ای خداا، عزیزمن!💘💘 فکر میکنم از اونجایی که روز خوبی بود، عکسهای نازی هم ثبت شد :>
Открыть в TelegramПосты канала دِࢪیا؛
https://t.me/vanilla_girl0_0/4844 عاشق عکسای امروزت شدم به دوستام میگفتم فکر کن بهت بگن حاضرشو بریم دریا😭
Открыть в Telegramنمیدونم کی کِی کُجا نوشته بود که: «زنده بودن سخته ولی با تو میاَرزه.» من هر لحظهای که کنار تو هستم به این جمله فکر میکنم و لبخند میزنم.
Открыть в Telegram«...یه بسته نون خشک دستش بود، موجِ موهاش رو ریخته بود روی شونههاش و کمرش و باد، لابهلای تارهاش بازی میکرد. بهش گفتم تو دیگه نرو اسکله، وقتی تو میری اونجا، مرغهای دریایی دریا رو گم میکنن، دور تو میگردن. میگن تو دریایی! دریا حسودیش میشه... یه وقت تو رو نگیرتت از من؟ خندید، از همون خندهها. مثل انعکاس نورِ آفتاب روی آب. گفت دیوونه! حالا دریا حسودیش میشه، یا تو؟...»
Открыть в TelegramДинамика просмотровСкрыть динамику
Рост просмотров
Часов после публикации
Показать таблицей
| Часов после публикации | Просмотры |
|---|---|
| 0 ч | 0 |
| 23 ч | 118 |
| 35 ч | 124 |
| 72 ч | 136 |
- Через 24 часа118
- Всего сейчас136
ما دل سپردهایم به گریه برای هم باران به جای من، من و باران به جای هم ابری گریست در من و در وی گریستم تا دم زنیم، دمزدنی در هوای هم ما تاب خوردهایم که ما قد کشیدهایم گهوارههای چابکمان دستهای هم باری به پایبندی هم پیر میشویم تا پیر میشوند درختان به پای هم غم نیست نیستن که همه در تداوُمیم چون ابتدای یک دگر از انتهای هم تنها صداست آنچه در این راه، ماندنیست خوش باد زنده ماندنمان در صدای هم - حسین منزوی
Открыть в Telegramعزیزمن، بیا جاده را برداریم و برویم. بگذار این شهر با تمام بزرگراهها و کافههایش پشت سرمان جا بماند. بگذار بگویند دیوانهایم، بگذار بوق بزنند، ترافیک کنند و در شلوغیِ دروغینشان غرق شوند. ما سهممان را از این شهر با ته سیگارهایمان در جوبها شستهایم و رفته است. حالا وقتِ مچاله کردنِ کاغذهای سپید است؛ وقتِ خطخطی کردنِ جاده با مدادهای سیاه و گچهای رنگی. گوشهایت را بسپار به نوای شجریان و بگذار بادِ وحشیِ بیابان بوی این نمگرفتگی را از پوست و استخوانمان بشوید. ما نیازی به قوی بودن نداریم، نیازی به شاهکار آفریدن نداریم؛ ما فقط نیاز داریم که در آخرین سانسِ یک سینمای متروکه بین راه، به تمام چیزهایی که "نبودیم" بلند بلند بخندیم. من و تو، دو تکه شکستهایم که بندِ هیچ خانهای نمیشویم، دو فراری که آغوشِ هیچ شهری، حتی تهرون، دیگر برایشان کافی نیست.
Открыть в Telegram