بعد میریم پپرونی.

قبول دارید پسرایی که قدشون بلنده خیلی کسکشن؟ و اونایی که قدشون کوتاهه و اونایی که پوستشون سبزه‌ست و اونایی که پوستشون سفیده و اونایی که ریش دارند و اونایی که ریش ندارند و کلا همه پسرها.

یک دوست‌پسر پولدار بامزه خوش‌اخلاق دو سه چهار پنج متری می‌تونه منو فیکس کنه.

مثل سگ تنهام، البته مثل‌ یک سگ کیوت و بامزه.

کاش یکی منو می‌برد قصابی، تیکه تیکه‌ام می‌کرد، یه تیکه‌ام رو می‌خورد و اون تیکه‌ام رو نیمکت می‌کرد.

پروردگارا من رو از شر تمامی مردانی که می‌توانند با من مثل پرنسس رفتار کنند دور نگه دار و در دام پسرهای تاکسیک، بی‌توجه و خیانتکار قرار‌ بده.

دلم «وای چقدر جذابی، می‌خوام ببرمت قصابی، تیکه تیکه‌ات بکنم یه تیکه‌اتو بخورم و اون تیکه‌ت رو نیمکت بکنم.» خودمو می‌خواد.

رفتم جلوی آینه، آینه پرسید نه جدی کسی‌ نمیاد نجاتمون بده؟

توی سنی قرار گرفتم که برای همه چیز داره دیر می‌شه، برای تغییر مسیر دادن، برای ادامه دادن، برای یک ارتباط خوب داشتن، برای‌ تنها موندن و درنهایت برای مردن.

دلم از اون مکالمه‌های نصف شبی میخواد که از شدت خواب زیاد یه چشمام رو باز بذارم.

وا این قلب من چشه؟ بخدا خبری نیست داریم میریم بخوابیم فقط همین.