تو اگه گل بودی میشدی رز.

� نام فیلم: «آن‌سوی سکوت» (Beyond Silence) ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: دنی ویلنوو ⸻ خلاصه داستان سال ۲۲۹۱. بشر موفق شده تمام صداهای زمین را ثبت کند؛ از صدای اقیانوس‌ها تا ارتعاشات زیر پوسته زمین. اما یک روز، دانشمندان متوجه می‌شوند در تمام این ضبط‌ها، یک ثانیه کاملاً مشترک وجود دارد که هیچ صدایی در آن نیست. نه سکوت معمولی. بلکه چیزی که دستگاه‌ها آن را «نبودِ مطلق» می‌نامند. دکتر لیا وِرن مأمور بررسی این پدیده می‌شود. او متوجه می‌شود این یک ثانیه، هر ۲۷ سال یک‌بار تکرار شده؛ حتی در قدیمی‌ترین داده‌های ثبت‌شده از زمین. اما عجیب‌ترین بخش ماجرا این است: در هر بار تکرار، تعداد بیشتری از مردم قبل از رسیدن آن یک ثانیه، ناپدید شده‌اند. ⸻ کشف عجیب لیا هنگام بررسی آخرین فایل، صدایی را پیدا می‌کند که نباید وجود داشته باشد. صدای خودش. اما صدایی که سه روز بعد ضبط شده. در فایل، لیا با ترس می‌گوید: «وقتی سکوت شروع شد، به آسمان نگاه نکن.» لیا تصور می‌کند با یک پیام از آینده روبه‌رو شده. اما بعد متوجه می‌شود این پیام فقط برای او نیست. تمام انسان‌های روی زمین، در آخرین لحظه قبل از سکوت، یک صدای متفاوت از آینده خودشان می‌شنوند. و بعد، رفتارشان تغییر می‌کند. ⸻ راز اصلی لیا به یک مرکز تحقیقاتی متروکه در قطب جنوب می‌رسد؛ جایی که ۲۷ سال قبل، گروهی از دانشمندان ناپدید شده‌اند. داخل مرکز، یک اتاق کاملاً خالی پیدا می‌کند. روی دیوار فقط یک جمله نوشته شده: «ما سکوت را پیدا نکردیم؛ سکوت ما را پیدا کرد.» لیا فایل‌های قدیمی را بررسی می‌کند و می‌فهمد دانشمندان سال‌ها قبل متوجه شده بودند که زمین تنها یک سیاره نیست. بلکه بخشی از یک سیستم عظیم‌تر است. و آن یک ثانیه سکوت، لحظه‌ای است که این سیستم برای بررسی وجود انسان، تمام ارتباطات زمین را قطع می‌کند. اما یک مشکل وجود دارد. این بار قرار نیست ارتباط دوباره برقرار شود. ⸻ پایان شوکه‌کننده در آخرین لحظات، تمام جهان وارد همان یک ثانیه سکوت می‌شود. لیا برخلاف هشدار، به آسمان نگاه می‌کند. ستاره‌ها یکی‌یکی خاموش نمی‌شوند؛ بلکه مشخص می‌شود چیزی عظیم پشت آنها قرار داشته که تمام این مدت، زمین را تماشا می‌کرده. لیا صدای خودش را می‌شنود: «بالاخره فهمیدی چرا هیچ‌وقت تنها نبودیم.» سکوت تمام می‌شود. اما زمین دیگر همان زمین قبلی نیست. در آخرین نمای فیلم، دوربین از زمین فاصله می‌گیرد. و مشخص می‌شود آنچه انسان‌ها تمام این مدت «آسمان شب» تصور می‌کردند… در واقع سطح داخلی چیزی بسیار بزرگ‌تر بوده است.

جهان سنگدل‌تر از آن بود که کمکم کند، خدا هم ساکت‌تر از آن بود که انتظارش را داشتم

این کتاب با روایت تجربه‌ها و گفت‌وگوهای ناتمام، نشان می‌دهد چگونه حرف‌های ناگفته می‌توانند روی روابط و زندگی ما اثر بگذارند. اگر به داستان‌هایی درباره احساسات، پشیمانی و اهمیت گفت‌وگوی صادقانه علاقه داری، این کتاب می‌تواند هم تأثیرگذار باشد و هم باعث تأملت شود

انقدر حرص دور بودن و نرسیدن و نشدن اش رو نخورید! یه جمله ی تو کتاب ماندگار بود که میگفت: «انسان ها به هر جای دنیا که بروند در آخر به همان جایی برمی‌گردند که به آن تعلق دارند؛ به همان شهر، به همان خانه به همان قلب و به همان آغوش!» خلاصه که ته اش قشنگه :)

تو از چشمای من خوندی که از این زندگی خستم :)