام نیروهای اولیه، روشی به اسم «استخدام آزاد» داره؛ بدون مصاحبه و رزومه. افراد در فهرست انتظار قرار می‌گیرن و با ایجاد فرصت شغلی، به ترتیب استخدام می‌شن. همکاری این نانوایی با بن‌اندجری باعث شده تولید یک محصول ساده، به ایجاد و حفظ فرصت‌های شغلی کمک کنه. شعار معروف گریستون اینه: «ما آدم‌ها رو استخدام نمی‌کنیم که براونی بپزن؛ براونی می‌پزیم تا آدم‌ها رو استخدام کنیم.» شاید موقع خرید، به آدم‌هایی که پشت تولید محصولات موردعلاقه‌مون هستن فکر نکنیم؛ اما گاهی انتخاب‌های ساده ما، بخشی از زنجیره زندگی آدم‌های دیگه‌ست. گاهی فاصله زندگی دو نفر، فقط به اندازه یه قاشق بستنیه. #گذرنوشت

به خاطر خودت خوب باش.

هر وقت تونستی رنج آدمی رو ببینی بدون اینکه به این فکر کنی چقدر باهم فرق دارید، یعنی بزرگ شدی

استنلی میلگرام، روان‌شناس اجتماعی، یه آزمایش معروف انجام داد و نشون داد هر دو نفر تو دنیا، از طریق میانگین شش نفر واسطه به هم وصلن. به این می‌گن پدیده‌ی دنیای کوچک. یعنی حتی آدمی که فکر می‌کنیم کاملاً از ما دوره، در واقعیت با یه زنجیره‌ی کوتاه از آشناها به ما می‌رسه. این یافته نشون می‌ده حس «بیگانه بودن دیگران»، بیشتر یه برداشت ذهنیه تا یه واقعیت ساختاری؛ شبکه‌ی ارتباطی ما خیلی به‌هم‌تنیده‌تر از چیزیه که حس می‌کنیم. ✍🏼 گروه روانشناسی گذر

جوری که ایرانیا هوای همو دارن>>>

برای هالووین اون آدمی شدم که مسولیت هیچی رو قبول نمیکنه.

🏠 بچه‌هایی که کسی منتظرشون نبود محمد بزیک سال‌ها در کالیفرنیا از کودکانی با بیماری‌های لاعلاج نگهداری می‌کرد؛ بچه‌هایی که بعضی‌هاشون فرصت بزرگ‌شدن پیدا نمی‌کردن. تا سال ۲۰۱۷، ده کودک در خانه‌اش از دنیا رفته بودن، اما محمد همچنان بچه‌های دیگه‌ای رو می‌پذیرفت. وقتی ازش پرسیدن چطور با دختربچه‌ای که نه می‌بینه، نه می‌شنوه و نه می‌تونه راه بره ارتباط برقرار می‌کنه، گفت: «با لمس کردن، بغلش می‌کنم و دستش رو می‌گیرم تا بدونه تنها نیست.» محمد نمی‌تونست بیماری اون بچه‌ها رو درمان کنه یا نجاتشون بده، اما می‌تونست کاری کنه که تا آخرین لحظه زندگی، تنها نمونن. ❤️ گاهی بزرگ‌ترین مهربونی، فقط کنار کسی موندنه… #گذرنوشت

اگه هدفت اینه خوبی نکن:)