Посты канала EL vIsiOn

می‌دانی چه مرگ ناخوشایندی است که دلت گریه بخواهد و حوصله‌اش را هم نداشته باشی؟

این دنیایی که ساختید یه نه‌ی بزرگه برام جدی.

اگر جنگی هست و قراره دوباره قطعی‌ای باشه لطفا یکی از اهداف من باشم متشکرم.

کاش هرگز اهمیت ندین به کسی اگر قرار نیست بمونید…

الحمدالله اینو دیدم فهمیدم تنها نیستم. مساله اصن شخص نیست. به طور کلی با بشریت به مشکل خوردم :)

آدما یه "ewwww" گنده شدن واسم.

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم، رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند. " حافظ

گفته بودم؟ واقعا دخترای سرزمینم زیبان. بنازم.

چی‌کار کردید با ما مردم که وقتی کسی سر کاری که وظیفه‌شه خوش‌برخورده و با روی گشاده خدماتشو درست ارائه می‌ده، تعجب و حتی بغض می‌کنم؟

پاییز عزیزم وقتی گفتیم بیای منظورمون این نبود خشک و خالی بیای. باید یه تلاشی از خودت نشون بدی لوس بازیا چیه نه سرمایی نه بارونی نه رعد و برقی نه طوفانی. به خودت بیا وا!

آره گمونم. گاهی حواسمون نیست سر جنگیدن با کسی یا چیزی که همیشه آزارمون داده، خودمون تبدیل می‌شیم به یه نسخه‌ی دیگه ازش. یادآوری خوبی بود…

با من جوری حرف نزن انگار جنگ اولمه.

امشب قد سی ثانیه فقط به یک درصد چیزایی که چه به شکل جمعی از سر گذروندیم و چه به شکل شخصی این چندسال برام اتفاق افتاده فکر کردم و بله دیدم وسط مهمونی اشکم دراومده.

احساس می‌کنم پیر شدم و روانم هم حتی اگه بخواد مثل یه دختر نوجوون باشه جسمم می‌زنه زیر میز و می‌گه من نمی‌آم. واقعا کشش هیجان زیاد حتی مثبت هم ندارم و تازه فهمیدم.

نه که ادعام بشه ولی خب تو مغزم با خودم به توافق رسیدم دیگه بعد این همه بالا و پایین به حس اولیه‌ت از آدما اعتماد کن. هربار بلااستثنا ایمان می‌آرم به خودم اعتماد کنم خیلی بهتره…

دوستان خوشم نیومد لطفا برگردیم به دیشب و بمونیم. ادامه زندگی رو نمی‌پسندم.

تپش قلب امروز مرا کشته بود، خواب بودم و با صدای رعد و برق هشتاد متر پریدم هوا ولی قربون قدمش. تو اصن بیا منو خیس بارون کن. کیه که اعتراض کنه!

کاش می‌شد این تسته که مشخص می‌کنه ژنتیک اصلی‌مون از چه ملیت‌هایی می‌آد رو بدم. مطمئنم خیلی چیزها قابل توضیح می‌شد :)))

Без текста

یه جوری حالم خوبه و دوپامین تو رگام قل‌قل می‌کنه انگار خودم عاشق شدم، کس و کارمو پیدا کردم، پروژه‌م موفق شده، سریالی که ساختم ترکونده یا سناریویی که توش بازی کردم گزفته یا قصه‌ای که نوشتم خوب در اومده. خلاصه آی دلم واسه این حس تنگ شده بود :))) آخرین باری که این سطح از ذوق تو وجودم بودو یادم نمی‌آد وا!

Без текста

از آخرین باری که یه قصه تونست تا این حد غرقم‌ کنه سال‌ها می‌گذره. هیچوقت و هرگز فکر نمی‌کردم تو ۲۸ سالگی بازم یه سری شخصیت، یه روایت، یه اکیپ و فندوم بتونن اون حس زندگی و تعلق رو بهم تا این حد برگردونن که باهاشون گریه کنم، بخندم و حس کنم همیشه یه گوشه دارم که بهش پناه ببرم. شاهکاری که تو بی‌صدا بهش تبدیل شدی Daha 17 ممنون که یادم آوردی هنوزم می‌شه بزرگ بشی، دغدغه‌هات گنده بشن و بیرونت زمخت بشه ولی اون آدم نرم درونت زنده بمونه و می‌شه یه سری احساسات نابو همچنان تجربه کرد :)

دلم خوش شد دوباره یه نفر روی این قضیه تاکید کرد. آخرین‌چیزی‌ که اونا و همه‌مون می‌خواستیم، پیروز شدن مرگ بود. ما علیه فراموشی و برگشت به عقب می‌جنگیم و برای اینکه بتونیم ادامه بدیم، باید زندگی کنیم :)

نه عزیزم، ما فراموش نکرده‌ایم، اگه میبینی در حال ادامه دادنیم برای اینه که لحظه‌ای توقف میتونه ما رو متلاشی کنه اما برای یادآوری مینویسم، آن‌ها که رفتند برای زندگی قدم برداشته بودند نه برای مرگ، پس نخواهید در مرگ زنده بمانیم و از زندگی دست بکشیم.

[ كسی كه عشق ورزيده، چه مى‌تواند بكند جز آنكه محضِ استراحت، ديگر در زندگی‌اش كسی را دوست نداشته باشد؟ ] فرناندو پسوا دلواپسی

یه بدی زیادی مستقل بودن اینه که بعضا آدمای دیگه یادشون می‌ره تو هم به توجه و کمک نیاز داری، یا حتی وقتی ابراز هم می‌کنی، باور نمی‌کنن.

اخیرا داره هی بیشتر و بیشتر بهم ثابت می‌شه افرادی که خیلی راحت به بقیه برچسب می‌زنن و بدون فکر و درنگ کردن، نظر و قضاوتاشون رو حواله می‌دن حقیقتا بچه سالن و به بلوغ عقلی نرسیدن یا حتی اگر سنشونم زیاد باشه رشد عقلی‌شون متوقف شده و دهنشون دائم بازه وگرنه احتمالا می‌میرن. نمونه‌ش؟ اینایی که تا تقی به توقی می‌خوره می‌گن ایران درست نمی‌شه، سطح دغدغه ایرانی، ‌موضوعات مورد بحث بقیه رو بدون اینکه به کسی آسیبی زده باشه مسخره می‌کنن و مشابه این‌ها :)

پاییز داره نمی‌پاییزه. ابر شو، بارون بیا، پاییز باش.

اه دوستام خیلی خوشگلن نمی‌تونمشون. چه وضعشه متوقف شید.

منیفست همچین صبحونه‌ای با دوستام.